BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Seasick Steve - Summertime Boy



Αυτό θέλει το καλοκαίρι.

Ήλιος, ζέστη, πολλή ζέστη, αλμύρα, θάλασσα. Μαγιό, παραλίες, μαυρισμένα σώματα, μπάνια, μυρωδιά αντηλιακού. Κοκτέιλ, χαμόγελα, μουσική, φεγγαρόλουστα βράδια. Ανεβασμένη διάθεση, έρωτας, πάρτι. Τραπέζι με ούζο και θαλασσινά, φωνές, πειράγματα. Καλοκαίρι. Πλοίο, βαρκούλα, νησί, camping. Καλοκαίρι.
Δεν είναι και πολλά άλλα που μπορείς να πεις. Στο καλοκαίρι δεν ταιριάζουν οι περιττές λέξεις και τα ανούσια επίθετα. Το καλοκαίρι σε θέλει να γίνεις πιο άμεσος, πιο ευθύς. Να κάνεις ό,τι είναι να κάνεις τώρα. Όχι αύριο. Να βάλεις τέλος στις σκέψεις για το μέλλον. Να ζήσεις μόνο το παρόν. Τώρα. Σου δίνει το σήμα, σου στήνει σκηνικό, και σε αφήνει να συμπληρώσεις τα κενά.
Κατά μία έννοια, είναι ο καλύτερος φίλος σου. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Έχει κάνει μία σιωπηλή συμφωνία με το σύμπαν κι έχει καταφέρει να υπάρχει και να μην υπάρχει ταυτόχρονα. Να είναι λες κι έχουν σταματήσει όλα, και λες και τρέχουν πιο γρήγορα από ποτέ, την ίδια στιγμή. Να πέφτεις στη δίνη του και να χάνεσαι, για να καταλάβεις ότι τελείωσε μόνο όταν σκεφτείς ότι ξεκίνησε.
Εκεί κρύβεται και η μαγεία. Σε αναγκάζει να ζήσεις όπως θα έπρεπε να ζεις. Σου διδάσκει πόσο σημαντικό είναι να ρουφάς κάθε στιγμή, χωρίς να συλλογίζεσαι ότι θα φύγει. Γιατί φεύγει μόνο όταν εσύ αρχίσεις να το σκέφτεσαι. Σε αφήνει να βουτήξεις σε μια μαύρη τρύπα. Μόνο που δεν είναι μαύρη. Είναι γαλάζια, χρυσή και γεμάτη φως.
Τώρα. Να ζεις τώρα. Αυτό θέλει το καλοκαίρι.
Άσε τον κάθε θεότρελο επιστήμονα να δίνει ορισμούς στον χρόνο, και να προσπαθεί να τον παρακάμψει. Υπάρχει πιο εύκολος τρόπος. Εσύ, το αμόρε σου ή καλή παρέα, και μία παραλία. Ή ένα βουνό. Δεν κολλάμε στις προτιμήσεις. Αν και η θάλασσα προσφέρεται περισσότερο για βουτιές. Στα νερά της ή στη μαύρη τρύπα που λέγαμε.
Σκέψου. Δεν είναι ταξίδι στον χρόνο οι καλοκαιρινές διακοπές; Δεν γυρνάς σε άλλες εποχές; Όταν ήσουν παιδί, έφηβος, ανέμελος και χωρίς σκοτούρες; Στο φως του καλοκαιρινού ήλιου ή του καλοκαιρινού φεγγαριού είμαστε όλοι παιδιά. Ξεφεύγουμε από υποχρεώσεις, πρέπει και μη. Μια τρέλα γίνεται πιο εύκολα. Οι δεύτερες σκέψεις γίνονται κάτω από γκρίζους ουρανούς.
Τώρα. Να ζεις τώρα. Αυτό θέλει το καλοκαίρι.
Λες να είναι τυχαίο ότι οι πιο πολλές και ωραίες αναμνήσεις είναι από “εκείνο το καλοκαίρι”; Σχεδόν, ποτέ από “εκείνον τον χειμώνα”. Πόσες φορές είπες “να 'τανε έτσι η ζωή μου όλη”, όταν καθόσουν γύρω από μια φωτιά, στην άμμο και έπινες μια γουλιά ακόμα από το ποτό σου; Και πόσες φορές δεν υποσχέθηκες στον εαυτό σου ότι θα επιστρέφεις πάντα σε κάποιο νησί;
Δεν είναι στο νησί που θέλουμε να επιστρέφουμε κάθε καλοκαίρι. Είναι στη ζωή. Την αληθινή ζωή. Εκείνη που είναι λίγο πιο ανέμελη. Που όταν τη ζεις, είναι λίγο πιο εύκολο να είσαι αγαπημένος με όλους. Εκείνη που δεν σε πιέζει. Που δεν σε αναγκάζει να γίνεσαι κακός. Που σε αφήνει να βάζεις το εμείς πάνω από το εγώ, αλλά σου δίνει και τις στιγμές που είναι ολόδικές σου.
Τώρα. Να ζεις τώρα. Αυτό θέλει το καλοκαίρι.
Και μετά σκέφτεσαι. Κι όταν σκέφτεσαι, τελειώνουν όλα. Και κάθεσαι, περιμένοντας το επόμενο καλοκαίρι. Μα το καλοκαίρι δεν θέλει να το περιμένεις. Κι όλο έρχεται, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά, όταν φύγει, θα έχεις μάθει. Δεν είναι ο ήλιος, η θάλασσα, η αλμύρα, τα μπάνια, η μουσική. Καλοκαίρι πρέπει να είναι η ζωή. Κάθε μέρα. Να ζεις τώρα. Αυτό θέλει το καλοκαίρι. 
Κάθε χρόνο, έχεις τρεις μήνες να μάθεις το μάθημά σου... Πρόλαβες, φέτος;

http://www.pathfinder.gr

Η υπομονή είναι αρετή

Πόσες φορές έχεις ακούσει πως η υπομονή είναι αρετή, αλλά θέλησες να τα τινάξεις όλα στον αέρα και απλά, να ΜΗΝ κάνεις υπομονή; Εμείς πάντως πολλές. Ωστόσο, οι ειδικοί μας ενημερώνουν πως είναι καλό να ακούσουμε τη λαϊκή σοφία, γιατί η υπομονή πέρα από αρετή είναι και υγεία.
Υπάρχουν ειδικότερα 6 λόγοι για τους οποίους είναι καλό να ακολουθήσουμε τον δρόμο της υπομονής. Ποιοι είναι αυτοί;

Κάνει καλό στην καρδιά μας

Ο καθηγητής ψυχολογίας Christopher Lootens από το Πανεπιστήμιο High Point στη Βόρεια Καρολίνα, όπως σημειώνεται στο Reader's digest, εξηγεί πως οι άνθρωποι με χαμηλά επίπεδα υπομονής, έχουν υψηλά επίπεδα εχθρότητας και αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυξημένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων. Η υπομονή προστατεύει την καρδιά μας.

Χαλαρώνει το σώμα και το μυαλό μας

Ο Lootens εξηγεί πως η ανυπομονησία μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην αναπνοή, λεκτική εχθρότητα, αυξημένη μυϊκή τάση, και προτείνει τεχνικές χαλάρωσης όπως: “βαθιές αναπνοές, χαλάρωση των μυών και προβολή ευχάριστων εικόνων”.

Καθησυχάζει τη σκέψη μας

Όταν είμαστε προικισμένοι με υπομονή μπορούμε να καθησυχάσουμε τη σκέψη μας, προσθέτει ο καθηγητής. 
Για παράδειγμα, όταν βρισκόμαστε σε μία ουρά για να εξυπηρετηθούμε, έχοντας υπομονή, γινόμαστε πιο ρεαλιστές. Σημειώνει πως αξίζει να λέμε στον εαυτό μας το εξής: “Θα ήθελα πολύ να εξυπηρετηθώ άμεσα, αλλά αυτό δεν είναι πάντα ρεαλιστικό. Είναι μια χαρά, αν πρέπει να περιμένω 5 λεπτά”.

Καλλιεργεί την ενσυναίσθησή μας

Η υπομονή βοηθάει στη δημιουργία της ενσυναίσθησης, σημειώνει η Kimberly Hershenson, η οποία ειδικεύεται στη γνωστική συμπεριφορική θεραπεία. Έχοντας υπομονή, αντέχουμε τους άλλους και μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα συναισθήματά τους, όπως και να έχουμε ανοχή σε αυτά.

Γνωρίζουμε τι μας ενοχλεί

Όταν έχουμε υπομονή, βρισκόμαστε σε ευνοϊκότερη θέση διότι μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό που μας ενοχλεί και να το επεξεργαστούμε. Με αυτόν τον τρόπο αναγνωρίζουμε τα σημάδια του στρες και από τι προκαλούνται.

Μαθαίνουμε να ηρεμούμε

Σύμφωνα με έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Michigan οι άνθρωποι που έχουν υπομονή μπορούν να εφαρμόσουν τις δεξιότητές τους και να αντιμετωπίζουν τις εναλλαγές στη συναισθηματική τους κατάσταση που μπορεί να βιώνουν. Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνουν πώς να ηρεμούν τον εαυτό τους. Υπάρχει μεγαλύτερη γαλήνη από την εσωτερική ηρεμία;

 http://www.pathfinder.gr

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Νικήσαμε !

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Ανθρω…ποιά;

«Είμαστε καθώς τα τρένα της ερημιάς, που διασταυρώνονται μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα, διασταυρώνονται και σφυρίζουν και προσπερνιούνται. Ή καθώς τα καράβια στο απέραντο νερό του ωκεανού. Πορείες παράλληλες προς τα πάνω ή προς τα κάτω, με την ταχύτητα που επιβάλλει ο κανονισμός. Έτσι περιγράφει ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, την κατάσταση της αποξένωσης που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος.
         «Κάτω από τα ρούχα μου, δεν χτυπά πια η παιδική μου καρδιά. Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη». Αυτή η πραγματικότητα που ολοένα και περισσότερο
γίνεται πιο κοινή, μοιάζει να είναι η αντίπαλη μοίρα της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου. Δέσμιος των υλικών αγαθών και της αλαζονικής τεχνοκρατίας, έχασε τη σχέση του με τον εαυτό του, τη φύση, τους άλλους. Οι ρυθμοί ζωής, στις πολύβουες πολιτείες, αντιστρατεύονται την «κοινωνία». Αξίες  απλές όπως η αγάπη, η συμπόνια, η αφοσίωση και η στοργή καταβροχθίζονται από τον απάνθρωπο ατομικισμό και τη θέση τους παίρνουν η έχθρα, η αντιπαλότητα, ο θυμός και ο φόβος. Οι σημερινές «κοινωνίες» -κοινωνίες γενικευμένης ηθικής αταξίας- βιώνονται ως απειλή. Για το λόγο αυτό ο άνθρωπος έγινε ηθικά εύκαμπτος και συνειδησιακά ελαστικός. Και ενώ σε παλιότερες εποχές οι κοινωνικοί δεσμοί απαιτούσαν θυσία της απόλαυσης του υποκειμένου προς χάρη του κοινωνικού καθήκοντος, στις μέρες μας το κοινωνικό καθήκον υποτάχθηκε στο ατομικό συμφέρον. Κυρίαρχη ιδεολογία έγινε η κατανάλωση. σταδιακά εξελίχθηκε σε αυτοσκοπό, αντικατέστησε τον συν-άνθρωπο με τα υλικά αγαθά. Αρκετά χρόνια πριν ο Σαιν-Εξυπερύ είχε προφητέψει το δράμα του ανθρώπου της εποχής μας: «Οι άνθρωποι δεν έχουν καιρό πια να γνωρίσουν τίποτε. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα από τα μαγαζιά. Μα καθώς δεν υπάρχει μαγαζί που να πουλά φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους». Η ύλη πρόβαλε ως μοντέλο ζωής την «μοναχική αυτάρκεια». Μια ψευδαίσθηση υπεροχής, στην ουσία όμως σχέση αγοραία, εξάρτησης και υποδούλωσης. «Στο χωνευτήρι του μαζικού ηδονισμού και του καταναλωτισμού οι διαφορές χάνονται και όλοι οι άνθρωποι γίνονται πανομοιότυποι», αναφέρει ο Παζολίνι για να τονίσει την, λόγω αυτού, ισοπέδωση της μοναδικότητάς μας.
         Με την εξαφάνιση όμως του προσωπικού στοιχείου αποδυναμώνεται η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης έναντι της κοινωνίας, χαλαρώνει η κοινωνική συνείδηση και το ατομικό συμφέρον προτάσσεται του κοινωνικού. «Δικαιολογείται» έτσι η αρρωστημένη χαρά, αυτή που παίρνει κάποιος κάνοντας το κακό και προκαλώντας πόνο. Ηθικοποιήθηκε κάθε άνομη και έκνομη πράξη, αφού όταν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι επιφανειακές, ρηχές και επίπλαστες «όλα επιτρέπονται».
         Προς την κατεύθυνση αυτή κινήθηκε και η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία διαμόρφωσε νέες μορφές ατομικής συμπεριφοράς και κοινωνικών σχέσεων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποξένωσαν τους ανθρώπους και τους έκαναν παθητικούς παρατηρητές και αποδέκτες κάθε γεγονότος. Τους εγκλώβισαν στην εικονολαγνία και επιδείνωσαν την κοινωνική αλλοτρίωση. Και παρά το γεγονός πως οι μηχανισμοί που κατευθύνουν την τεχνολογία γίνονται ολοένα και πιο αδιαφανείς και οι χρήσεις της ολοένα και πιο ανεξέλεγκτες, οι άνθρωποι κάνοντας υπέρβαση των ορίων τους, την εμπιστεύονται περισσότερο.
         Γινόμαστε με την συμπεριφορά μας αυτή σύνοικοι στην κοινωνία της μοναξιάς. Δέσμιοι μιας μοναχικότητας που δεν επιδιώξαμε ποτέ. Δεν επιτρέπουμε στο «άνθος της καρδιάς ν’ ανθίσει στα χείλη». Οι διαδικτυακές φιλίες υποκαθιστούν τις αληθινές. Η καθημερινή επαφή και επικοινωνία, η συναισθηματική και σωματική εγγύτητα, αντικαταστάθηκαν από ένα «touch» στην οθόνη του κινητού μας ή του tablet μας. Έχοντας όμως αποξενωθεί από τον συνάνθρωπο, αποξενωθήκαμε από τον εαυτό μας, αφού το «εγώ» το γνωρίζουμε καλύτερα μέσω του «συ».
         Η Τεχνολογία εισήγαγε και μια ανάλογη παιδεία, η οποία βασίζεται στην πληροφορία και όχι στη γνώση. Συνεπώς διαμόρφωσε μια νέα αντίληψη και ηθική που αντιμάχεται την αυθεντική ανθρώπινη φύση και επαφή.
         Η ρήξη των ανθρώπινων σχέσεων και η απουσία ανθρωπιάς, φαίνεται να φαντάζει ως προϋπόθεση προόδου. Όχι όμως και ως εγγύησή της. Είναι στο χέρι μας να επανατοποθετηθούμε στον αξιακό κώδικα, να αγαπήσουμε τον συν-άνθρωπο και να γίνουμε συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής η οποία θα προσδώσει στη ζωή μας ουσιαστικό νόημα, αρνούμενοι το ρόλο του συνένοχου στους όρους που μεταλλάσσουν τον άνθρωπο σε μισάνθρωπο.
________________
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Danko Jones - My Little RnR


Καλοκαίρι

Καλοκαίρι: φόρεσε ό,τι μαγιό θες κι άσε τους οδηγούς στην άκρη

Θα έχουν πέσει στην αντίληψή σου χίλια δύο άρθρα - οδηγοί, τα οποία υποδεικνύουν τα πιο σωστά μαγιό, αναλόγως του σωματότυπού σου, του ύψους σου, του χρώματος του δέρματός σου και άλλων "παραμέτρων". Χωρίς να αμφισβητούμε την κρίση των ειδικών, ομολογούμε πως αυτοί οι οδηγοί πάντα μας φαίνονταν "επικίνδυνοι". Τι εννοούμε;
Το μαγιό είναι μαγιό. Ποια η διαφορά ενός μπικίνι με κορδόνια από ένα μπικίνι χωρίς κορδόνια; Η συνήθης απάντηση είναι πως "η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά". Εδώ μπαίνει ένα μεγάλο "ΑΛΛΑ". Είτε έχεις κορμί λαμπάδα είτε κορμάκι φιδίσιο είτε έναν... κορμό σοκολάτας στο ψυγείο (ατάκα κλεμμένη από το διαδίκτυο), εσύ και μόνο εσύ ξέρεις ποια είσαι, τι σου αρέσει και φυσικά πώς θα βγεις στην παραλία.
Έλα, όμως, που εκεί έξω υπάρχει μία ποικιλία σχεδίων μαγιό -από τα πιο αυστηρά ολόσωμα, μέχρι τα πιο sexy μπικίνι, με κορδόνια, με χάντρες, με μεταλλικές λεπτομέρειες, λίγο πιο girly, λίγο πιο γυναικεία, απλά και μίνιμαλ, περίτεχνα και πολυκεντημένα, και ό,τι άλλο χωράει ο νους. Ανάμεσα σε μία ποικιλία σχεδίων, σε μία θάλασσα πληροφοριών, εικόνων και ερεθισμάτων, πόσο εύκολο είναι να επιλέξουμε σωστά;

Η "βοήθεια" των άσκοπων κανόνων

Και εδώ βρίσκουν την αφορμή κι έρχονται να μας "βοηθήσουν" οι στήλες, τα άρθρα και οι οδηγοί, παρομοιάζοντας τον σωματότυπό μας με φρούτα του δάσους (αχλάδι, μήλο, και όλα τα συναφή), προτείνοντάς μας αντίστοιχα σχέδια, που θα κάνουν τους μηρούς μας ελκυστικούς και ανεπανάληπτους, και το μπούστο μας θανατηφόρο και ποθητό. 
Και όλα αυτά γίνονται με ένα και μόνο μαγιό; Αναρωτιόμαστε. Από πότε και από ποιον είναι γραμμένα αυτά τα "manual" -ελληνιστί εγχειρίδια χρήσης- μαγιό που καρπώνονται τον τίτλο του πρωτοκόλλου, που κάθε γυναίκα πρέπει να κοιτάξει, πριν προβεί σε μία αγορά; Λες κι είμαστε όλες υποχρεωμένες να ακολουθούμε ένα σετ από κανόνες, σαν καλά στρατιωτάκια. Ε, όχι.
Πού θάφτηκε η πίστη στον εαυτό μας, η αυτοπεποίθησή μας, η αυτογνωσία μας και η επιθυμία μας να φορέσουμε αυτό που ποθούμε; Ποια στήλη κατάπιε τα "θέλω μας" και τις "ανάγκες μας", την τόση δα ωραιοπάθεια μας (με την καλή έννοια) που μας προστάζει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, να αντιμετωπίσουμε τις ατέλειες μας (γιατί όλες τις έχουμε), να τις εξαλείψουμε ή να αδιαφορήσουμε για αυτές, να πούμε "Φτου σου κορίτσι μου", όσο εξαιρετικά αστείο και αν ακούγεται αυτό;
Εντάξει. Ας το παραδεχτούμε. Ούτε αυτόν τον χειμώνα ωριμάσαμε όσο θέλαμε. Κρύψαμε κάτω από το πατάκι αυτά που μας προβλημάτιζαν, συμπεριλαμβανομένης και της εικόνας μας. Και τώρα που οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν, ακόμη ένα καλοκαίρι μάς βρίσκει με 5 κιλά παραπάνω, μικρές ή μεγαλύτερες ανασφάλειες, επειδή δεν φανήκαμε δυνατές και συναισθηματικά διαθέσιμες να κάνουμε τη διατροφή που λέγαμε. Αλλά για αυτόν και μόνο τον λόγο θα επιλέξουμε τον δρόμο της "αυτομαστίγωσης" και θα μετατρέψουμε τα μαγιό και την παραλία σε προβλήματα; Την παραλία;!;
Και όχι, δεν φταίνε οι στήλες "των αχλαδιών και των μήλων", αλλά πολύ πιθανά εμείς, που για ακόμη μια φορά, δεν πήγαμε γυμναστήριο, δεν τρέχαμε τακτικά στο κοντινό πάρκο της γειτονιάς, δεν φροντίσαμε να διώξουμε αυτό που μας ενοχλεί. Όμως καμιά φορά, αυτές τις στήλες τις μετατρέπουμε από απλά εναλλακτικά βοηθήματα σε προσωπικό μαρτύριο.
Κι έτσι το καλοκαίρι πιάνουμε τους εαυτούς μας να κάθονται να διαβάζουν αργά το βράδυ, όταν επιστρέφουμε από τη δουλειά, τις αράδες με τα "do" και τα "dont's" που μας συμβουλεύουν τι να αγοράσουμε ανάλογα τον σωματότυπό μας. Μοιραζόμαστε τις ανασφάλειές μας με κάποια φίλη που μας ακούει από την άλλη μεριά του τηλεφώνου, η οποία ταπεινά μας υπομένει, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τη θλίψη μας και τον θυμό μας και τις αφήνουμε να μας ορίζουν.
Ωστόσο, το καλοκαίρι είναι φωτεινό και ηλιόλουστο. Έτσι δεν είναι;
Επομένως, πάρε το απόφαση, βάλε στοίχημα με εσένα και κάνε πράξη κάτι διαφορετικό και πιο ταιριαστό με τον καιρό: Υποσχέσου ότι αυτό το καλοκαίρι του 2017, θα μας βρει μπροστά από καθρέφτες δοκιμαστηρίων με μπόλικα μαγιό στο χέρι. Να δοκιμάζουμε και να προβάρουμε, να ντυνόμαστε και να ξεγδινόμαστε, μέχρι το "μέσα μας" να μας δώσει το "Ok" που θέλουμε. Εκείνη την επιβεβαίωση, την ενδυνάμωση και την αναγνώριση που στο τέλος της ημέρας, έχουμε ανάγκη να την ακούσουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό και μόνο.
Αυτό το καλοκαίρι δεν θα συνοδεύεται από σκιές, που θέλουν "τα αχλάδια" να μην τονίζουν τους γοφούς τους και τα "μήλα" να μην τονίζουν την κοιλιακή τους χώρα. Φέτος, θα πούμε "Καλό καλοκαίρι", απολαμβάνοντας βουτιές στη θάλασσα, και περαντζάδες στην παραλία. Κάπου- κάπου θα φλερτάρουμε με τις σκέψεις των αλλαγών, που κάθε χειμώνα επιθυμούμε να κάνουμε. 
Μέχρι τότε άσε την αλμύρα της θάλασσας να σε ακουμπήσει, χωρίς δεύτερες σκέψεις και φόρεσε όποιο μαγιό θέλεις! 
http://www.pathfinder.gr/

"ναι" στο camping

Θα ήταν τετριμμένο και απαισιόδοξο να ξεκινήσουμε με τη δικαιολογία της οικονομικής κρίσης. Είναι αλήθεια πως το βαλάντιό μας έχει μικρύνει και οι διακοπές μπορεί να αποτελούν πλέον πολυτέλεια. Αλλά επειδή λίγες μέρες ξεκούρασης και ηρεμίας είναι ανάγκη και δικαίωμα, θα φροντίσουμε για φέτος το καλοκαίρι, να φωτίσουμε τα όμορφα σημεία αυτών των ημερών.
Στο camping υπάρχουν βετεράνοι και αρχάριοι. Αν ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία, καλό θα ήταν να ξεκινήσουμε το camping με κάποιον που γνωρίζει τα βασικά. Και αν δεν έχουμε κάποιον υπόψη, τότε θα χρειαστούμε λίγη υπομονή για τα πρακτικά ζητήματα, όπως για το στήσιμο της σκηνής. Αφού λοιπόν χτίσουμε το μικρό μας παλατάκι, από εκεί και πέρα οι διακοπές μας ανήκουν.
Θάλασσα, ήλιος, ύπνος, φύση και διασκέδαση. Έφτασε λοιπόν η ώρα να απαριθμήσουμε τους λόγους που αξίζει να πάμε για camping.

1. Μένουμε μακριά από τοίχους

7 λόγοι για να πούμε "ναι" στο camping
Αυτός είναι ίσως ο σημαντικότερος λόγος για να λατρέψουμε το camping. Ο όρος "ελευθερία" έχει ερμηνευτεί από πολλούς με διάφορους τρόπους και για τον καθένα μας σημαίνει κάτι διαφορετικό. Το να ζούμε όμως ελεύθερα μακριά από κουδούνια, πόρτες και τοίχους, είναι μία ελευθερία ανεκτίμητη, που ομολογουμένως όλοι την αναγνωρίζουμε. Τι μας προσφέρει; Χαλάρωση και απομάκρυνση από τους καθημερινούς και συνηθισμένους τύπους. Είναι θα λέγαμε θέμα ψυχολογίας.

2. Γνωρίζουμε νέα πρόσωπα και επανασυνδεόμαστε με τα παλιά

7 λόγοι για να πούμε "ναι" στο camping
Το camping μας κάνει αυθόρμητους και κοινωνικούς. Τα θέματα συζήτησης πλέον δεν είναι μία κακή μέρα στη δουλειά, ούτε τι θα μαγειρέψουμε σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν θέματα συζήτησης, υπάρχει μία όμορφη επικοινωνία, η οποία μπορεί να ξεκινήσει από τον γείτονα ή τη γειτόνισσα camper κάπως έτσι: "Καλημέρα". Αυτό. Μία όμορφη καλημέρα από έναν άγνωστο. Και πολλές όμορφες καλημέρες από τους φίλους μας. Τι μας προσφέρει; Χαρά.

3. Έχει πλάκα να μαγειρεύουμε στη φύση

Μαγειρεύουμε όλοι μαζί, γινόμαστε εφευρέτες, το διασκεδάζουμε, αντέχουμε με τα λίγα και το καθάρισμα είναι μία διαδικασία ομαδική. Μαθαίνουμε να προστατεύουμε τη φύση, κάτι που εντελώς ειλικρινά, στην πόλη έχουμε ξεχάσει να κάνουμε. Αποκτά ενδιαφέρον να μαγειρεύεις (και να "μαγειρεύεις") με τα λίγα...

4. Γνωρίζουμε τον εαυτό μας

7 λόγοι για να πούμε "ναι" στο camping
Είναι επίσης ένας πολύ σημαντικός λόγος για να αγαπήσουμε το camping. Μακριά από την πόλη, όπου το φως, το νερό, το φαγητό είναι "δεδομένα", ανακαλύπτουμε τι είναι σημαντικό για εμάς και τι όχι. Αν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το νεσεσέρ και το κραγιόν, αν μπορούμε να αντέξουμε με αφόρτιστο το κινητό, αν αντέχουμε να ζούμε χωρίς να ξέρουμε τι θα φάμε αύριο. Μακριά από έναν καθρέφτη, και χωρίς παπούτσια στην παραλία. Μία μικρή περιπέτεια, άκρως ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική. Τι μας προσφέρει; Ένα μάθημα για το τι έχουμε ανάγκη.

5. Γνωρίζουμε έναν "πραγματικό" κόσμο

7 λόγοι για να πούμε "ναι" στο camping
Αυτός ο "καινούργιος" κόσμος είναι η φύση. Όσο κλασικό και αν ακούγεται, είναι πραγματικότητα. Θα αφήσουμε πίσω τις ηλεκτρονικές συσκευές, θα σταματήσουμε να είμαστε προσηλωμένοι μπροστά από οθόνες κινητών, ipad και laptop, και τα μάτια μας θα αντικρίσουν την πραγματικότητα. Θάλασσα, νερό, δέντρα, χώμα, χαλίκια, κοχύλια. Μακριά από τον εικονικό κόσμο του Twitter, του Facebook, των email. Μια γλυκιά απεξάρτηση.

6. Επιτρέπονται τα κατοικίδια

Κανείς δεν θα διαμαρτυρηθεί για τους φίλους μας τα ζώα. Αντιθέτως, όλοι θα τα αγκαλιάσουν αλλά και τα ίδια θα αποκτήσουν καινούριους φίλους. Θα τρέχουν στα χώματα, μακριά από τις τσιμεντένιες πλατείες της πόλης, θα απολαύσουν το νερό, θα διώξουν αυτή την κακή ενέργεια, που ακόμη και εμάς τους ίδιους πνίγει.

7. Κατάλληλες διακοπές για τα παιδιά

7 λόγοι για να πούμε "ναι" στο camping
Ίσως το camping να τρομάζει τους γονείς. Στην ουσία όμως είναι το καλύτερο μέρος για τα παιδιά. Είναι ένα μάθημα, είναι διασκέδαση και ελευθερία. Λίγα κουβαδάκια για τους πύργους στην άμμο και μερικές νερομπογιές για να χρωματίσουμε όλοι μαζί τα κοχύλια και τις πέτρες που συλλέξαμε, αρκούν. Κατασκηνωτικό πνεύμα. Είναι σημαντικό να μαθαίνουμε να ζούμε ομαδικά.
Είναι ανεκτίμητο να ανοίγεις την σκηνή και να αντικρίζεις την θάλασσα. Καλό Καλοκαίρι!

 http://www.pathfinder.gr

"Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει..."

Αυτή είναι μάλλον μια φράση που συχνά ως γονείς μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Γιατί ποιος γονιός δεν έχει παρασυρθεί από την ευκολία "να βάλει στη θέση του τον άλλον" με δύο κουβέντες... Άλλο που αν το κάνει ένας τρίτος αυτό θυμώνουμε (και με το δίκιο μας) πολύ και είμαστε έτοιμοι (και καλά θα κάνουμε) να τον βάλουμε στην θέση του.
Γιατί τα λόγια πονάνε... Πολλές φορές τραυματίζουν. Ίσως και εσείς έχετε μία φράση χαραγμένη στο μυαλό σας, μία φράση την οποία έχετε ακούσει σαν παιδί και σας συνοδεύει μέχρι σήμερα κρατώντας ένα μέρος του εαυτού σας στην σκιά. Ίσως βέβαια και όχι, και αυτό είναι ευτύχημα!
Τα παιδιά, περισσότερο τα πιο μικρά, δυσκολεύονται να διαχειριστούν τον πιο επικριτικό λόγο που στρέφεται εναντίον τους. Είναι πολύ βαρύ το τίμημα για να το αντέξουν και τότε αντιδρούν και γίνονται “αντιδραστικά” και τότε αντιδρούν οι γονείς... και κάπως έτσι δημιουργούνται οι φαύλοι κύκλοι στην επικοινωνία.
Πώς η γονεϊκή γλώσσα "τσακίζει κόκαλα" παιδιών
Θέλει προσοχή η έκφραση μας, θέλουν προσοχή οι "ταμπέλες", οι χαρακτηρισμοί : Άλλο ο “ανόητος” κι άλλο η ανοησία, άλλο ο “βλάκας” κι άλλο μια βλακεία... Και πάνω απ'όλα το ύφος: To αφοριστικό ύφος καταδικάζει, δεν αφήνει περιθώρια αντίδρασης, διαπραγμάτευσης, κι ως εκ τούτου διαμορφώνει συνειδήσεις! Θέλουν προσοχή οι αφορισμοί γιατί έχουν δύσκολο δρόμο επιστροφής...
"Καλύτερα να βουτήξεις την γλώσσα στο μυαλό σου, πριν μιλήσεις", λέγανε οι παλαιότεροι και μάλλον τα λέγανε καλά. Ψυχραιμία. Ακόμα περισσότερο όταν απέναντι μας έχουμε ένα παιδί. Είναι άδικο να είμαστε σκληροί με τα παιδιά. Είναι άνανδρο. 
Τα παιδιά πληγώνονται βαθιά από την λεκτική απαξίωση των δικών τους (ιδίως των γονιών, και των άλλων σημαντικών προσώπων γι΄αυτά). Αποθαρρύνονται, απογοητεύονται... Και τελικώς, γίνονται ενήλικες που με την σειρά τους, πολύ πιθανόν, να πληγώσουν τα δικά τους παιδιά, μιας και ποτέ δεν έμαθαν τι θα πει “η καλή κουβέντα”, τι θα πει η αξία του να αναγνωρίζεται η αξία σου, η προσωπικότητα σου μέσα από τον λόγο των ενηλίκων.
Προσοχή λοιπόν αγαπητοί γονείς: Η γλώσσα, ο λόγος, τα λόγια μας έχουν τεράστια δύναμη και ακόμα μεγαλύτερη επιρροή στα παιδιά μας. Μια καλή κουβέντα είναι το πολυτιμότερο δυναμωτικό, ένα δώρο ανεκτίμητης αξίας, ενώ μια απαξιωτική φράση μπορεί να γίνει βάρος ασήκωτο, τίμημα βαρύ και σκληρό! Η επιλογή (και η ευθύνη) είναι δική μας.


http://www.pathfinder.gr/

Αττίλας !

Ο ΛΟΓΟΣ ΜΟΥ ΣΠΑΘΙ

Γελοιογραφία Πάνου Μαραγκού

Αφοι Αντετοκούνμπο


‘Πρέπει να ανεβάσουμε τα αδέρφια Αντετοκούνμπο σε μια εξέδρα, στην πλατεία Συντάγματος και να περάσουμε από μπροστά τους ένας ένας, 11.000.000 Έλληνες και να τους φιλήσουμε τα χέρια”. Αυτή ήταν η κατακλείδα της συζήτησής μου με ένα φίλο σχετικά με την κουβέντα του Γιάννη και του Θανάση με την Αφροδίτη Παναγιωτάκου στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση, το Σάββατο, 26 Ιουνίου.
Όχι, γιατί αποτελούν ήδη, αλλά και θα συνεχίσουν για πάνω από μία δεκαετία να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Εθνικής Ελλάδας στο μπάσκετ. Ούτε γιατί, ο Γιάννης είναι θέμα χρόνου να γίνει MVP του NBA και να πάρει δαχτυλίδι. Ούτε γιατί ο Θανάσης αγωνίζεται στην ACB. Αλλά γιατί, όπως είπε η κα Παναγιωτάκου στο κλείσιμο της κουβέντας:
τα αδέρφια Αντετοκούνμπο μας έδωσαν πίσω το δικαίωμα να μιλάμε για εθνικό φρόνημα και να δηλώνουμε υπερήφανοι που είμαστε Έλληνες, χωρίς να είμαστε (τρελοί) εθνικιστές
Το video με τα όσα ειπώθηκαν στη Στέγη, θα πρέπει να προβληθεί σε όλα τα σχολεία της επικράτειας και να το κατεβάσουμε όλοι στο κινητό μας και να το βλέπουμε, κάθε φορά που θα μας πηγαίνει κάτι στραβά, αφού περιλαμβάνει μια σειρά από μεγάλα μαθήματα ζωής. Μπορεί ο Θανάσης (25) και ο Γιάννης (22) να είναι ακόμα ηλικιακά άγουροι, ωστόσο τα συγκεκριμένα μαθήματα ζωής όχι μόνο έχουν προλάβει να τα ζήσουν, αλλά έχουν αρχίσει να τα διδάσκουν κιόλας.
Πάρτε μολύβι και χαρτί και αρχίστε να σημειώνετε:
> Όλοι περνάμε δύσκολες στιγμές, αλλά για να τις ξεπεράσουμε, στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.*
> Το σχέδιο Α ήταν να παίξω μπάσκετ. Το σχέδιο Β ήταν να κάνω τα πάντα για να δουλέψει το σχέδιο Α.
> Αν δεν γινόμουν μπασκετμπολίστας, το πιο σημαντικό θα ήταν να έκανα κάτι με το οποίο θα μπορούσα να βοηθήσω τους συνανθρώπους και την οικογένειά μου.
> Θέλω να είμαι το καλύτερο δυνατό παράδειγμα για τα αδέρφια μου.
> Θέλω να γίνω για τα παιδιά σε Ελλάδα και Αφρική εκείνος ο Αμερικάνος που μου έδωσε την ευκαιρία να πάω στο NBA. Θέλω να βοηθήσω και να δώσω ευκαιρίες σε παιδιά, σαν αυτές που δόθηκαν σε εμένα.



> Θέλω στα 45 μου να μου σφίγγουν το χέρι, όχι γιατί ήμουν καλός στο μπάσκετ, αλλά επειδή θα έχω προσφέρει πολλά σαν άνθρωπος.
> Να μην είσαι εγωιστής. Να σκέφτεσαι τον συνάνθρωπό σου και να δουλεύεις σκληρά.
> Να σπρώχνεις τον εαυτό σου στα όρια του.
> Να μην νομίζεις ότι είσαι μέτριος, γιατί τότε θα γίνεις μέτριος.
> Μας λένε ότι έχουμε καταφέρει πολλά, αλλά δεν έχουμε καταφέρει ακόμα τίποτα.
> Στόχος μου είναι να γίνω πρωταθλητής, MVP, ένας από τους καλύτερους 50 παίκτες που έχουν πατήσει ποτέ γήπεδο μπάσκετ. Πιστεύω ότι είμαι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών και ξέρω ότι θα γίνω.
> Το πιο σημαντικό για να φτάσεις ψηλά είναι η δουλειά και όταν φτάνεις εκεί πρέπει να δουλέψεις ακόμα περισσότερο για να διατηρηθείς.
> Αν όχι εμείς τότε ποιος; Αν όχι τώρα τότε πότε;
> Υπάρχει ομορφιά στον μόχθο και ασχήμια στην επιτυχία.
> Όταν περνούσαμε δύσκολα, ήταν όμορφη η ζωή μας, γιατί ήταν ολόκληρη η οικογένειά μας μαζί. Τώρα κάνω 42 ταξίδια εκτός έδρας το χρόνο και είναι δύσκολο να βλέπω τα αδέρφια και τους γονείς μου.
> Έλληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.
> Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρατάς κακία.
> Είμαστε τα παιδιά 11.000.000 Ελλήνων.
> Δεν θα πρέπει να είσαι Αντετοκούνμπο για να μπορείς να πάρεις ελληνική ιθαγένεια.
> Δεν μπορεί να μου πεις κάποιος πως δεν είμαι Έλληνας. Μα δεν ξέρω να είμαι κάτι άλλο. Είμαι 22 ετών και δεν έχω πάει ποτέ στη Νιγηρία, από όπου είναι η μητέρα μου.
> Τα σκληρά χρόνια δεν διαρκούν πολύ, οι σκληροί όμως άνθρωποι αντέχουν στον χρόνο.
> Χαμογελάω συχνά, γιατί μεγάλωσα στενοχωρημένος.
> Δεν υπάρχουν όνειρα που παραείναι μεγάλα.
Να σημειώσουμε ότι η στάση του σώματος και των δύο όσο έλεγαν τις παραπάνω ατάκες φανέρωνε το πόσο μετριόφρονες είναι και το πόσο σταθερά πατούν τα πόδια τους στη γη.
*Κάποιες φράσεις ανήκουν στον Θανάση και κάποιες στον Γιάννη, αλλά το ποιος είπε ποια δεν έχει καμία σημασία.
_______________________
   Πηγή: msn.com
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

ΚΥΡ.....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Για το «μεγάλο αφεντικό»

Για το «μεγάλο αφεντικό» όλων των Ελλήνων, το Κράτος, δουλεύουν επί 7 μήνες κάθε χρόνο όλοι οι εργαζόμενοι. Ο μέσος Έλληνας
εργάζεται από την αρχή του χρόνου έως και τις 22 Ιουλίου μόνο και μόνο για να πληρώνει την εφορία και τα ασφαλιστικά Ταμεία. Από την επομένη, στις 23 Ιουλίου και αφού περάσουν οι πρώτες δύσκολες 203 ημέρες του χρόνου, μπορεί να δουλεύει ελεύθερα (;) πλέον ο κάθε Έλληνας για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Αυτό προκύπτει από την ετήσια μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) για την Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας, σε εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνα. Η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας (Tax Freedom Day) είναι, με απλά λόγια, η πρώτη ημέρα του χρόνου κατά την οποία μπορούμε να πούμε ότι έχουμε εξοφλήσει τις φορολογικές μας υποχρεώσεις προς το κράτος και εργαζόμαστε πλέον για τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα χρήσιμο σχηματικό τρόπο απεικόνισης της πραγματικής επιβάρυνσης που υφίσταται ο μέσος Έλληνας φορολογούμενος από την υπερφορολόγηση.

Η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας για το 2016 ήταν η 6η Ιουλίου. Δηλαδή σε ένα χρόνο οι Έλληνες φορτώθηκαν μισό μήνα ακόμα στις πλάτες τους. Σε σχέση με το 2006 εργάζονται 2 μήνες παραπάνω!

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 2017 υπολογίζεται ότι η εφορία και τα Ταμεία απομυζούν το εισόδημα 203 ημερών ενός μέσου εργαζόμενου, ενώ το 2016 απορροφούσε τις εισπράξεις 188 ημερών, έναντι περίπου 130 ημερών που ήταν το 2007, εξαιτίας της συνεχούς αύξησης φόρων και εισφορών στη χώρα μας.



Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που δεν έχουν ακόμα γιορτάσει φέτος την ημέρα Ελευθερίας. Στην Κύπρο «γιορτάσανε» την ημέρα Φορολογικής ελευθερίας ήδη από τις ...29 Μαρτίου, στην Μάλτα στις 18 Απριλίου, στην Ιρλανδία στις 30 Απριλίου, στη Βουλγαρία στις 18 Μαΐου ενώ στην Φιλανδία από τις 22 Ιουνίου.

Μιλώντας στη σχετική παρουσίαση η Επιστημονική Συνεργάτης του ΚΕΦΙΜ κ. Μιράντα Ξαφά ανέφερε πως από κάθε 100 ευρώ είσπραξης που κάνει, ένας ελεύθερος επαγγελματίας αποδίδει έως και τα 82 ευρώ στο κράτος, με τη μορφή φόρων και εισφορών.

"Δεν θα πρέπει να μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι οι Έλληνες μεταναστεύουν φορολογικά αφού είτε θα πρέπει να μεταναστεύουν ή θα πρέπει να φοροδιαφεύγουν" τόνισε.




 

Η "απονεύρωση" της κοινωνίας

Μια από τις αποτελεσματικότερες μεθόδους διάλυσης ενός κράτους και αποβλάκωσης -έως και πλήρους αποκτηνώσεως- του λαού του είναι να πραγματοποιείται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα επικοινωνιακό σκοτσέζικο ντους.

Δηλαδή να «ενημερώνεται» ο πληθυσμός με μηνύματα ολοκληρωτικής καταστροφής ή εκστατικού θριάμβου.

Η συναισθηματική μετάβαση από το ζενίθ της επιτυχίας στο ναδίρ της ολοκληρωτικής ήττας τελικά «απονευρώνει» τις μάζες, τις παθητικοποιεί και τις συντονίζει στον χαμηλότερο μέσο συντελεστή ισχύος. Το ίδιο συμβαίνει, με κάπως παραλλαγμένο τρόπο, με τις μηχανές. Αν κάποιος δοκιμάζει αδιάκοπα την αντοχή τους και τον τρόπο που ανταποκρίνονται όταν περνούν από την κατάσταση αδράνειας και το ρελαντί στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους, θα διαπιστώσει ότι πολύ σύντομα θα χρειαστούν επισκευή.

Στην Ελλάδα τα σκοτσέζικο ντους των εντυπώσεων είναι... θεσμός εξαιτίας του πρωτογονισμού των πολιτικών δυνάμεων, της χαμηλής ποιότητας και της προβληματικής ηθικής συγκρότησης των ετερόφωτων «ελίτ» της χώρας. Δεν μπορούν να δείξουν αποχρώσεις. Μόνο άσπρο ή μαύρο. Ή «καταστροφή» ή «θρίαμβος» υπάρχει στη χρωματική παλέτα τους.

Επιπλέον, και στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό χρησιμοποιείται (για λόγους που άπαντες μπορούν να υποθέσουν) κυρίως το μαύρο χρώμα. Ολες οι ειδήσεις που επιλέγονται για να προβληθούν είναι αρνητικές. Οι θετικές, όποτε προκύπτουν, αποσιωπούνται.

Δύο ευοίωνες ειδήσεις, που δεν βρήκαν τον... δρόμο τους για τα ενημερωτικά δελτία των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ και τα πρωτοσέλιδα του κατεστημένου Τύπου, είναι η αναβάθμιση του αξιόχρεου της χώρας (σε Caa2 από Caa3) από τον οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody's την Παρασκευή και η υποχώρηση της απόδοσης των 10ετών ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου, που έφτασε στο 5,42%, το οποίο είναι το χαμηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί από τον Δεκέμβριο του 2009.

Σίγουρα οι πολίτες είναι εξουθενωμένοι από την ανεργία, την υπερφορολόγηση, την έλλειψη ρευστότητας που ρημάζει την αγορά. Ομως, υπάρχουν και στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι η πορεία μπορεί να αντιστραφεί. Τα ΜΜΕ οφείλουν να παρουσιάζουν την πραγματικότητα ως έχει και να μην αποσιωπούν ούτε τις αρνητικές ούτε τις θετικές πτυχές της.


Δημοκρατία

Φύση … μάγισσα!

Στον πλανήτη συμβαίνουν παράξενα και θαυμαστά πράγματα κάθε μέρα.

Βροχές μετεωριτών, ουράνια τόξα-φωτιά και περίεργα σύννεφα είναι μερικά μόνο από αυτά τα φοβερά και τρομερά που μπορείτε να δείτε αν είστε αρκετά τυχεροί κάποια στιγμή στη ζωή σας να ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια σας.

Εκπληκτικές εικόνες που μετατρέπουν τη φύση σε… μάγισσα!

1. Μια σκάλα προς το φεγγάρι


Εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες της Αυστραλίας κάθε χρόνο βλέπουν από το Μάρτιο μέχρι τον Οκτώβριο, την αντανάκλαση του φεγγαριού πάνω σε ελώδεις περιοχές η οποία δημιουργεί την απίστευτη ψευδαίσθηση ότι μια σκάλα ανεβαίνει προς τον ουρανό.

2. Κύματα που θυμίζουν καπουτσίνο


Θα πρέπει να είστε στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή για να δείτε τη θάλασσα να δημιουργεί πηχτά κύματα που θυμίζουν αφρόγαλα καπουτσίνου. Το πιο πρόσφατο περιστατικό έλαβε χώρα στη Νέα Νότια Ουαλία το 2013.

3. Παραλία που φωσφορίζει


Μια παραλία στις Μαλδίβες λάμπει τη νύχτα. Η άμμος έμοιαζε να έχει στο εσωτερικό της εκατομμύρια μικρά μπλε φωτάκια που δεν ήταν τίποτα άλλο από βιοπλαγκτόν Lingulodinium polyedrum.

4. Τα κατεψυγμένα δέντρα της Φινλανδίας
perierga.gr - 8 σπάνια φυσικά φαινόμενα που πρέπει να δείτε!

Όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από το μηδέν, τα χιονισμένα τοπία εντυπωσιάζουν. Ο Ιταλός φωτογράφος Niccolo Bonfadini τα παγωμένα δέντρα της Φινλανδίας με λυγισμένα κλαδιά από το χιόνι, τα οποία μοιάζουν με γιγάντια σκουλήκια που προεξέχουν από τον πάγο.

5. Ανοδικές αστραπές


Οι ανοδικές αστραπές είναι πιθανόν να συμβαίνουν όταν μια «κανονική» αστραπή που συμβαίνει σε ένα σημείο δημιουργεί ένα τέτοιο ηλεκτρικό φορτίο που της επιτρέπει να «αναρριχηθεί» προς τα πάνω.

6. Τριπλό ουράνιο τόξο


Είναι τόσο σπάνιο που μόνο πέντε περιστατικά τριπλού ουράνιου τόξου έχουν καταγραφεί σε 250 χρόνια επιστημονικής βιβλιογραφίας. Μέχρι πρόσφατα, το 2011, η πλειοψηφία των επιστημόνων δεν πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ωστόσο η εικόνα αποδεικνύει την αλήθεια. Το τριπλό ουράνιο τόξο σχηματίζεται μόνο στην πλευρά του ουρανού όπου βρίσκεται ο ήλιος, αντίθετα με το μονό και το διπλό, ενώ προκαλείται από τρεις αντανακλάσεις κάθε ακτίνας του φωτός μέσα σε μια σταγόνα βροχής.

7. Hverir


Η Ισλανδία έχει πολλά συναρπαστικά αξιοθέατα, συμπεριλαμβανομένων καταρρακτών, θερμικών πηγών, παγετώνων… Ωστόσο οι θερμές πηγές Hverir προκαλούν το δέος όλων και ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Το Hverir είναι ένα γεωθερμικό πεδίο που βρίσκεται κοντά στην Krafia, η οποία είναι μια ηφαιστειακή δομή στη βόρεια Ισλανδία. Ατμοί και πίδακες ζεστού νερού ξεφυτρώνουν από ρωγμές στο φλοιό της Γης, ενώ η περιοχή περιβάλλεται από καυτές πισίνες λάσπης, θόλους λάβας και λακκούβες θείου.

8. Μαύρος ήλιος στη Δανία


Δύο φορές το χρόνο, ο ήλιος γίνεται μαύρος στη Δανία. Τουλάχιστον, φαίνεται ότι είναι, δεδομένου ότι τα ψαρόνια δημιουργούν ένα θέαμα τόσο εντυπωσιακό και τεράστιο που κυριολεκτικά μπλοκάρει τον Ήλιο. Από τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο, εκατομμύρια ψαρόνια αρχίζουν το ετήσιο ταξίδι τους προς τη Σκανδιναβία, επιστρέφοντας τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, δημιουργώντας ένα σχεδόν αδιαπέραστο κάλυμα από τον ήλιο.

Απουσία...ζωής

απουσία...ζωής
Τα στέκια μας έρημα, οι δρόμοι άδειοι, η μοναξιά ... στη σκιά της απουσίας σου...Σκέψεις...σκέψεις που ακροβατούν ανάμεσα στη λογική και στη παράνοια... Τόσα χρόνια απουσίας, τόσα όνειρα χαμένα...Όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ, ελπίδες που ξεθώριασαν με το αλάργεμα του χρόνου, υποσχέσεις που ξέμειναν ορφανεμένες στην

αφετηρία της ζωής...  κορνίζες άδειες κρεμασμένες στους γκρίζους τοίχους της ψυχής μου... 
 
Μαρίζα Τσιτμή

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

STEVE LUKATHER & Los Lobotomys - Never walk alone



Στην Επίδαυρο ο Τζίμης Πανούσης με την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη

Στην "Ειρήνη" του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κ. Αρβανιτάκη και μουσική Ν. Κυπουργού θα πρωταγωνιστήσει ο γνωστός τραγουδοποιός. Στον ρόλο του Τρυγαίου θα δει εφέτος το κοινό τον Τζίμη Πανούση, στην παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου της «Ειρήνης» του Αριστοφάνη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου.
Το Εθνικό Θέατρο ανέθεσε στον σπουδαίο συνθέτη Νίκο Κυπουργό τη μουσική σύνθεση και στον ταλαντούχο νέο συγγραφέα Δημοσθένη Παπαμάρκο το λιμπρέτο για τη δημιουργία μιας μουσικής παράστασης που βασίζεται στην Ειρήνη του Αριστοφάνη.
Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, ενώ τον ρόλο του Τρυγαίου ερμηνεύει ο πάντοτε απρόβλεπτος Τζίμης Πανούσης.
Η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, υπό τη διεύθυνση του διεθνούς φήμης μαέστρου Γιώργου Πέτρου, συνοδεύει ζωντανά την παράσταση στην Επίδαυρο. Η Ειρήνη παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το 421 π.Χ., αποσπώντας το δεύτερο βραβείο, λίγες μόλις ημέρες πριν από τη σύναψη της Νικίειας Ειρήνης, που συνοδευόταν από ελπίδες για το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου.
Αυτή ακριβώς η εύθραυστη, όπως αποδείχθηκε, ισορροπία μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης, το ηρακλείτειο ρητό «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί» και το ακανθώδες ερώτημα κατά πόσο η ειρήνη είναι συνώνυμο της ευτυχίας και της αρετής εμπνέουν τους συντελεστές της ιδιαίτερης αυτής παράστασης.
Με τη συμμετοχή της Καμεράτα - Ορχήστρα των φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου.

21-22 Ιουλίου 2017
- Τιμές εισιτηρίων Κανονικό: Από 8€ έως 45€, Μαθητικό έως 18 ετών: 13€ ΑΜΕΑ: 5€ Ανέργων: 5€
 
 Στην Επίδαυρο ο Τζίμης Πανούσης με την «Ειρήνη» του Αριστοφάνηhttp://www.rocktime.gr/

ΚΥΡ....



Καζαντζάκης «Ασκητική»


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!

«Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά, «μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία!

Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις – το μαθαίνεις μονάχα την…ώρα που πεθαίνεις, μα ‘ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!»

Καλή ‘ναι η δικαιοσύνη, μα για τους αγγέλους – ο άνθρωπος ο κακομοίρης δεν αντέχει, θέλει έλεος…

Δεν έχουμε παρά μια μονάχα στιγμή στη διάθεσή μας. Ας κάνουμε τη στιγμή αυτή αιωνιότητα. Άλλη αθανασία δεν υπάρχει.

Χαρά στο νέο που θαρρεί πως έχει χρέος να ξαναδημιουργήσει τον κόσμο,να τον κάμει πιο σύμφωνο με την αρετή και τη δικαιοσύνη, πιο σύμφωνο με την καρδιά του, αλίμονο σε όποιον αρχίζει τη ζωή του χωρίς παραφροσύνη.

Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξή σου.
Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου.

Η ανώτατη αρετή δεν είναι νά’ σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!

Ν’ αγαπάς την ευθύνη.
Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα.
Να γεννιέσαι κάθε μέρα.

Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα.

Να ‘σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα.

Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα. Τούτο είναι το τρίτο χρέος.

Πειθαρχία, να η ανώτατη αρετή.

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα του ανθρώπου!

Να σπας τα σύνορα!
Ν’αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου.
Να πεθαίνεις και να λες: Θάνατος δεν υπάρχει!

Καζαντζάκης «Ασκητική»

Τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης.

  • Οι πραγματικά άνεργοι είναι 2.000.000(*).
  • 3 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στην Δημόσια Υγεία.
  • 1 εκατομμύριο καρκινοπαθείς και σοβαρά άρρωστοι δεν μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
  • 600 χιλιάδες παιδιά υποσιτίζονται.
  • Τουλάχιστον 40 χιλιάδες άνθρωποι είναι άστεγοι.
  • Χιλιάδες πλειστηριασμοί σπιτιών πραγματοποιούνται.
  • 300 χιλιάδες νοικυριά ζουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.
  • Άγνωστος αριθμός οικογενειών αφήνει τα παιδιά τους σε ιδρύματα επειδή δεν μπορεί να τους προσφέρει τροφή.
  • Η βρεφική θνησιμότητα έχει αυξηθεί κατά 43%.
  • Οι γεννήσεις ελλιποβαρών βρεφών έχουν αυξηθεί κατά 19%.
  • Δύο άνθρωποι αυτοκτονούν κάθε μέρα.
  • Τα εθνικά ζητήματα έχουν πάρει τον δρόμο της καταστροφής.

Οι προβλέψεις για ακόμα περισσότερα δεινά φορούν την δικαιολογημένη αλαζονεία της βεβαιότητας. Εδώ βασιλεύουν οι Τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης.

Το κρυφτό.



Από όλα τα παιχνίδια των παιδικών μου χρόνων, πολεμικά και βόλεϊ, μπάλα και αγαλματάκια, κορόιδο και μήλα, δηλώνω ακόμη και σήμερα την προτίμησή μου στο κρυφτό.

Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, είκοσι πέντε, τριάντα ακούω μια ψιλή φωνή να μου μετράει κάθε νύχτα. Και σαν με παίρνει για τα καλά ο ύπνος, φαντάζομαι ότι τρέχω να κρυφτώ.

Αφού οι πιο παιδικές αθωότητες εξασκούνται ολονυχτίς στο ζίουζίτσου. Και γι’ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που κάθε πρωί ξυπνώ λαχανιασμένος.

“κινητές μπιραρίες”

Τι μυαλό! Έναν πρωτότυπο τρόπο βρήκαν οι λάτρεις της μπίρας και του ποδηλάτου στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας προκειμένου να συνδυάσουν τις δύο μεγάλες τους αγάπες: μπίρα και ποδήλατο!
Perierga.gr - Απίθανες "κινητές μπιραρίες" στο Άμστερνταμ!
Οι πρώτες “κινητές μπιραρίες” έκαναν την εμφάνισή τους στο κέντρο της πόλης, κλέβοντας αμέσως τις εντυπώσεις. Τα γνωστά πλέον “beer bike” κυκλοφορούν παντού στους δρόμους, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.
Perierga.gr - Απίθανες "κινητές μπιραρίες" στο Άμστερνταμ!
Οι περίφημες “ποδηλατο-μπιραρίες” μπορούν να μεταφέρουν μέχρι 12 “πελάτες”, οι οποίοι κάθονται σε σκαμπό γύρω από το “μπαρ”, ενώ ο ιδιοκτήτης έχει διπλή… αποστολή: Εκτελεί χρέη οδηγού του ποδηλάτου, όταν η μπιραρία κινείται στο δρόμο, αλλά και μπάρμαν, γεμίζοντας τα ποτήρια των πελατών όταν σταθμεύει σε κάποιο σημείο.
Perierga.gr - Απίθανες "κινητές μπιραρίες" στο Άμστερνταμ!
Απαραίτητο διακοσμητικό στοιχείο, το μεγάλο ξύλινο βαρέλι στο μπροστινό μέρος του “τετράτροχου” ποδηλάτου αλλά και η δυνατή μουσική που ξεχύνεται από τα μεγάφωνα της κινητής μπιραρίας, πλημμυρίζοντας τους δρόμους.
Perierga.gr - Απίθανες "κινητές μπιραρίες" στο Άμστερνταμ!
Κάτοικοι και τουρίστες δείχνουν να απολαμβάνουν αυτόν τον παράδοξο τρόπο ξενάγησης της πόλης, αφού μπορούν να συνδυάσουν ποτό και βόλτα, χωρίς να χρειάζεται να παραμένουν στάσιμοι σε ένα μόνο σημείο!
Perierga.gr - Απίθανες "κινητές μπιραρίες" στο Άμστερνταμ!http://perierga.gr

Ανθρώπινα ερείπια!

Υπάρχουν και άνθρωποι με αξιοπρέπεια!

Δυσεύρετο πράγμα στην εποχή μας, αλλά υπάρχουν!

Σύροι πρόσφυγες άρχισαν να γυρίζουν μαζικά στην πατρίδα τους και στις μικρές τους, ερειπωμένες, αλλά ελεύθερες πια κωμοπόλεις, με τη βοήθεια και τον ηρωικό αγώνα των συριακών στρατευμάτων!

Όλοι αυτοί που επιστρέφουν, γνώριζαν τι θα αντικρίσουν!

Κι όμως στέκονται περήφανοι και αξιοπρεπείς, μπροστά στα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι μισθοφόροι (ISIS) της «δημοκρατικής» Δύσης.

Ερείπια που άφησε πίσω του ένας αισχρός και βρόμικος πόλεμος της Δύσης, με βραχίονα τον ISIS, γιατί η χώρα αυτή έκανε το ασυγχώρητο σφάλμα να μη δεχτεί να γίνει το σκυλάκι του ΔΝΤ, όπως δε δέχτηκε και το να γίνει «διάδρομος» αερίου και πετρελαίου για τις μεγάλες εταιρίες Αμερικής και Ευρώπης!

Στέκονται, μπροστά στα ερείπια της κωμόπολής τους, με πίστη στην ανακοίνωση της κυβέρνησής τους ότι θα προχωρήσει η ίδια στην ανοικοδόμηση των πόλεων!

Μια κυβέρνηση που θα ελέγχει ΑΥΤΗ το νόμισμα, την οικονομία και το εμπόριο της χώρας της και όχι οι... «δανειστές» της διεθνούς μαφίας!

Αυτός ο πολίτης μπορεί να διαθέσει όλες τις δυνάμεις του, στην υπεράσπιση της πατρίδας του και να υπομείνει πολλά, για να έχει το δικαίωμα να είναι αξιοπρεπής, ελεύθερος και περήφανος!

Υποκλίνομαι, μπροστά σ` αυτούς του ανθρώπους!

Γιατί αυτοί – για αρκετό καιρό - θα τρώνε και θα κοιμούνται μπροστά στα ερείπια ντουβαριών, που θα τα ξαναχτίσει η δύναμή τους, η αξιοσύνη τους και το δικό τους ψυχικό σθένος, που το κράτησαν ανέπαφο και αλώβητο !

 Τον ‘Ελληνα, όμως, προσπαθούν να τον πείσουν ότι είναι «ελεύθερος» και ασφαλής, καθότι... «Ευρωπαίος» και τα ντουβάρια... ανέπαφα.

Δεν του εξηγούν ότι τα ντουβάρια τα αφήνουν ακόμα ανέπαφα γιατί θέλουν να του τα πάρουν... ανέπαφα!


Αυτό είναι ίσως το λιγότερο.
Το χειρότερο είναι ότι, στην πραγματικότητα, ζει και κινείται ανάμεσα σε ερείπια!

Ανθρώπινα ερείπια!

Ότι ζει και κινείται μπροστά και δίπλα σε ανθρώπους απελπισμένους και καταθλιπτικούς. Μπροστά και δίπλα σε ανθρώπους που το όνειρο έχει σβηστεί από τα μάτια τους και το μοιραίο μοιάζει αναπόφευκτο.

Την ώρα που οι επαναπατριζόμενοι Σύροι πρόσφυγες, στέκονται μπροστά στα ερείπια ντουβαριών, αλλά περήφανοι για την πατρίδα τους και με το όνειρο της νέας αρχής ζωγραφισμένο στα μάτια τους...

Την ίδια ώρα ο Έλληνας, στέκεται μπροστά στα ερείπια της ζωής του και του μέλλοντός του, αντικρίζοντας με περιφρόνηση και αηδία όλους αυτούς που το έπαιξαν και το παίζουν... «κυβερνώντες», παίζοντας στα ζάρια των... «αγίων αγορών» και των «δόσεων» τα όνειρά του και το μέλλον των παιδιών του!

Τα ερείπια των πόλεων και των οικονομιών ξαναχτίζονται, από λαούς που έχουν πάρει την τύχη στα χέρια τους.

Από λαούς που δεν αποδέχτηκαν και εξακολουθούν να μην αποδέχονται να παραδώσουν, τη χώρα τους και τη ζωή τους στα νύχια της κάθε τρόικας των «αγορών»! 


Τα ερείπια, όμως, των ονείρων και της αξιοπρέπειας, χάνονται δια παντός. Δεν ξαναχτίζονται με τίποτε!

Αυτά τα ερείπια έχουν σωρεύσει στον τόπο μας όλοι αυτοί, που πέρασαν σαν γύπες και μολυσμένα τσιμπούρια, από το κορμί της δύσμοιρης χώρας μας κι από την πλάτη του λαού μας!

Όλοι αυτοί που εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να κατασπαράζουν τα σωθικά της χώρας, εμπαίζοντας το λαό, με την προσμονή ανάπτυξης μέσα στην... κατοχή!

Πηγή: dromosanoixtos.gr


Θερμαϊκός Κόλπος, μια νεκρή θάλασσα

Θλιβερή είναι η εικόνα που παρουσιάζει ο Θερμαϊκός Κόλπος τις τελευταίες ημέρες, με τα νερά να έχουν αλλάξει χρώμα και να είναι βρόμικα.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το πράσινο πέπλο, που οφείλεται στο φυτοπλαγκτόν της θάλασσας...
, γίνεται καφετί, με τη μυρωδιά να είναι ανυπόφορη.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό, καθώς τίθεται ζήτημα με τη δημόσια υγεία.


ΑΘΩΟΣ !



Η κοροϊδία έχει και όρια....

«Επιβάτες του χρόνου»

Με τούτη την κατάσταση κανείς δεν τιμωρείται

του δημοσίου η κλοπή έπαινος θεωρείται.

Γκρεμίζονται τα λάβαρα και πέφτουνε τα τείχη

όσοι σπουδάζουν και μοχθούν δεν έχουν καμία τύχη.


Κηδεύεται το αύριο, το σήμερα σπαράζει

η ανεργία πιο ψηλά τον πήχη ανεβάζει.

Η φτώχεια ρίζες άπλωσε και νύχια ματωμένα

και της Ελλάδας τα παιδιά φεύγουνε για τα ξένα.


Οι τελευταίοι μείναμε σ’ όλη την Ευρωζώνη

και μας διατάζουν συνεχώς να σφίξουμε τη ζώνη.

Ζητάμε τους υπεύθυνους αυτοί αλλού κοιτάνε

αντί να πάνε σπίτια τους ακόμη κυβερνάνε.



Πότης Κατράκης
Από την ποιητική συλλογή
«Επιβάτες του χρόνου»