BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Αυτό είναι το πραγματικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου!!!

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β' τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους...
πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου.
Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας και μά­λιστα ένας παππούς ήταν απ' τη Ροδίτσα. Διασταυρώνοντας τες αργότερα, με όσα διάβαζα άλλα, καταλάβαινα ότι αυ­τές που είχα ήταν ασφαλώς οι σωστές.
Το κύριο σημείο τους και κοινό, ήταν ότι τρεις Έλληνες, όταν έπιασαν το Διάκο και τον έφεραν στη Λαμία, τον έκλεισαν σ' ένα πα­λιό κι εγκαταλειμμένο χάνι, εκεί που σήμερα έχει οικοδο­μηθεί το Λαογραφικό Μουσείο Λαμίας στην οδό Καλύβα - Μπακογιάννη. Αυτοί οι τρεις είχαν περάσει πίσω - δυ­τικά - στο χάνι και από δύο μισοχαλασμένα παραθυράκια είχαν παρακολουθήσει όλη τη νύχτα όλα όσα έγιναν μέσα στο χάνι, τα οποία και αναφέρω στη συνέχεια.
Μετά τη σύλληψη του Διάκου στα ποριά Δαμάστας, τον έφεραν με συνοδεία ποινών και τραυματισμένο στη Λαμία, οδηγώντας από τη νότια της είσοδο που περνούσε δίπλα από το Γολγοθά (όπως έλεγαν το ξε­κομμένο Λόφο όπου σήμερα είναι το κτίριο του Ορφα­νοτροφείου Αρρένων) και από την οδό Σατωβριάνδου (σήμερα) και συνέχεια τον έφτασαν και τον έκλεισαν μέσα στο παλιό χάνι, όπου σήμερα - πάλι καλά! - έχει ανεγερθεί το Λαογραφικό Μουσείο.
Τον έβαλαν μέσα και τον έδεσαν με σκοινιά σ' ένα παχνί, το οποίο ήταν και ο πρώτος τόπος του μαρτυρί­ου του.
Εκτός από δύο - τρεις Τούρκους που έμειναν μέσα να τον επιτηρούν, οι άλλοι - όχι όλοι - έμειναν απ' έξω, ανατολικά σε κάτι δέντρα που ήταν εκεί, περιμένοντας από περιέργεια, ίσως, να ιδούν τι θα γινόταν. Όταν τον έδεσαν κι έφυγαν, ο Διάκος άρχισε να πο­νάει από τα τραύματα που είχε, καταπονημένος κι από την ταλαιπωρία.
Είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα δύο άντρες, που από τις φορεσιές τους έδειχναν ότι ήταν μπέηδες. Τον έναν, τον ήξερε από πριν. Ήταν ο Ομέρ Βρυώνης. Τον άλλον όχι. Απ' ότι όμως εί­χαν ακούσει, υπολόγισαν ότι ήταν ο σκληρός Χαλήλ Μπέης. Αυτός μόνος προχώρησε κι άρχισε να κάνει έλεγ­χο αν είχαν δέσει καλά το Διάκο. Τόσο πολύ φάνηκε ότι, κι ακόμα δεμένον, τον φοβόταν.
Είχε νυχτώσει πια και οι τρεις που είχαν φτάσει εκεί κρυφά άρχισαν καθαρά να βλέπουν τι γίνεται.
Όταν ο Χαλήλ Μπέης σιγουρεύτηκε - το είδαν κα­θαρά αυτό - ότι δεν υπήρχε φόβος διαφυγής, άρχισε να φωνάζει και να απειλεί. Σε μια στιγμή τον είδαν να χτυπάει στο πρόσωπο το Διάκο.
Τον διακόπτει όμως ο άλλος, ο Βρυώνης, που πλησιάζει το Διάκο και τον βλέπουν κάτι να του λέει. Δεν ακούνε όμως. Απ' ότι βλέπουν όμως, καταλαβαίνουν ότι κάτι τον ρωτάει, γιατί βλέπουν το Διάκο να κουνάει αρ­νητικά το κεφάλι του.
Και ενώ τον βλέπουν να συνεχίζει ήρεμα, σε μια στιγ­μή εξαγριώνεται, φωνάζει και χειρονομεί. Ατάραχος ο Διάκος τον αντιμετωπίζει και κάτι που του λέει, βλέπουν το Βρυώνη οργισμένο να αποχωρεί, αφήνοντας πια το θύμα στο δήμιό του.
Απ' τις αναλαμπές των δαυλών, ξεχωρίζουν την αγριότητα του Χαλήλ. Τον βλέπουν να τραβάει πιο πέρα τον επικεφαλής της Φρουράς - έτσι τουλάχιστον δεί­χνει - και με νευρικές και απειλητικές κινήσεις, κάτι του λέει, κι εκείνον να υποκλίνεται κουνώντας το κεφάλι του. Και με μια τελευταία περιφρονητική ματιά που ρίχνει στο Διάκο, τον βλέπουν να φεύγει, δείχνοντας ικανοποι­ημένος.
Ο Διάκος - και οι άλλοι τρεις απ' έξω - μέσα στο μι­σοσκόταδο βλέπουν δύο Τούρκους να ανάβουν φωτιά σε μιαν άκρη. Πάνω της φέρνουν και βάζουν μια σιδηροστιά κι ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι. Βλέπει μετά να ρίχνουν μέσα λάδι που είχαν σ' ένα γκιούμι.
Στη συνέχεια, μαζί με τον επικεφαλής, πλησιάζουν το Διάκο. Τον ανασηκώνουν, δεμένο καθώς είναι, τον βάζουν να καθίσει πάνω σ' ένα παλιό ξύλινο σκαμνί που βρέθηκε εκεί, του σηκώνουν τα πόδια, δεμένα καθώς είναι, και του τα δένουν έτσι που να κρέμονται.
Τι θέλουν να κάνουν αναλογίζονται με περιέργεια και αγωνία, οι τρεις που παρακολουθούν, χωρίς να τολ­μήσουν και να ρωτήσουν. Βλέπουν όμως τους άλλους να περιπαίζουν το Διά­κο. Φαίνεται κάτι να λένε και ο Διάκος να κουνάει επί­μονα κι αρνητικά το κεφάλι του. Τι του λένε όμως δεν καταλαβαίνουν. Οπότε, κάθε φορά που ρωτάνε και αρνείται τους βλέπουν να κρατάνε στα χέρια τους μυτε­ρά καρφιά και να τα μπήγουν σιγά πρώτα, πιο δυνατά στη συνέχεια στις πατούσες των ποδιών του Διάκου, ο οποίος κάθε φορά αναταράζεται από τον πόνο.
Η μυρωδιά του Λαδιού που καίγεται μέσα στο κακάβι, φτάνει έντονα στη μύτη και των τριών απ' έξω και υποπτεύονται τα χειρότερα.
Οι βασανιστές του, όπως έχουν γυμνώσει τα πόδια του, παίρνουν απ' το κακάβι καυτό λάδι και αρχίζουν σιγά και βασανιστικά να το ρίχνουν στα πόδια του!... Τι­νάζεται κάθε φορά ο Διάκος, τόσο δυνατά λες και θα κό­ψει τις τριχιές όταν το λάδι πέφτει πάνω στα πόδια του.
Αφού είδαν να μην αντιδρά έντονα, αφήνουν τα πό­δια και παίρνουν και του σκίζουν το γιλέκο και την που­καμίσα που φοράει, απογυμνώνοντας το πάνω μέρος του σώματος του με τα χέρια. Κι αρχίζουν τότε να του ρίχνουν καυτό Λάδι με αργές κινήσεις, στα χέρια, στο στήθος και στην πλάτη του. Βουβά οδύρεται ο Διάκος, χωρίς να βγάλει μιλιά από το στόμα του. Κι όσο δεν μι­λάει, τόσο αγριεύουν περισσότερο οι βασανιστές του. Και δείχνουν τόσο οργισμένοι, που αν ήταν τρόπος να τον θανατώσουν. Φαίνεται όμως πως έχουν εντολή μόνο να τον βασανίσουν χωρίς και να πεθάνει. Γι' αυτό συ­νεχίζουν!...
Το σώμα του Διάκου αρχίζει φαίνεται να νεκρώνε­ται. Όμως το πνεύμα όπως δείχνει, μένει καθάριο, ανέγγιχτο, σταθερό, συνεχίζοντος τις αρνήσεις και εξοργί­ζοντας περισσότερο τους Βασανιστές του.
Αλλά αυτή η κατάσταση τους κάνει να βρίσκουν νέ­ους τρόπους βασανισμών. Οι κινήσεις που κάνουν, δεί­χνοντας διάφορα σημεία του σώματος του, κάνουν τους τρεις που παρακολουθούν να ανατριχιάζουν. Και βλέ­πουν τους βασανιστές να παίρνουν στα χέρια τους τα καρφιά που είχαν και έσπαζαν τις φούσκες που δημι­ουργούνταν στο δέρμα απ' το καυτό λάδι, να αρχίζουν να κάνουν το ίδιο και στο σώμα και στα χέρια από ψηλά.
Αποκαμωμένοι όμως και οι ίδιοι οι Βασανιστές, που δεν άλλαξαν βάρδια όλη τη νύχτα, βλέπουν ότι δεν πε­τυχαίνουν τίποτα. Και μιας και το λάδι τελείωσε, μιας και έφτασε πια και το ξημέρωμα, σταματούν.
Το Διάκο τον κρατάνε πια όρθιο οι τριχιές που τον έχουν δεμένο.
Τότε και οι τρεις παρατηρητές, απ' έξω, για να μη γί­νουν αντιληπτοί, έφυγαν με προφυλάξεις, κατευθυνό­μενοι προς το βορεινό μέρος του ρέματος, όπου είχαν αρχίσει να έρχονται δειλά και οι πρώτοι περίεργοι.
Κι όταν πια ο ήλιος έχει ανέβη ψηλά, λύνουν το Διά­κο και σέρνοντας τον τον βγάζουν έξω, χωρίς όμως να δείχνει ότι καταλαβαίνει.
Όσοι είχαν την ευκαιρία να τον δουν το απόγευμα που τον είχαν φέρει, τώρα βλέποντας τον, δεν τον ανα­γνωρίζουν, χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς είχε συμβεί. Το μόνο που βλέπουν είναι το κακοποιημένα ρούχα του.
Σέρνοντας τον προς τα βόρεια, τον περνάνε πέρα από το ρέμα που έκοβε την πλατεία Λαού στα δυο καταμεσίς και τραβώντας ανατολικότερα έφτανε στη Δημοτι­κή Αγορά, από εκεί στο κατάστημα Πολιτικού και μετά κατεβαίνοντας προς τα νότια, απλωνόταν κατά μήκος της οδού Θερμοπυλών.
Όταν τον πέρασαν στο ρέμα, στάθηκαν περίπου ανα­τολικά της σημερινής διπλής βρύσης, γιατί ανατολικό­τερα ετοίμαζαν το στήσιμο της... ψησταριάς!
Κόσμος πολύς είχε συγκεντρωθεί γύρω εκεί με την άδεια του Χαλήλ Μπέη βέβαια, γιατί άφησε τον κόσμο να δει τι θα έκαναν στο Διάκο, ώστε να φοβηθεί και να μην επιχειρήσει κανένας άλλος να πράξει το ίδιο, πράγμα που πέτυχε. Κανένας Λαμιώτης δεν φάνηκε να συμμετείχε στην επανάσταση!
Μέσα στο πλήθος που παρακολουθεί με αγωνία, ξε­χωρίζει μια κάπως ηλικιωμένη γυναίκα. Είναι η δόλια μόνα του Διάκου, που είχε μάθει τη σύλληψη του γιου της και ολονυχτίς πεζοπορώντας είχε φτάσει στη Λαμία, όπου δεν περίμενε να δει το σπλάγχνο της έτσι!
Για μια στιγμή βουβαίνονται όλοι. Βλέπουν να φτάνει εκεί ο δήμιος, ονόματι Αλεξίου, κρατώντας ένα σουβλί. Και αμέσως καταλαβαίνουν τι πρόκειται να γί­νει!
Αυτός, τρέμει από το φόβο του, γιατί έχει αυστηρή εντολή να μην του πεθάνει ο Διάκος όταν θα τον σου­βλίζει.
Και αρχίζει το τελευταίο πια μαρτύριο.Δένοντας το Διάκο ανάσκελα σε ένα σαμάρι, με τα πόδια του ανοιχτά, αρχίζει προσεκτικά ο δήμιος να χώ­νει την πολύ καλό λεπτισμένη άκρη του σουβλιού, ξε­κινώντας απ' τη βουβωνική χώρα και προχωρώντας προς τα επάνω, περνώντας το σουβλί κάτω οπό το δέρ­μα, μέχρι που το έβγαλε πάνω στην πλάτη του, λίγο κάτω απ' το δεξιό του το αυτί.
Από κάποιες μικροκινήσεις που κάνει ο Διάκος κάθε φορά που σπρώχνει το σουβλί προς τα επάνω ο δήμιος, δείχνει ότι ακόμα είναι ζωντανός.
Μόλις τελειώνει ο γύφτος, ορμούν Τούρκοι και με σκοινιά δένουν το σώμα γύρω στο σουβλί για να μη σπάσει το δέρμα και ακουμπάνε όρθιο σχεδόν το σουβλί με το Διάκο σ' ένα δέντρο.
Στη συνέχεια, σπεύδουν να συγυρίσουν τη φωτιά που έχουν ανάψει. Και τότε γίνεται κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες.
Ένας Τούρκος καβάλα στο ψαρί του άλογο στέκε­ται μπροστά στο σουβλισμένο, βγάζει τη διμούτσουνη όρθια κουμπούρα του και τη στρέφει στο Διάκο. Δύο κουμπουριές ακούγονται που βρίσκουν κατάστηθα το Διάκο. Κι ο Τούρκος κεντρίζοντας το άλογο του, χάνε­ται στην ανηφόρα μέσα στα στενάκια που περιβάλλουν τα χαμηλά σπιτάκια.
Ο Χαλήλ Μπέης, βλέπει συτό και αφρίζει απ' το θυμό του. Και δίνει εντολή, να βάλουν το Διάκο έτσι, πάνω στη φωτιά, και να τον γυρίσουν λίγο!
Ο κόσμος που παρακολουθεί αυτή την κτηνωδία μέ­νει άφωνος. Στη συνέχεια ο Χαλήλ οργισμένος και ανικανοποί­ητος, δίνει εντολή να πάρουν έτσι με το σουβλί το νε­κρό το Διάκο και πάνε να τον πετάξουν στην άκρη του ρέματος, ανατολικά από το χάνι που τον είχαν, εκεί όπου πέταγαν τις κοπριές των αλόγων που είχαν στους στά­βλους, τους οποίους διατηρούσαν από τη βόρεια πλευρά της Νομαρχίας μέχρι το πέτρινο γυμνάσιο. Τη διαβεβαίωση αυτή είχα απ' όλα σχεδόν τα γερόντια που ρώτησα το 1947, τότε που φαίνονταν ακόμα οι κρίκοι στο βόρειο τοίχο της θερινής «ΤΙΤΑΝΙΑΣ».
Εκεί λοιπόν, βορειοανατολικά της σκάλας που κα­τεβαίνει σήμερα από την οδό Λυκούργου στην πρώην ψαραγορά, άφησαν το νεκρό ξεσκέπαστο, άταφο, σχε­δόν τρείς ημέρες φρουρούμενο. Οι φρουροί αποχώ­ρησαν την τρίτη ημέρα αφού άρχισε να μυρίζει, οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποιοι χριστιανοί οι οποίοι περίμεναν και είχαν προετοιμάσει έναν λάκκο εκεί ακριβώς που σή­μερα είναι ο τάφος του, πήγαν, του έβγαλαν το σουβλί, τον καθάρισαν λίγο και πήγαν και τον έθαψαν, χωρίς να βάλουν πάνω του ούτε έναν σταυρό από φόβο.
Αργότερα, περί το 1860, ο συνταγματάρχης Ρούβαλης που είχε έρθει από την Καλαμάτα με μετάθεση στη Λαμία και είχε πληροφορηθεί πού περίπου είχαν θά­ψει το Διάκο έκανε έρευνες να τον βρει.
Ο παππούς μου που είχε στήσει την παράγκα - πρώ­το μαγαζί του πριν λίγο καιρό, απέναντι δυτικά, όπου μετά χτίστηκε η αποθήκη των αδελφών Κονταξή, είδε στρατιώτες να ανοίγουν μικρούς λάκκους ανατολικά του, ψάχνοντας. Όταν ρώτησε τι ζητάνε, του είπαν ότι ψά­χνουν τον τάφο του Διάκου. Την πληροφορία αυτή είχα από τον πατέρα μου, όπως την είχε ακούσει από τον παπ­πού μου. Σε ένα σημείο, βρήκαν ένα σωρό - σκελετό ανθρώπινου σώματος και αφού δεν είχαν βρεθεί άλλα γύρω, κατέληξαν ότι ήταν του Διάκου. Το συγκέντρω­σαν, το καθάρισαν και τα έβαλαν σε ένα κουτί ξύλινο και τα έθαψαν πάλι στο ίδιο σημείο, τοποθετώντας πάνω μερικές πέτρες και έναν σταυρό με το όνομα του.
Τέλος, στις αρχές του 1900 η Λαμία τίμησε το Διά­κο όπως έπρεπε. Αφού ανακαίνισε τον πρόχειρο τάφο του στο σημείο που είναι ακόμα, έστησε τον υπέρλαμπρο ανδριάντα του στην πλατεία Διάκου, με αποκαλυ­πτήρια επίσημα, παρουσία και του Βασιλέως Γεωργίου Α' και της βασιλικής οικογένειας, υπουργών, στρα­τιωτικών και άλλων επισήμων, στις 23 Απριλίου 1903.
himaira.blogspot.gr

10 πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για το χρήμα

Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (1)
Από την αρχαία Κίνα μέχρι και τις μέρες μας, η εξέλιξη του χρήματος κρύβει εκπλήξεις, αναπάντεχα γεγονότα και κωμικοτραγικές καταστάσεις…

Την ώρα που οι κυβερνήσεις προσπαθούν να βρουν οριστική λύση με την παραχάραξη χρήματος, το λανσάρισμα του τραπεζογραμματίου των 100 δολαρίων υποτίθεται ότι θα τελειώνει μια και καλή με το ψηφιακό κοπιάρισμά του.
Στο διάβα του χρόνου ωστόσο, η ιστορία των χαρτονομισμάτων βρίθει από περιστατικά για γερά νεύρα!
Ας δούμε μερικά ορόσημα για το χρήμα που ενδεχομένως δεν είναι και πολύ γνωστά…
  • Το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (2)
Είναι πράγματι τεράστιο! Με μέγεθος που φτάνει εκείνο ενός νομικού εγγράφου, το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα του κόσμου είναι το τραπεζογραμμάτιο των 100.000 πέσος που κυκλοφόρησε η κυβέρνηση των Φιλιππίνων το 1998. Με αφορμή τα 100 χρόνια ανεξαρτησίας από τον ισπανικό ζυγό, το επετειακό χαρτονόμισμα είναι διαθέσιμο μόνο για συλλεκτικούς σκοπούς, αφού το πραγματικό του κόστος είναι κάπου 180.000 πέσος (περίπου 3.700 δολάρια).
  • Ένα στο εκατομμύριο
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (3)
Το χαρτονόμισμα με τη μεγαλύτερη ονομαστική αξία που εκδόθηκε ποτέ από την Τράπεζα της Αγγλίας ήταν 1 εκατ. λιρών και κυκλοφόρησε το 1948 ως προσωρινό μέτρο κατά τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση του Σχεδίου Μάρσαλ. Σχεδιασμένα για χρήση αποκλειστικά από την αμερικανική κυβέρνηση, τα τραπεζογραμμάτια ακυρώθηκαν μόλις λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία τους, επιτρέποντας σε πολύ λίγα να φτάσουν σε χέρια ιδιωτών. Το γεγονός βέβαια ότι είναι ακυρωμένα δεν σημαίνει ότι είναι και χωρίς αξία: το 2008, ένα από τα δύο χαρτονομίσματα που υπάρχουν ακόμα πουλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 120.000 δολαρίων…
  • Το πρώτο ΑΤΜ στον πλανήτη
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (4)
Πρόκειται αναμφίβολα για τη δεύτερη καλύτερη ιδέα που συνέλαβε κάποιος στο μπάνιο του. Την πρώτη την «καπάρωσε» ο Αρχιμήδης! Ενώ έπαιρνε το λουτρό του λοιπόν, ο εφευρέτης John Shepherd-Barron επινόησε αυτό που είναι σήμερα γνωστό ως ΑΤΜ, παρόλο που για το όνομα υπάρχουν ακόμα και σήμερα διαμάχες. Ο Shepherd-Barron πήγε την εφεύρεσή του στη βρετανική τράπεζα Barclays, η οποία την υιοθέτησε επιτόπου. Το πρώτο μοντέλο κατασκευάστηκε και στήθηκε στο Λονδίνο το 1967. Παρά το γεγονός ότι το μηχάνημα χρησιμοποιούσε κωδικούς PIN, ιδέα που ο Shepherd-Barron ισχυρίζεται επίσης ότι ανακάλυψε, η λειτουργία του βασιζόταν σε ραδιενεργά ισότοπα (άνθρακας 14), καθώς οι μαγνητικές κάρτες ανάληψης δεν είχαν ακόμη κυκλοφορήσει. Άλλη μια διαφορά από τη μοντέρνα εκδοχή του; Δεν χρέωνε προμήθειες!
  • Η καταγωγή του «$»
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (5)
Κανείς δεν ξέρει στα σίγουρα από πού έλκει την καταγωγή του το περίφημο σήμα «$», το Γραφείο Χαρακτικής και Εκτυπώσεων των ΗΠΑ ωστόσο έχει μια ιδέα: το σχέδιο που χρησιμοποιούταν αρχικά για να διακρίνονται τα ισπανικά από τα μεξικανικά πέσος, το «P S», άρχισε σταδιακά να γράφεται με το «S» πάνω στο «P». Το νέο σύμβολο χρησιμοποιήθηκε μαζικά πριν από το 1875, οπότε και κυκλοφόρησε το πρώτο χάρτινο δολάριο των ΗΠΑ. Και σε περίπτωση που δεν το έχετε προσέξει, το «$» δεν εμφανίζεται σε κανένα χαρτονόμισμα των ΗΠΑ…
  • Δεν μπορείς να τα πάρεις μαζί σου
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (6)
Όλα τα χαρτονομίσματα φθείρονται στο τέλος. Όσο μικρότερη μάλιστα η αξία τους, τόσο περισσότερο χρησιμοποιούνται, άρα και πιο σύντομος ο χρόνος ζωής τους. Ένα χαρτονόμισμα 1 δολαρίου, για παράδειγμα, έχει προσδόκιμο ζωής 21 μηνών, την ίδια στιγμή που το τραπεζογραμμάτιο των 100 δολαρίων ζει περισσότερα από 7 χρόνια. Μέσα στο διάστημα αυτό η αξία του φυσικά θα μειωθεί, λόγω του πληθωρισμού…
  • Η μάχη της Αμερικής με τα πλαστά χαρτονομίσματα
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (7)
Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, το πλαστό χρήμα έγινε τόσο μεγάλο πρόβλημα στις ΗΠΑ που το 1/3 των χαρτονομισμάτων ήταν ψεύτικα! Η κυβέρνηση έπρεπε να δράσει: το 1865, ένα ειδικό τμήμα του υπουργείου Οικονομικών συστήθηκε για να παλέψει με την πλαστογραφία, πριν αυτή υπονομεύσει ολάκερο το τραπεζο-οικονομικό σύστημα. Η υπηρεσία υπάρχει μέχρι και τις μέρες μας, αν και πλέον έχει αυξημένες και ποικίλες αρμοδιότητες: μιλάμε φυσικά για τις Μυστικές Υπηρεσίες! Ο πρόεδρος Λίλκολν σύστησε λοιπόν τις Μυστικές Υπηρεσίες στις 14 Απριλίου 1865 (τραγική ειρωνεία: τη μέρα που έμελλε να δολοφονηθεί) με πρωταρχική αποστολή τους παραχαράκτες…
  • Η Ελισάβετ παντού
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (8)
Από την Αυστραλία μέχρι το Τρινιδάδ και Τομπάγκο, το πορτρέτο της βασίλισσας Ελισάβετ ΙΙ φιγουράρει στα χαρτονομίσματα 33 διαφορετικών χωρών, καθιστώντας τη το πλέον δημοφιλές πρόσωπο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο Καναδάς ήταν μάλιστα το πρώτο κράτος που θα χρησιμοποιούσε τη βασίλισσα της Βρετανίας στο χαρτονόμισμά του (εκτός Αγγλίας φυσικά), το 1935. Στα χρόνια που ακολούθησαν, πάνω από 26 διαφορετικά πορτρέτα της βασίλισσας θα χρησιμοποιούνταν στη Βρετανία και τις αποικίες της, από τα μικράτα της Ελισάβετ μέχρι και την τωρινή της ηλικία…
  • Βρόμικο χρήμα
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (9)
Κυριολεκτικά! Αποδεικνύεται λοιπόν ότι όλο το χρήμα θα μπορούσε να ξεπλυθεί: τα χαρτονομίσματα είναι βρόμικα. Πλήθος ερευνών υποδεικνύουν ότι η πλειονότητα των αμερικανικών χαρτονομισμάτων φέρουν ίχνη από κοκαΐνη, ακαθαρσίες, μέχρι και περιττώματα. Έρευνα του 2002 διαπίστωσε μάλιστα ότι στο 94% των τραπεζογραμματίων της Αμερικής υπάρχουν παθογόνοι οργανισμοί, ιοί και βακτήρια, όπως ο σταφυλόκοκκος, καταλήγοντας ότι το χαρτονόμισμα είναι πολύ πιο ακάθαρτο και μολυσμένο ακόμα και από την οικιακή μας τουαλέτα!
  • Ένα πληθωριστικό έθνος
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (10)
Σε μια προσπάθεια να αναμετρηθεί με τον υπερπληθωρισμό, που είχε αγγίξει το αστρονομικό νούμερο του 231.000.000% (κάνοντας το ψωμί να στοιχίζει 300 δισ. δολάρια Ζιμπάμπουε!), η κυβέρνηση της Ζιμπάμπουε έδωσε στην κυκλοφορία χαρτονόμισμα 100 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (Ζιμπάμπουε)! Λίγες εβδομάδες βέβαια αργότερα, οι ηγέτες της χώρας αποφάσισαν να αφήσουν τους κατοίκους να κάνουν τις συναλλαγές τους και σε άλλα νομίσματα, κίνηση που περιόρισε τον τεράστιο πληθωρισμό για μπόλικους μήνες…
  • Το πρώτο χάρτινο χρήμα
Δέκα πράγματα που μπορεί να μην ξέρετε για το χρήμα (11)
Τα χάρτινα νομίσματα πρωτοχρησιμοποιήθηκαν από τους Κινέζους κατά τη δυναστεία των Tang (618-907 μ.Χ.), κυρίως για ιδιωτικές συναλλαγές, πιστώσεις και δάνεια. Έπρεπε να περάσουν μάλιστα πάνω από 500 χρόνια προτού γενικευτεί η πρακτική των χαρτονομισμάτων στην Ευρώπη, περί τον 17ο αιώνα. Κι ενώ έπρεπε να περάσουν άλλοι δύο αιώνες για να γίνει το χάρτινο χρήμα κοινός τόπος για τον κόσμο, η Κίνα αντιμετώπιζε ήδη την πρώτη χρηματοπιστωτική κρίση: η παραγωγή χαρτονομισμάτων είχε γίνει τόσο εκτεταμένη, που η αξία τους κατρακύλησε, κάνοντας τον πληθωρισμό να «πετάξει». Η Κίνα αναγκάστηκε λοιπόν το 1445 να εξαλείψει τα χαρτονομίσματα εντελώς από τις συναλλαγές και δεν θα επανεμφανιστούν στην οικονομία της πριν περάσουν μπόλικοι αιώνες!
Πηγή: newsbeast.gr

Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας

Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (1)
Οραματιστές και καινοτόμοι, ιδού τα μεγαλύτερα μυαλά της τεχνολογικής βιομηχανίας!

Ο κόσμος έχει γνωρίσει τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη κατά τα τελευταία χρόνια, με τις συσκευές και τις εφαρμογές να γίνονται ολοένα και πιο «έξυπνες». Η ακραία τεχνολογική επιδρομή στις ζωές μας έχει αλλάξει καθοριστικά την καθημερινότητα, με την πρόοδο της επιστήμης να βρίσκει άμεση εφαρμογή στο τεχνολογικό πεδίο.
Η τεχνολογία δεν προοδεύει ωστόσο χωρίς τη συμβολή μεμονωμένων ανθρώπων, οραματιστών και εφευρετών που πάνε τα πράγματα επίπεδα παραπάνω. Κι ενώ εύκολα έρχονται στα χείλη μας ονόματα όπως ο Bill Gates της Microsoft και ο Steve Jobs της Apple, που αμφότεροι προήγαγαν τα τεχνολογικά τα πράγματα, δεν είναι ωστόσο οι μόνοι που άλλαξαν τον ρου της τεχνολογίας.
Με αυτά υπόψη, ας δούμε τους πρωτεργάτες της τεχνολογίας που σημάδεψαν τον τομέα με τη δουλειά και την πρωτοποριακή τους σκέψη…
  • Charles Babbage
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (2)
Ο Charles Babbage σχεδίασε τον πρώτο προγραμματιζόμενο υπολογιστή τον 19ο αιώνα, με ένα σύστημα γραναζιών και μοχλών! Πέθανε βέβαια προτού κατασκευάσει μια πλήρως λειτουργική εκδοχή του υπολογιστή του, τα σχέδιά του θα επηρέαζαν ωστόσο τους κατοπινούς μηχανικούς υπολογιστών, εμπνέοντας τη σύγχρονη μορφή των υπολογιστικών συστημάτων…
  • Alan Turing
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (3)
Ο «πατέρας» της πληροφορικής δεν χρειάζεται φυσικά συστάσεις! Ο ογκόλιθος της τεχνολογικής προόδου ήταν ο δημιουργός του περίφημου Turing test, που καθόριζε αν μια μηχανή κατείχε νοημοσύνη (τεχνητή φυσικά), ενώ ο ίδιος ο Turing «έσπαζε» τα κωδικοποιημένα μηνύματα των Ναζί για λογαριασμό των Συμμάχων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο…
  • Ada Lovelace
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (4)
Η «γητεύτρα των αριθμών» ήταν κόρη του γνωστού ποιητή λόρδου Βύρωνα και συνεργάστηκε με τον Babbage στις υπολογιστικές του συσκευές. Πίστευε ότι οι αριθμοί μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν τα πάντα, από την αρμονία της μουσικής μέχρι και τη σύνθεση των εικόνων, ενώ κατάφερε να σχεδιάσει αλγόριθμους και προγράμματα πριν να υπάρξουν καν υπολογιστές που να μπορούσαν να τα τρέξουν!
  • Grace Murray Hopper
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (5)
Αξιωματικός του Ναυτικού και μηχανικός υπολογιστών, η Grace Murray Hopper ήταν πρωτεργάτρια των πρώιμων υπολογιστικών προγραμμάτων. Η εκτεταμένη δουλειά της στο πεδίο του προγραμματισμού θα οδηγούσε τελικά στην ανάπτυξη υπολογιστικών γλωσσών όπως η COBOL. Σύμφωνα μάλιστα με τον θρύλο, η Hopper ήταν που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «ιός υπολογιστή», όταν έπρεπε να απομακρύνει έναν πραγματικό σκόρο από το εσωτερικό ενός computer…
  • Gordon Moore
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (6)
Ο Gordon Moore, ο συνιδρυτής της Intel, ήταν ο πρώτος που παρατήρησε ότι χάρη στις βελτιώσεις της κατασκευαστικής διαδικασίας, τις καλύτερες τεχνολογίες και την οικονομική αποτελεσματικότητα, ο αριθμός των διακριτών χαρακτηριστικών ενός μικροτσίπ διπλασιάζεται κάθε δύο χρόνια. Την παρατήρηση αυτή την ονομάζουμε έκτοτε «Νόμο του Moore» και αυτός είναι ο λόγος που ο υπολογιστής μας γίνεται παρωχημένος κάθε δύο χρόνια!
  • Tim Berners-Lee
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (7)
Κάθε φορά που μπαίνουμε στο Internet πρέπει να ευχαριστούμε τον Tim Berners-Lee. Αυτός «ανακάλυψε» τον Παγκόσμιο Ιστό [World Wide Web] και ανέβασε την πρώτη ιστοσελίδα του κόσμου το 1990. Μιλώντας για σημαντικές τεχνολογικές συνεισφορές…
  • Vinton Cerf και Robert Kahn
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (8)
Ενώ δούλευαν στο ARPANET, τον προκάτοχο του Internet, οι Vinton Cerf και Robert Kahn σχεδιάζουν τα πρωτόκολλα ελέγχου μεταβίβασης πληροφοριών και τα πρωτόκολλα του Διαδικτύου. Τα πρωτόκολλα αυτά είναι οι κανόνες που ακολουθούν έκτοτε οι υπολογιστές για να στέλνουν πληροφορίες μέσω Internet.
  • Douglas Engelbart
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (9)
Πίσω στα 1963, ο Douglas Engelbart σχεδίασε το πρώτο ποντίκι υπολογιστή στο ινστιτούτο SRI International. Το 1968 μάλιστα ο Engelbart έκανε μια παρουσίαση της εφεύρεσής του, αλλά και του πρώτου Γραφικού Περιβάλλοντος Χρήστη [Graphical User Interface - GUI]. Αν χρησιμοποιούμε σήμερα τους υπολογιστές με τον τρόπο που το κάνουμε, τον Engelbart πρέπει να ευχαριστούμε…
  • Arthur C. Clarke
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (10)
Ο βρετανός συγγραφέας Arthur C. Clarke περιλαμβάνεται μεταξύ των «πατέρων» της επιστημονικής φαντασίας και είναι ιδιαίτερα γνωστός για έργα όπως το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος». Η επίδραση που είχαν οι ιδέες του στον κόσμο της τεχνολογίας είναι κολοσσιαία: το 1945 οραματίζεται -και περιγράφει αναλυτικά- την ιδέα ενός επικοινωνιακού συστήματος που βασίζεται σε τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη. Το παγκόσμιο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο βασίζεται σήμερα στη χρήση δορυφόρων…
  • William Gibson
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (11)
Ο William Gibson είναι πασίγνωστος για τη θεωρητική -και ακραία τεχνολογική- μυθιστορία του, ενώ αυτός ήταν ο πρώτος που θα χρησιμοποιήσει τον όρο «κυβερνοχώρος» [cyberspace] ήδη από το 1982. Η επιστημονική του φαντασία προέβλεψε τεχνολογίες που κυμαίνονται από το Internet μέχρι και την εικονική πραγματικότητα…
  • Jack Kilby και Robert Noyce
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (12)
Δουλεύοντας ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, οι Jack Kilby και Robert Noyce ανακαλύπτουν τις δυνατότητες που παρέχουν στα υπολογιστικά κυκλώματα τα ημιαγώγιμα υλικά. Το περίφημο «ολοκληρωμένο κύκλωμα» θα γίνει η βάση για κάθε ηλεκτρονική συσκευή, δίνοντας τεράστια ώθηση στη βιομηχανία ηλεκτρονικών και υπολογιστών. Χωρίς αυτούς, το smartphone μας θα χρειαζόταν καροτσάκι για να το μεταφέρουμε!
  • Fujio Masuoka
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (13)
Ο Fujio Masuoka ανακάλυψε τη μνήμη flash, τον τρόπο αποθήκευσης δεδομένων δηλαδή σε ημιαγώγιμα τσιπάκια αντί σε σκληρούς δίσκους. Ο Masuoka δούλευε για την Toshiba και θα είχε μετατραπεί σε σούπερσταρ της τεχνολογίας μέσα σε μια μέρα, η εταιρία απέτυχε ωστόσο να αναγνωρίσει τη μεγαλειότητα της ιδέας του και η Intel θα τους έκλεβε τελικά τη δόξα. Για πολλά χρόνια μάλιστα η Toshiba αρνιόταν να παραδεχτεί το ντροπιαστικό γεγονός ότι παρέβλεψε την ιδέα του ενός δισεκατομμυρίου…
  • George Devol
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (14)
Στη δεκαετία του ’50, ο George Devol κατέθετε συνεχώς πατέντες και έστρωνε το έδαφος για μια τεχνολογία που θα άλλαζε τη βιομηχανική παραγωγή εκ θεμελίων: τα εργοστασιακά ρομπότ! Ονομάζοντάς το «Unimate», το ρομπότ του Devol μπορούσε -με βάση την υδραυλική- να ανυψώνει τεράστια βάρη και να εκτελεί επαναλαμβανόμενες ενέργειες με μεγάλη ακρίβεια. Το πρώτο ρομπότ της Ιστορίας θα πιάσει δουλειά στο εργοστάσιο της General Motors λίγο αργότερα…
  • Bob Metcalfe
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (15)
Ως συνιδρυτής του Ethernet, ο Bob Metcalfe θα εγκαινιάσει καινοτομίες στα τοπικά δίκτυα, αλλάζοντας για πάντα τη μορφή του Internet. Στο περιθώριο της τεχνολογικής του δουλειάς, θα συλλάβει και τον «Νόμο του Metcalfe»: η αξία ενός τηλεπικοινωνιακού δικτύου είναι ευθέως ανάλογη με το τετράγωνο του αριθμού των διασυνδεδεμένων χρηστών. Για να το πούμε απλά, όσο αυξάνονται οι χρήστες ενός δικτύου, τόσο πιο πολύτιμο γίνεται το δίκτυο…
  • Vic Hayes
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (16)
Αν συνδέεστε στο Internet μέσω Wi-Fi δικτύου, τον Vic Hayes πρέπει να ευχαριστείτε γι’ αυτό! Καθώς πολλές και διαφορετικές εταιρίες ξεκίνησαν να αναπτύσσουν ασύρματες τεχνολογίες δικτύωσης, έγινε ξεκάθαρη η ανάγκη για μια κοινή προσέγγιση ώστε να αποφευχθούν περιπλοκές και θέματα ασυμβατότητας. Ο Hayes ήταν αυτός που θα καθιερώσει τα πρότυπα της ασύρματης δικτύωσης και θα εξασφαλίσει τη συναίνεση των κυβερνήσεων για το ασύρματο φάσμα των δικτύων Wi-Fi.
  • Martin Cooper
Οι πραγματικοί «εγκέφαλοι» της τεχνολογίας (17)
Ο Martin Cooper, αντιπρόεδρος της Motorola, προΐστατο μιας μικρής ερευνητικής ομάδας στη δεκαετία του ’70 που είχε μια τρελή ιδέα: να κατασκευάσει ένα φορητό… κινητό τηλέφωνο! Μέχρι το 1973, αυτός και η ομάδα του είχαν αναπτύξει πράγματι το πρώτο κινητό της Ιστορίας, με βάρος που άγγιζε τα 1,1 κιλά. Η πρώτη κλήση του μάλιστα ήταν στον μεγάλο ανταγωνιστή του, τον Joel S. Engel των Bell Labs…
Πηγή: newsbeast.gr

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Έλληνες ευεργέτες: Έξι εξέχουσες προσωπικότητες

Την εποχή που διανύουμε ο χαρακτηρισμός «εθνικός ευεργέτης» μοιάζει τόσο μακρινός, που για να μπορέσουμε να βρούμε πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίστηκαν έτσι θα πρέπει να ανατρέξουμε… αιώνες πίσω. Σε εποχές όπου διάφοροι Έλληνες κατάφεραν μέσω του επιχειρηματικού τους μυαλού να συγκεντρώσουν μεγάλη περιουσία την οποία – παραδόξως, θα έλεγε κάποιος σήμερα – διέθεσαν στο ελληνικό κράτος για φιλανθρωπικούς, αναπτυξιακούς και πάσης φύσεως σκοπούς. Με αρκετή νοσταλγία λοιπόν, θυμόμαστε μερικές από τις προσωπικότητες οι οποίες σε περιόδους κρίσης… έβαλαν πλάτη.


Ευάγγελος Ζάππας (1800–1865)
Γεννημένος στο χωριό Λάμποβο της Βόρειας Ηπείρου, ο Ευάγγελος Ζάππας υπήρξε γιος ενός από τους πιο σημαντικούς εμπόρους της περιοχής, του Βασίλη Ζάππα. Αφού αρνήθηκε την χρηματική αποζημίωση για τους ήρωες της Επανάστασης, στην οποία ο ίδιος προσέφερε πολλά, μετανάστευσε στο Βουκουρέστι και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Βλαχία. Εκμεταλλευόμενος μοναστηριακά κτήματα κοντά στο Βουκουρέστι, απέκτησε τεράστια περιουσία, ενώ κύριος αποδέκτης των ευεργεσιών του ήταν η Ελλάδα. Συγκεκριμένα, ίδρυσε το 1850 την γεωργική, βιομηχανική και τεχνική έκθεση «Νέα Ολύμπια», ενώ το 1856 προσέφερε τετρακόσια μερίσματα της εταιρείας του, "Εθνική Ατμοπλοΐα" στον βασιλιά Όθωνα, ώστε τα κέρδη να χρησιμοποιηθούν για την Ολυμπιάδα και τα βραβεία των νικητών.

Η τελευταία ίσως να αποτελεί και την πιο σημαντική προσφορά του Ευάγγελου Ζάππα στην Ελλάδα. Μάλιστα, το 1859 κατάφερε να αναβιώσει τους Αγώνες στην πλατεία Λουδοβίκου (τη σημερινή πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως ή Κοτζιά). Απεβίωσε το 1865 αφήνοντας ένα μεγάλο χρηματικό πόσο, με το οποίο χρηματοδοτήθηκαν οι Ολυμπιακοί του 1870 και του 1875 οι οποίοι έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, το οποίο ο ίδιος είχε αναστυλώσει. Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων για πρώτη φορά από την αρχαιότητα, έθεσε της βάσεις για τους διεθνείς Ολυμπιακούς του 1896 από τον βαρώνο ντε Κουμπερτέν και την τότε νεοϊδρυθείσα Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Ο Ζάππας επίσης χρηματοδότησε τη δημιουργία του γνωστού Ζαππείου Μεγάρου, το οποίο μέχρι σήμερα κοσμεί το κέντρο της πόλης.

Γεώργιος Αβέρωφ (1818-1899)
Γεννημένος στο Μέτσοβο, ο Αβέρωφ πήρε από νωρίς τον δρόμο της ξενιτιάς και έτσι σε ηλικία μόλις 19 ετών εγκαταστάθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου, κοντά στον αδερφό του. Εκεί ανέπτυξε με τα χρόνια επιχειρηματική δραστηριότητα και εγκαταστάθηκε εν τέλει στην Αλεξάνδρεια όπου έστησε επιχείρηση εισαγωγών εξαγωγών. Έχοντας την αποκλειστικότητα του εμπορίου υφασμάτων στο Σουδάν, ο Αβέρωφ έφτασε το 1870 να αποτελεί τον μεγαλύτερο έμπορο της Αιγύπτου. Απέκτησε τεράστια περιουσία και βοήθησε την ελληνική κοινότητα στην Αλεξάνδρεια ιδρύοντας σχολεία και νοσοκομεία, όμως δεν έμεινε εκεί. Αφού αναδείχτηκε πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας συνεισέφερε στην αποπληρωμή των χρεών της και μεταξύ άλλων χορήγησε λεφτά για την επέκταση του Πολυτεχνείου, την αναμόρφωση του Παναθηναϊκού σταδίου, την ανέγερση των φυλακών Αβέρωφ, της σχολής Ευελπίδων, της γεωργικής σχολής της Λάρισας και του Ωδείου των Αθηνών. Η σημαντικότερη ευεργεσία του πάντως, δεν είναι άλλη από τη δωρεά περίπου δυόμισι εκατομμυρίων χρυσών φράγκων στο Πολεμικό Ναυτικό της Ελλάδας, ποσό με το οποίοι ναυπηγήθηκε το περίφημο θωρηκτό Αβέρωφ, πρωταγωνιστής των Βαλκανικών Πολέμων.

Ανδρέας Συγγρός 1830 – 1899
Ο ρόλος του στα πολιτικά πράγματα της εποχής επικρίθηκε έντονα (είχε χαρακτηριστεί από τους αντιπάλους του μεταξύ άλλων ως επιδέξιος πολιτικάντης και χρυσοκάνθαρος), όμως κανείς δεν αμφισβήτησε το φιλανθρωπικό του έργο. Έχοντας αποκτήσει μεγάλη περιουσία παρέχοντας δάνεια με υπέρογκους τόκους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Συγγρός διέθεσε μεγάλα ποσά υπέρ κοινωφελών και φιλανθρωπικών σκοπών. Κατασκεύασε μεταξύ άλλων το δημοτικό σχολείο Σκιάθου, τις φυλακές Συγγρού, το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, το παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας, το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών, την αριστερή πτέρυγα του Ευαγγελισμού. Με την διαθήκη του κληροδότησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό κράτος για την κατασκευή και την οικονομική ενίσχυση νοσοκομείων όπως το «Ανδρέας Συγγρός», το Πτωχοκομείο Αθηνών, το Δρομοκαΐτειο, το Αμαλίειον ορφανοτροφείο, αλλά και την κατασκευή σχολείων και άλλων δημόσιων κτιρίων. Θεωρείται ότι υπήρξε ο ισχυρότερος άντρας της εποχής του μετά τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄.

Απόστολος Αρσάκης 1792-1874
Γεννημένος στη Χοταχόβα της Βόρειας Ηπείρου, ο Αρσάκης διακρίθηκε από νωρίς χάρη στην εξαιρετική ευφυΐα του, την εκπληκτική του γλωσσομάθεια και την αναγνωρισμένη με μεγάλου κύρους πτυχία μόρφωσή του. Τα προσόντα αυτά τα οποία αρχικά του άνοιξαν τις πύλες για να μπει στη διπλωματική υπηρεσία του ηγεμόνα της Βλαχίας, να διοριστεί υπουργός εξωτερικών στη Ρουμανία και στη συνέχεια να αντικαταστήσει τον δολοφονημένο πρωθυπουργό Καρατζίο στον πρωθυπουργικό θώκο. Από το 1886, όταν και αποχώρησε από την ενεργό πολιτική δράση ξεκίνησαν και οι πρώτες του δωρεές. Με δικές του δαπάνες βοήθησε στην αποπεράτωση του Μεγάρου της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας επί της οδού Πανεπιστημίου, ενώ τα χρήματα τα οποία στην συνέχεια παραχώρησε την ανέδειξαν και της χάρισαν λαμπρές προοπτικές. Στο κτίριο της Εταιρείας στεγάστηκε το Λύκειο Θηλέων, γόνων ευκατάστατων οικογενειών, το σημερινό «Αρσάκειο». Όντας βαθιά θρησκευόμενος, φρόντισε να χτιστεί μέσα στο Αρσάκειο ο ιερός ναός της Αγίας Αναστασίας, ενώ στο χωριό Παραϊπάνι της θετής του πατρίδας ανήγειρε κτίριο το οποίο στέγασε το δημοτικό σχολείο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέγειρε με δικές του δαπάνες ένα ακόμα σχολείο, αυτή τη φορά στη γενέτειρά του.

Ιωάννης Βαρβάκης 1745-1825
Ο «πειρατής με το χαβιάρι» όπως χαρακτηρίστηκε για την ενασχόλησή του με το εμπόριο ενός είδους το οποίο τον έκανε πάμπλουτο, αλλά και για το κούρσεμα τουρκικών πλοίων ως αυθεντικός νησιώτης (ήταν γεννημένος στα Ψαρά) εντάχθηκε στη δύναμη του ρωσικού ναυτικού στον Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768. Οι υπηρεσίες του προς τη Ρωσία ήταν αυτές οι οποίες του εξασφάλισαν την προνομιακή άδεια αλιείας στην Κασπία Θάλασσα από την τσαρίνα Αικατερίνη. Μέσα σε λίγα χρόνια έγινε πάμπλουτος από την αλιεία οξύρρυγχου και το εμπόριο του χαβιαριού και διέθεσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για κοινωφελή έργα στο Αστραχάν της Ρωσίας. Όμως ο Βαρβάκης, δεν ξέχασε ούτε στιγμή την πατρίδα του, την οποία και βοήθησε ποικιλοτρόπως. Υπήρξε από τους βασικούς χρηματοδότες του Καποδίστρια, βοήθησε οικονομικά και όχι μόνο τις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας, και εξόπλισε με δικά του έξοδα τους ομογενείς που πολέμησαν στο πλευρό του Υψηλάντη. Βοήθησε στον αγώνα των Ψαριανών συμπατριωτών του, ενώ στην διαθήκη του κληροδότησε 1.000.000 ρούβλια για την ίδρυση του Βαρβάκεου Λυκείου, την δημιουργία της κλειστής αγοράς, γνωστής πλέον ως «Βαρβάκειου», την συντήρηση άπορων οικογενειών και την εξαγορά εκατοντάδων Ελλήνων αιχμαλώτων.

Η πρόσφατη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ο Θεός αγαπάει το Χαβιάρι» είναι βασισμένη στην εμβληματική του φιγούρα.

Κωνσταντίνος Μπέλλιος 1772 - 1838
Ο Βαρόνος Κωνσταντίνος Βέλλιος ( ή Μπέλλιος), όπως αναφέρει στη διαθήκη του, «είδε το πρώτο φως της ημέρας στη Βλάστη της Δυτικής Μακεδονίας» το 1772. Ύστερα από μια σύντομη διαμονή στην Κωσταντινούπολη, εγκαταστάθηκε εν τέλει στην Αυστροουγγαρία, όπου απέκτησε ιδιαίτερη μόρφωση και έκανε μεγάλη σταδιοδρομία στο εμπόριο και τις τραπεζικές εργασίες. Τα αμέτρητα πλούτη του τον κατέστησαν μεγάλο οικονομικό παράγοντα της Βιέννης, όμως ούτε αυτός ξέχασε ποτέ την πατρίδα του. Διέθεσε τεράστια ποσά για την αναγέννηση του ελληνικού κράτους, ιδρύοντας την Αρχαιολογική Εταιρεία στην Αθήνα το 1837, το δημοτικό Νοσοκομείο Αθηνών «ΕΛΠΙΣ» και τον οικισμό Νέα Πέλλα Αταλάντης Λοκρίδος. Διεξήγαγε εράνους σε Βουκουρέστι και Βιέννη συγκεντρώνοντας σεβαστά ποσά τα οποία έστελνε στην ελληνική κυβέρνηση για ανέγερση σχολείων και νοσοκομείων, ενίσχυσε οικονομικά την Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, δώρισε 1837 σπάνια βιβλία για τη Νέα Πέλλα, τα οποία αργότερα αφέθηκαν στην Εθνική Βιβλιοθήκη, ενώ ενίσχυσε οικονομικά και την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
 http://www.in2life.gr

Τρομακτικές γέφυρες

Κρεμαστές γέφυρες σε μεγάλα ύψη και άλλες από μπαμπού, που για να τις διασχίσει κανείς χρειάζεται ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, είναι μερικές μόνο από τις πιο… τρομακτικές γέφυρες του κόσμου.

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013
Κρεμαστή γέφυρα Capilano, Καναδάς
Μισοφαγωμένες ξύλινες σανίδες, σκουριασμένα κομμάτια από σύρμα και τοποθεσίες σε ανεμοδαρμένες κορυφές βουνών ή σε κοραλλιογενείς θάλασσες, αποτελούν μερικά από τα χαρακτηριστικά των πιο… τρομακτικών γεφυρών του κόσμου.
Μπορεί να έχουν σταθερά κιγκλιδώματα για να περνάτε με σταθερότητα, αλλά μπορεί και να βρείτε απλά δύο φθαρμένα σχοινιά, που κουνιούνται καθώς ο άνεμος μετακινεί τη γέφυρα ενώ τη διασχίζετε. Σε ορισμένες περιπτώσεις θα δείτε από κάτω σας πυκνό δάσος, ενώ σε άλλες, βαθιά φαράγγια, ποτάμια και θάλασσες.
Όλες οι γέφυρες εξυπηρετούν έναν σκοπό, αλλά ορισμένες από αυτές δημιουργούν, σε όσους τολμούν και τις διασχίζουν, ένα έντονο αίσθημα φόβου. Τρομακτικές γέφυρες υπάρχουν παντού, σε όλα τα σχήματα, μεγέθη και ύψη. Και η διέλευσή πάνω τους μπορεί να αποτελεί το απόλυτο ταξίδι περιπέτειας.
Πρόκειται για παράλογο φόβο; Όχι απαραίτητα. Ο φόβος των γεφυρών, είναι μια αποδεκτή ψυχολογική διάγνωση και είναι αρκετά συχνός. Υπάρχουν όμως και πολλοί τολμηροί ή και απερίσκεπτοι ταξιδιώτες που αναζητούν τέτοια περιπετειώδη περάσματα στα ταξίδια τους, ακόμη κι όταν υπάρχουν ασφαλέστερες εναλλακτικές.
Ετοιμαστείτε κι εσείς να αντιμετωπίσετε τους φόβους σας, «διασχίζοντας» μέσα από τη σελίδα μας, μερικές από τις πιο τρομακτικές γέφυρες του κόσμου.
Γέφυρα Aiguille du Midi, Γαλλία

Καλύτερα να μην κοιτάξετε κάτω αν τυχόν περάσετε από αυτή τη γέφυρα. Σε αυτό το ύψος, είναι προτιμότερο να κρατάτε τα μάτια σας καρφωμένα στο πανόραμα των απόκρημνων γαλλικών Άλπεων. Ευτυχώς, αυτή η γέφυρα είναι μικρή κι έτσι το πέρασμα γίνεται πολύ γρήγορα. Αλλά όσοι πάσχουν από υψοφοβία, μάλλον δε θα φτάσουν καν μέχρι τη γέφυρα. Για να πάει κανείς εκεί, χρειάζεται να πάρει ένα τελεφερίκ που ανεβαίνει στα 2.800 μέτρα σε μόλις 20 λεπτά.
Που βρίσκεται: Στην κορυφή Aiguille du Midi της οροσειράς Mont Blanc, κοντά στο Chamonix, το διασημότερο χιονοδρομικό κέντρο της Γαλλίας.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: 3.840 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Γέφυρα Royal Gorge, Κολοράντο, ΗΠΑ

Η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα της Αμερικής μπορεί να είναι εντυπωσιακή για κάποιους, αλλά όσοι πάσχουν από υψοφοβία, θα τα… χάσουν όταν βρεθούν «αιρούμενοι» πάνω από τον ποταμό Arkansas. Η γέφυρα ολοκληρώθηκε το 1929 και δεν είχε σταθεροποιητικά για τον αέρα καλώδια, μέχρι το 1982.
Που: Στο φαράγγι Royal Gorge του Κολοράντο, πάνω από τον ποταμό Arkansas.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: Περίπου 300 μέτρα πάνω από το φαράγγι. Έχει μήκος 385 μέτρα.
Κρεμαστή γέφυρα Trift, Ελβετία

Η Trift είναι μία από τις μεγαλύτερες και υψηλότερες, κρεμαστές πεζογέφυρες των Άλπεων. Κατασκευάστηκε το 2004 για να επανασυνδέσει τους πεζοπόρους με ένα καταφύγιο που είχε καταστεί απρόσιτο λόγω της υποχώρησης ενός παγετώνα. Με την αντικατάστασή της το 2009, δημιουργήθηκαν υψηλότερα κιγκλιδώματα και σταθεροποιητικά καλώδια, για τις περιπτώσεις με δυνατό αέρα. Αλλά η γέφυρα αυτή εξακολουθεί να ανεβάζει την αδρεναλίνη σε όσους τη διασχίζουν.
Που: Στον παγετώνα Trift, κοντά στην πόλη Gadmen στις Ελβετικές Άλπεις.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: Έχει ύψος 100 μέτρα και μήκος 170 μέτρα.
Γέφυρα Carrick-a-Rede Rope, Βόρεια Ιρλανδία

Αρχικά να σας πούμε ότι κανείς δεν έχει πέσει από αυτή τη γέφυρα! Ωστόσο, πολλοί από εκείνους που τη διασχίζουν δεν τολμούν να το ξανακάνουν στην επιστροφή και έτσι γυρίζουν πίσω με βάρκα. Παλαιότερα πάντως ήταν πιο τρομακτική. Η αρχική γέφυρα κατασκευάστηκε από τους ψαράδες που πήγαιναν στο νησί για να ψαρέψουν σολομούς και είχε μόνο μια κουπαστή! Όταν η γέφυρα έγινε δημοφιλής στους τουρίστες που αναζητούσαν την περιπέτεια, οι τοπικές αρχές την αντικατέστησαν με μια πιο σταθερή κατασκευή, με δύο κουπαστές.
Που: Κοντά στο μικρό χωριό Ballintoy στην κομητεία Antrim, της Βόρειας Ιρλανδίας.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: 20 μέτρα μήκος και σχεδόν 30 μέτρα πάνω από τα βράχια της περιοχής.
Κρεμαστή γέφυρα Capilano, Καναδάς

Κατασκευασμένη αρχικά το 1889, αυτή η απλή, κρεμαστή πεζογέφυρα ( www.capbridge.com ) που περιβάλλεται από ένα καταπράσινο δάσος, είναι πολύ υψηλή, αρκετά στενή και εξαιρετικά επισφαλής –οι σανίδες αναπηδούν καθώς περπατάτε στη γέφυρα! Αν πάντως η γέφυρα δε σας τρομάζει, από την άνοιξη του 2011, η κατασκευή Cliffhanger επιτρέπει στους επισκέπτες να διασχίζουν μια σειρά από διαβάσεις πεζών που συνδέονται με έναν απόκρημνο βράχο.
Που: Βόρειο Vancouver, Bρετανική Κολομβία, πάνω από τον ποταμό Capilano.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: 140 μέτρα μήκος και 70 μέτρα πάνω από το ποτάμι.
Γέφυρα Mackinac, Michigan, ΗΠΑ

Μερικοί οδηγοί αγχώνονται τόσο να περάσουν αυτή τη γέφυρα των 8 χλμ. που την αποφεύγουν εντελώς! Και αυτό συμβαίνει τόσο συχνά, ώστε οι υπεύθυνοι της γέφυρας να αναγκάζονται να οδηγήσουν το αυτοκίνητο ή τη μοτοσικλέτα ορισμένων οδηγών, μέχρι την απέναντι πλευρά (δωρεάν). Ο μεγαλύτερος φόβος των περισσοτέρων είναι ο ισχυρός άνεμος, που συχνά ξεπερνά τα 50 χλμ. την ώρα στη γέφυρα.
Που: Μεταξύ της Άνω και της Κάτω χερσονήσου του Μίσιγκαν.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: έχει μήκος περίπου 8 χλμ. και βρίσκεται στα 170 μέτρα πάνω από το νερό.
Γέφυρα Ojuela, Μεξικό

Η γέφυρα αυτή οδηγεί σε μια πόλη… φάντασμα, αλλά αυτό που την κάνει πιο τρομακτική, είναι το ξύλινο δάπεδό της που τρίζει. Ευτυχώς, τα καλώδια χάλυβα που κρέμονται από τους δύο πύργους, δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας. Τα χαλύβδινα στοιχεία είναι μια σχετικά πρόσφατη προσθήκη. Όταν ο Γερμανός μηχανικός Santiago Minhguin κατασκεύασε τη γέφυρα τον 19ο αιώνα, οι πύργοι ήταν φτιαγμένοι από ξύλο.
Που: Στην πόλη-φάντασμα Ojuela, έναν παλιό οικισμό ορυχείων, στη βόρεια Πολιτεία Durango, στο Μεξικό.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: Έχει 317 μέτρα μήκος, 0,6 μέτρα πλάτος και βρίσκεται 110 μέτρα πάνω από ένα φαράγγι.
Γέφυρες των πιθήκων, Βιετνάμ

Στους περισσότερους φαίνεται ότι μόνο μαϊμούδες θα μπορούσαν να διασχίζουν αυτά τα παραδοσιακά γεφύρια –εξάλλου, συνήθως είναι κατασκευασμένα από μπαμπού και μια κουπαστή. Ωστόσο, το όνομά τους προέρχεται από τη στάση του σώματος που θα πρέπει να διατηρεί κανείς κατά τη διέλευση –που μοιάζει με τη στάση που παίρνουν οι πίθηκοι όταν περπατούν- έτσι ώστε να μπορεί να κρατά την ισορροπία του.
Που: Σε διάφορα σημεία σε όλο το Δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ στο νότιο άκρο του Βιετνάμ.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: Αυτές οι γέφυρες κατασκευάστηκαν από τους κατοίκους της περιοχής και διαφέρουν από μέρος σε μέρος. Οι νεώτερες είναι κατασκευασμένες από σκυρόδεμα.
Γέφυρα του ποταμού Sidu, Κίνα

Όταν αυτή η γέφυρα εγκαινιάστηκε τον Νοέμβριο του 2009, ήταν η υψηλότερη γέφυρα στον κόσμο, στα 500 περίπου μέτρα πάνω από το ποτάμι. Η σιδηροδρομική γραμμή Yiwan, που ολοκληρώθηκε το 2010 και λειτουργεί παράλληλα με την Εθνική Οδό, έχει περιγραφεί ως η πιο δύσκολο να κατασκευαστεί και η πιο ακριβή (ανά χλμ.) σιδηροδρομική γραμμή της Κίνας.
Που: Στα 500 μέτρα πάνω από ένα φαράγγι του ποταμού Sidu, στην επαρχεία Hubei της Κίνας.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: Έχει συνολικό μήκος 1.222 μέτρα.
Γέφυρα Seven Mile (11 χλμ.), Φλόριντα, ΗΠΑ

Πέραν του ότι φτάνει τα 11 χλμ. σε μήκος, αυτή η γέφυρα δεν φαίνεται τρομακτική. Αλλά η θέση της στα Florida Keys, την κάνει πρωταρχικό στόχο για πολλούς τυφώνες που εκδηλώνονται στην περιοχή. Η γέφυρα που υπάρχει τώρα, είναι η δεύτερη που κατασκευάστηκε. Η παλαιότερη γέφυρα αντικαταστάθηκε από μια πιο ανθεκτική και ψηλή (στα 20 μέτρα), ώστε να επιτρέπει στα πλοία να περνούν. Αν και είναι πάντως πιο εξελιγμένης κατασκευής, οι περισσότεροι δε θα ήθελαν να βρεθούν εκεί κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας.
Που: Στα Florida Keys, συνδέοντας τα Μεσαία και τα Κάτω Keys.
Χαρακτηριστικά στοιχεία: Έχει μήκος 11 χλμ.

Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους

Όταν ο άνθρωπος γίνεται αυτοβούλως… ινδικό χοιρίδιο!

Ο σκοτσέζος συγγραφέας Robert Louis Stevenson μας έχει δώσει μια περιληπτική και ακραία διδακτική ιστορία για το γεγονός ότι δεν πρέπει να κάνουμε πειράματα με τον εαυτό μας: μιλάμε φυσικά για το «The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde» του 1886!
Στην πασίγνωστη νουβέλα, ο Dr. Henry Jekyll, ένα φιλήσυχο μέλος της κοινωνίας, πειραματίζεται με ένα παρασκεύασμα και μετατρέπεται σε μια βίαιη και ανήθικη εκδοχή του εαυτού του, στον απεχθή Mr. Hyde.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι απλό: μην πειραματίζεσαι ποτέ με τον εαυτό σου!
Κι όμως, στην εποχή που εκδόθηκε το βιβλίο του Stevenson ήταν κοινή πρακτική οι επιστήμονες και οι ερευνητές να δοκιμάζουν πάνω τους τα πειράματά τους. Αυτοί μπορούσαν άλλωστε να κρίνουν καλύτερα τις παρενέργειες και την ίδια τη διαδικασία από τον αδαή κόσμο, γινόμενοι ταυτόχρονα ερευνητές και υποκείμενα του πειράματος.
Σήμερα, ο αυτο-πειραματισμός έχει εξοριστεί διά παντός από το επιστημονικό κατεστημένο, η πρακτική αυτή γέννησε ωστόσο μια σειρά από σημαντικές ανακαλύψεις στη μελέτη του εγκεφάλου, της φυσιολογίας και της φαρμακευτικής.
Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από ερευνητές που έβαλαν την επιστήμη πάνω από την υγεία τους…
  • Sir Henry Head
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (2)
Ο γνωστός βρετανός νευρολόγος του 19ου αιώνα είχε εμμονή με την ιδέα ότι άνθρωποι που υπέφεραν από βλάβη των νεύρων μπορούσαν να ανακτήσουν τη χαμένη αίσθηση αργότερα. Ο Head επιδίωκε να χαρτογραφήσει την οδό μέσα από την οποία επέστρεφε η αίσθηση, οι μαρτυρίες των ασθενών του δεν τον κάλυπταν όμως καθόλου. Τότε ήταν που συνέλαβε την ιδέα να μελετήσει την αίσθηση του πόνου πειραματιζόμενος με τον εαυτό του. Στις 25 Απριλίου 1903, στο σπίτι φίλου του χειρουργού, ο Head υποβλήθηκε σε επέμβαση για να καταστρέψει ένα νεύρο στο αριστερό του χέρι, υπονομεύοντας την αίσθηση της αφής και του πόνου. Τρεις μήνες μετά την εγχείριση, ο Head ανέκτησε την αίσθηση του πόνου από το κομμένο του νεύρο, όφειλε λοιπόν να συνεχίσει: μέσα στα επόμενα 5 χρόνια, υποβλήθηκε σε αμέτρητες χειρουργικές επεμβάσεις για να ερευνήσει και άλλες πτυχές της χαμένης αίσθησης. Χάρη στις πρώιμες εργασίες του Head για το σωματικό άλγος, μάθαμε ως ανθρωπότητα πολλά για τον τρόπο που ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται διαφορετικά απτικά ερεθίσματα…
  • Friedrich Sertürner
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (3)
Περίπου 100 χρόνια προτού ο Sir Head κόψει το νεύρο του χεριού του, ο γερμανός χημικός Friedrich Wilhelm Sertürner έγινε ο πρώτος που απομόνωσε αυτό που πίστευε ότι ήταν το αλκαλοειδές που έπαιζε τον ρόλο του ενεργού συστατικού του οπίου. Ακολουθώντας μια πειραματική διάταξη 52 βημάτων, ο Sertürner απομόνωσε κρυστάλλους που ονόμασε μορφίνη, από τον Μορφέα, τον θεό του ύπνου. Διαπίστωσε σε πειράματα που έκανε σε αδέσποτους σκύλους ότι τα ζώα έπεφταν σε βαθύ ύπνο, από τον οποίο μάλιστα δεν ξυπνούσαν ποτέ. Τότε ήταν που σκέφτηκε να επεκτείνει τις δοκιμασίες σε ανθρώπους, χρησιμοποιώντας ως υποκείμενα τον εαυτό του και τρεις 17χρονους φίλους του (ο ίδιος ήταν τότε στα 20 του). Η δόση που τους έδωσε ήταν ωστόσο γιγαντιαία, περίπου 10 φορές πάνω από το επιτρεπτό ημερήσιο όριο χορήγησης μορφίνης, γεγονός που οδήγησε σε ύπνους τρικούβερτους. Οι κρύσταλλοι του Sertürner, που δοκίμασε πάνω του, αποτελούν μέχρι και σήμερα το βασικό φάρμακο για την ανακούφιση του πόνου…
  • Santorio Santorio
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (4)
Ο ιταλός ευγενής του 16ου αιώνα ήταν πράγματι ένας αναγεννησιακός άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά ήταν η φυσιολογία και ιδιαίτερα η ερευνητική υπόθεση που αποφάσισε να ελέγξει στα επόμενα 30 χρόνια της ζωής του: αν δηλαδή η ποσότητα τροφής και υγρών που προσλαμβάνουμε καθημερινά ισούται με την ποσότητα των κοπράνων και των ούρων που αποβάλλουμε. Ως αφοσιωμένος επιστήμονας, ο Santorio θα περνούσε τα επόμενα 30 χρόνια εκτελώντας καθημερινά το πείραμα: ζυγιζόταν ο ίδιος, ζύγιζε ό,τι έτρωγε και ό,τι απέβαλλε από τον οργανισμό του και υπολόγιζε κατόπιν τη διαφορά. Τριάντα χρόνια αργότερα, κατέληξε σε αυτό που πίστευε: αυτό που καταναλώνουμε ζυγίζει περισσότερο από αυτό που αποβάλλουμε, με τη διαφορά ωστόσο να μην μπορεί να αποδοθεί στη διαδικασία της πέψης. Παρά το γεγονός ότι η ανακάλυψη ήταν τεράστιας σημασίας, δεν θα είχε κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Η δουλειά του Santorio θα οδηγούσε αργότερα στη μελέτη του μεταβολισμού, μιας πραγματικής επανάστασης στην κατανόηση της ζωής…
  • Albert Hofmann
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (5)
Ένα από τα πλέον διαβόητα παραδείγματα αυτο-πειραματισμού ανήκει στον επιστήμονα Albert Hofmann, τον ελβετό χημικό που συνέθεσε το LSD-25, την περίφημη παραισθησιογόνα ναρκωτική ουσία. Το 1943, ο Hofmann εργαζόταν στη Sandoz Pharmaceuticals και πειραματιζόταν με τη συνθετική παρασκευή του ενεργού συστατικού ενός μύκητα που αναπτυσσόταν στα δημητριακά και ήταν γνωστός για τις εξαιρετικά παραισθησιογόνες ιδιότητές του. Απομόνωσε λοιπόν πράγματι το συστατικό, το LSD-25, ένιωσε ωστόσο άρρωστος κατά τη διαδικασία και επέστρεψε σπίτι του. Τα αποτελέσματα της χημικής ένωσης ήταν ωστόσο αρκετά ιντριγκαδόρικα και ο Hofmann θα δοκίμαζε ξανά τρεις μέρες αργότερα: αυτή τη φορά θα κατάπινε μεγαλύτερη ποσότητα. Μέσα σε λίγη ώρα άρχισε πάλι να νιώθει περίεργα και επέστρεψε στο σπίτι με το ποδήλατό του. Αυτή η βόλτα με το ποδήλατο μνημονεύεται μάλιστα έκτοτε κάθε χρόνο από τους χρήστες της ουσίας, αναγορεύοντάς τη επισήμως σε Bicycle Day και γιορτάζοντάς τη στις 19 Απριλίου! Ο Hofmann θα καταγράψει αναλυτικά την επίδραση της ουσίας στον οργανισμό του γράφοντας: «Βίωσα μια απρόσκοπτη ροή από φανταστικές εικόνες, απίστευτα σχήματα με έντονα καλειδοσκοπικά χρώματα». Το LSD θα χρησιμοποιούταν αρχικά για μπόλικα χρόνια στην ψυχοθεραπεία, πριν απαγορευτεί τελικά το 1967. Ο Hofmann θα αποκαλέσει μάλιστα το LSD αργότερα στην αυτοβιογραφία του «το προβληματικό μου παιδί»…
  • Jan Purkinje
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (6)
Ο καλόγερος από την Τσεχοσλοβακία που έγινε γιατρός στα 1819 ήταν αρκετά σκεπτικιστής για τις προτεινόμενες δόσεις των φαρμάκων που συνιστούσαν οι γιατροί της εποχής: τις θεωρούσε ιδιαίτερα μικρές, αποφάσισε λοιπόν να καθορίσει εκ νέου τις κατάλληλες δόσεις χορηγώντας τα φάρμακα στον εαυτό του, προσέχοντας παράλληλα για πιθανές παρενέργειες και αντενδείξεις. Στα επόμενα χρόνια, ο Purkinje θα δοκίμαζε έναν τεράστιο αριθμό ουσιών και φαρμακευτικών φυτών, θέτοντας πολλές φορές τη ζωή του σε κίνδυνο. Η γνώση που αποκομίσαμε για τη σωστή συνταγογράφηση αλλά και την αλληλεπίδραση των φαρμάκων λογίζεται ανεκτίμητη…
  • Hermann Ebbinghaus
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (7)
Και η πειραματική ψυχολογία έλαβε σημαντική ώθηση από επιστήμονες που είχαν τη διάθεση να πειραματιστούν με τον εαυτό τους, με τον γερμανό ψυχολόγο Hermann Ebbinghaus να κάνει ωστόσο τη διαφορά. Ήταν από τους πρώτους που προσπάθησε να εφαρμόσει τα διδάγματα των παραδοσιακών θετικών επιστημών, όπως η φυσική και η ιατρική, στην έρευνα των ανώτερων γνωστικών λειτουργιών και ιδιαίτερα της μνήμης. Η μεθοδολογία του Ebbinghaus και τα αποτελέσματα της έρευνάς του ισχύουν μάλιστα μέχρι και σήμερα. Από το 1879-1880, ο Ebbinghaus πειραματιζόταν με τη μνήμη του, διεξάγοντας μια σειρά από χρονοβόρα πειράματα αποστήθισης συλλαβών και ανάκλησής τους, γεγονός που θα επαναλάβει και το 1883. Τα εξαγόμενα των πειραματικών του δεδομένων θα άλλαζαν μια και καλή τις γνώσεις μας για την ανθρώπινη μνήμη…
  • Karl Landsteiner
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (8)
Όταν ο αυστριακός γιατρός Karl Landsteiner ξεκίνησε τις έρευνές του για το αίμα, η επιστήμη είχε ήδη παρατηρήσει ένα περίεργο φαινόμενο: κάποια ερυθρά αιμοσφαίρια του ανθρώπου συσσωρεύονταν όταν αναμειγνύονταν με το αίμα άλλων ανθρώπων, ως αποτέλεσμα κάποιας άγνωστης ασθένειας ή ανωμαλίας. Ο Landsteiner δεν είχε ωστόσο πειστεί για το γεγονός και χρησιμοποίησε το δικό του αίμα, καθώς και το αίμα συναδέλφων του, για να αποδείξει την υπόθεση της ύπαρξης διαφορετικών ομάδων αίματος: ο Landsteiner θα χρησιμοποιούσε δείγματα για να αποδείξει ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς τύπους αντιγόνων στο αίμα τους. Το 1901, ο Landsteiner θα αναγνώριζε τρεις (και αργότερα τέσσερις) ομάδες αίματος: A, B, O και AB. Μέσα από τον αυτο-πειραματισμό, ο γιατρός θα άνοιγε τον δρόμο για τις μεταγγίσεις αίματος και τη δωρεά οργάνων…
  • Jack Goldstein
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (9)
Το 1981, 80 χρόνια μετά τον Karl Landsteiner που απομύζησε το αίμα του για να αποδείξει τις διαφορετικές ομάδες αίματος, άλλος ένας γιατρός επιδόθηκε σε αυτο-πειραματισμό: ο Dr. Jack Goldstein επέκτεινε το πεδίο των μεταγγίσεων, αυξάνοντας τη δεξαμενή των διαθέσιμων δοτών για τους ανθρώπους με ομάδα αίματος O: παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι με ομάδα O έδιναν αίμα σε όλους, μπορούσαν να λάβουν αίμα μόνο από τη δική τους ομάδα. Ο Goldstein θα ανακάλυπτε ότι ένα ένζυμο που υπάρχει στον καφέ προκαλούσε μια χημική αντίδραση που μεταμόρφωνε το αίμα ομάδας Β σε κάτι που έμοιαζε με την ομάδα Ο. Αν λοιπόν μεταγγιζόταν σε ασθενείς με ομάδα αίματος Ο, θα μπορούσε να αυξήσει τους διαθέσιμους δότες για την ομάδα Β. Ο Goldstein είχε ομάδα αίματος Ο και ήταν κατάλληλος για τα πειράματά του, γεγονός που έκανε χωρίς να διστάσει καθόλου: υποβλήθηκε σε πολυάριθμες μεταγγίσεις για να αποδείξει τη θεωρία του, γεγονός που θα έσωζε πολλές ζωές στο μέλλον…
  • George Stratton
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (10)
Ο γνωστός ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια αποφάσισε το 1890 να ερευνήσει τις θεωρίες του αντεστραμμένου ειδώλου του αμφιβληστροειδούς, που διορθώνονται στον εγκέφαλο για να συμβεί η οπτική πρόσληψη του κόσμου μας. Για να διαπιστώσει την αλήθεια της υπόθεσης, ο Stratton θα χρησιμοποιήσει δύο αντεστραμμένους φακούς, οι οποίοι «αναποδογύριζαν» τον κόσμο σε όποιον τους φορούσε. Οχτώ μέρες κράτησε το περίεργο πείραμά του, με τον αντεστραμμένο κόσμο να εμφανίζεται αρχικά δυσβάσταχτος, μετά την πέμπτη μέρα ωστόσο ο ψυχολόγος κατάφερε να κινηθεί μέσα στο σπίτι του. Ο Stratton, μέσα από το επίπονο πείραμά του, απέδειξε ότι οι οπτικές πληροφορίες μπορούν να παρουσιαστούν στον εγκέφαλο είτε στη σωστή τους κατεύθυνση είτε αντεστραμμένες χωρίς πρόβλημα, καθώς ο εγκέφαλος θα προσαρμοστεί προοδευτικά…
  • Elsie Widdowson
Επιστήμονες που έγιναν πειραματόζωα του εαυτού τους (11)
Αν ο Santorio Santorio εγκαθίδρυσε το ερευνητικό πεδίο της μεταβολικής έρευνας, τότε η Dr. Elsie Widdowson αποτελεί τον διαπρεπέστερο διάδοχό του. Στα 60 χρόνια της έρευνάς της για τον μεταβολισμό και τη διατροφή, η βρετανή ερευνήτρια χρησιμοποίησε τον ίδιο της τον εαυτό ως υποκείμενο των πειραμάτων της. Ήταν λοιπόν στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν η Widdowson θα πειραματιστεί με τις τροφές, καθορίζοντας επακριβώς την ποσότητα και τα συστατικά της υγιεινής διατροφής, μέσα από τα δελτία της βρετανικής κυβέρνησης για το φαγητό του πολέμου. Υποβάλλοντας τον εαυτό της σε εξαντλητικές δίαιτες, για να μοιάσει στον μέσο βρετανό του πολέμου, η Widdowson θα κατέληγε σε ένα πρόγραμμα διατροφής που αποτελείται από λάχανο, πατάτες και ψωμί, το οποίο και θα υπέβαλε στην κυβέρνηση ως τρόπο να παραμείνει ο πληθυσμός υγιής. Η βρετανική κυβέρνηση θα το υιοθετήσει, με την ίδια την ερευνήτρια να λειτουργεί ως τρανό παράδειγμα της δίαιτάς της: για να δείξει ότι με τη διατροφή αυτή μπορούσε να υπομείνει ακόμα και τις πιο σκληρές φυσικές δοκιμασίες, η ίδια και ο συνεργάτης της πήραν τα βουνά μισοπεινασμένοι, κάνοντας ορειβασία και εξαντλητικές διαδρομές χιλιομέτρων, μέχρι να πειστούν οι ιθύνοντες ότι το διατροφικό της πρόγραμμα ήταν όντως υγιεινό και κατάλληλο για τις πολεμικές ανάγκες.
Πηγή: newsbeast.gr