BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

10 παράδοξα και εντυπωσιακά «αξιοθέατα» αεροδρομίων

Βαριέστε την αναμονή στα αεροδρόμια μέχρι την πτήση σας; Θεωρείτε τα αεροδρόμια ως ιδιαίτερα βαρετούς χώρους όπου δεν έχετε τίποτα να κάνετε; Διαβάζοντας παρακάτω, μπορεί να πειστείτε για το αντίθετο...


Σίγουρα η αναμονή στο αεροδρόμιο πριν από μια πτήση, είναι βαρετή για τους περισσότερους και σε αρκετές περιπτώσεις, το πιο… συναρπαστικό πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος εκεί, είναι να περιμένει στην ουρά για έναν καφέ.
Υπάρχουν όμως μερικά αεροδρόμια στα οποία ισχύει το αντίθετο και έχουν καταφέρει να προσφέρουν συναρπαστικές επιλογές για διασκέδαση και χαλάρωση στους πελάτες τους. Πώς θα σας φαινόταν να κάνετε τσουλήθρα μέσα στο Terminal, να κολυμπάτε σε μια πισίνα του τελευταίου ορόφου ή να απολαμβάνετε τη μπύρα σας σε ένα ζυθοποιείο μέσα στο αεροδρόμιο;
Δείτε τα πιο περίεργα «αξιοθέατα» και υπηρεσίες αεροδρομίων του κόσμου, όπως παρουσιάζονται από το smartertravel.com…
Εσωτερική τσουλήθρα και πισίνα, αεροδρόμιο Changi, Σιγκαπούρη
Φωτογραφία: Changi Airport Group
Ακούτε ιστορίες για ανθρώπους που ταλαιπωρούνται στα αεροδρόμια με πολλές ώρες αναμονής, χωρίς να έχουν τίποτα να κάνουν. Αν σας τύχει κι εσάς να χάσετε πτήση, ευχόμαστε να συμβεί στο αεροδρόμιο Changi στη Σιγκαπούρη ( www.changiairport.com ). Εκεί θα βρείτε μια τεράστια εσωτερική τσουλήθρα, κατάλληλη για παιδιά, αλλά και για ενήλικες. Υπάρχει επίσης ένας κήπος με πεταλούδες, μια πισίνα στον τελευταίο όροφο και περισσότερα από 300 καταστήματα και δωρεάν κινηματογραφικές αίθουσες. Μήπως τελικά θα ευχόσασταν να καθυστερήσει η πτήση σας;
Ζυθοποιία, Διεθνές Αεροδρόμιο του Μονάχου, Γερμανία
Φωτογραφία: http://www.munich-airport.de
Σε αρκετά αεροδρόμια μπορεί να βρείτε μπυραρίες. Αλλά στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μονάχου, υπάρχει ακόμη και ζυθοποιία ( www.munich-airport.de/en/micro/airbraeu/airbraeu-brauerei/index.jsp ). Η Airbrau φτιάχνει τις μπύρες της, σύμφωνα με το διάταγμα του 1516 και διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία από Jetstream, μια νέα pilsner, μέχρι Aviator double bock. Αν δεν σας αρκεί απλά να πίνετε, μπορείτε επίσης να ξεναγηθείτε στο ζυθοποιείο. Σίγουρα είναι ένας ενδιαφέρων τρόπος να περάσετε την ώρα σας.
Γήπεδο γκολφ, Διεθνές Αεροδρόμιο Χονγκ Κονγκ, Κίνα
Φωτογραφία: http://www.nine-eagles.com/eng/
Γκολφ στο αεροδρόμιο; Κι όμως, στο αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ υπάρχει. Το γήπεδο SkyCity Nine Eagles ( www.nine-eagles.com/eng/ ), το οποίο βρίσκεται κοντά στο Terminal 2, παρέχει στους επιβάτες μια τέλεια δικαιολογία για να απασχοληθούν με κάτι μεταξύ των πτήσεων. Το γήπεδο έχει εννέα τρύπες και ακόμα μια που βρίσκεται σε ένα νησί στη μέση μιας τεχνητής λίμνης. Διαθέτει επίσης εκπαιδευτές γκολφ, ενοικίαση εξοπλισμού, καθώς και ένα κατάστημα. Η νυχτερινή φωταγώγηση επιτρέπει στους πελάτες να παίζουν ακόμη και τη νύχτα.
Ξενάγηση στα… παρασκήνια, Διεθνές Αεροδρόμιο της Ζυρίχης, Ελβετία
Φωτογραφία: http://www.zurich-airport.com
Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης, δοκιμάστε να κάνετε την ξενάγηση για να μάθετε πώς λειτουργεί το αεροδρόμιο. Τα «πακέτα» ( www.zurich-airport.com/desktopdefault.aspx/tabid-210/ ) περιλαμβάνουν έναν πρωτότυπο τρόπο με τον οποίο μπορεί κανείς να μάθει τι χρειάζεται για να μετακινηθούν πάνω από 2 εκατομμύρια επιβάτες σε ένα μήνα.
Πάρτε ένα λεωφορείο για μια περιήγηση στα συγκεκριμένα αξιοθέατα, όπως οι διάδρομοι προσγείωσης και απογείωσης, τα υπόστεγα, οι χώροι φόρτωσης και ακόμη, μια περιοχή προστασίας της φύσης μεταξύ των διαδρόμων. Θα δείτε επίσης από κοντά, τα αεροπλάνα που προσγειώνονται και απογειώνονται. Πρόσθετες ξεναγήσεις προσφέρονται στους επισκέπτες μέσα από την διαδικασία check-in και σε μια ξενάγηση τους χώρους στάθμευσης των αεροσκαφών.
Συναυλίες, Διεθνές Αεροδρόμιο John F. Kennedy, Νέα Υόρκη
Φωτογραφία: http://blog.jetblue.com
Από το ντεμπούτο της το 2009, η σειρά δωρεάν συναυλιών της JetBlue, Live From T5 ( http://blog.jetblue.com/index.php/tag/live-from-t5/ ) έχει φιλοξενήσει καλλιτέχνες, όπως οι Taylor Swift, Sarah McLachlan και The Wanted. Οι παραστάσεις λαμβάνουν χώρα στο terminal JetBlue του αεροδρομίου JFK και είναι αποκλειστικά για τους επιβάτες JetBlue και τους νικητές του διαγωνισμού. Τι θα λέγατε για λίγη μουσική πριν από την απογείωση; Να ένας ακόμη καλός λόγος για να μας αρέσουν οι καθυστερήσεις.
Μουσείο, αεροδρόμιο Schiphol του Άμστερνταμ, Ολλανδία
Φωτογραφία: Amsterdam Airport Schiphol
Στο αεροδρόμιο Schiphol θα δείτε ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το Άμστερνταμ, στο παράρτημα του διάσημου μουσείου Rijksmuseum, που έχει δημιουργηθεί μέσα στο αεροδρόμιο ( www.rijksmuseum.nl/tentoonstellingen/schiphol?lang=en ). Το μουσείο είναι το πρώτο στον κόσμο που διαθέτει παράρτημα στο αεροδρόμιο και το αεροδρόμιο αυτό είναι το πρώτο που έχει ένα σημαντικό μουσείο σε terminal του. Το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 7 π.μ. έως τις 8 μ.μ. και η είσοδος είναι ελεύθερη. Εκτός από τη μόνιμη συλλογή Ολλανδών ζωγράφων, τακτικά παρουσιάζονται και περιοδικές εκθέσεις.
Αίθουσα Yoga, Διεθνές αεροδρόμιο San Francisco, Καλιφόρνια
Τα αεροδρόμια είναι συχνά αγχωτικοί χώροι, όπου συνεχώς κοιτάζουμε τις ώρες και τα ρολόγια μας. Όμως το αεροδρόμιο του San Francisco διαθέτει κάτι διαφορετικό: μια αίθουσα γιόγκα ( www.flysfo.com/web/page/about/news/pressrel/2012/sf1205.html ). Πιθανότητα πρόκειται για τη μοναδική αίθουσα γιόγκα στον κόσμο, που βρίσκεται σε αεροδρόμιο και από τη δημιουργία της, τον Ιανουάριο του 2012, έχει αποδειχθεί πολύ δημοφιλής για τους ταξιδιώτες. Βρίσκεται κοντά στο terminal 2 και πρόκειται για έναν χαλαρωτικό χώρο, ήσυχο και σκοτεινό, με ξύλινα πατώματα και καθρέφτες κατά μήκος του τοίχου. Διατίθενται επίσης στρώματα γιόγκα και χώρος για 5-6 άτομα.
Ζώνη πολιτισμικής εμπειρίας, Διεθνές αεροδρόμιο Incheon, Νότια Κορέα
Tα ταξίδια είναι μια πολιτισμική εμπειρία, οπότε γιατί να μην είναι και το αεροδρόμιο; Στο διεθνές αεροδρόμιο Incheon της Σεούλ, οι επιβάτες γνωρίζουν τα τοπικά έθιμα στη «ζώνη πολιτισμικής εμπειρίας της κορεάτικης παράδοσης». Οι επισκέπτες μπορούν να φτιάξουν διάφορες χειροτεχνίες, να παρακολουθήσουν παραστάσεις, όπως χορούς με μάσκα συναυλίες με άρπα. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Ενυδρείο, Διεθνές αεροδρόμιο του Βανκούβερ, Καναδάς
Φωτογραφία: wikimedia commons
To Διεθνές αεροδρόμιο του Βανκούβερ στεγάζει δύο τεράστια ενυδρεία ( www.yvr.ca/fr/shopping-dining-services/shopping-DutyFree/Shopping-Domestic/Vancouver-Aquarium.aspx ): ένα που φιλοξενεί πάνω από 5.000 θαλάσσια πλάσματα και ένα ξεχωριστό ενυδρείο αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στις μέδουσες.
Ρίξτε μια ματιά στο μεγαλύτερο, που βρίσκεται στο τρίτο επίπεδο στο Διεθνές Terminal και δείτε αστερίες, χέλια, περίεργα ψάρια και γιγάντια φύκια.
Δωμάτια ύπνου, αεροδρόμιο Heathrow, Αγγλία
Τα αεροδρόμια δεν είναι και τα πιο φιλόξενα μέρη για ύπνο. Αλλά στο αεροδρόμιο Heathrow ( www.heathrowairport.com/shop,-eat,-relax-and-enjoy/relax-and-enjoy#rooms ) του Λονδίνου, μπορείτε να κοιμηθείτε χωρίς να πρέπει να ξυπνήσετε πιασμένοι και με πόνους σε όλο ας το σώμα.
Φωτογραφία: http://www.yotel.com/
Στο terminal 4, το Yotel ( www.yotel.com/Hotels/London-Heathrow/Sleep ) προσφέρει «καμπίνες» με ιδιωτικό μπάνιο και άνετα κρεβάτια από περίπου 40 δολάρια, για τέσσερις ώρες άνετου ύπνου. Μετά την ασφάλεια στο Terminal 3, θα βρείτε επίσης διπλά και μονά δωμάτια για ύπνο, με ιδιωτικό ντους. Δεν ακούγεται άσχημο!
 http://www.clickatlife.gr

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Πώς ο σκύλος έγινε πιστός φίλος πριν από 30.000 χρόνια

Πώς ο σκύλος έγινε πιστός φίλος πριν από 30.000 χρόνια
Ο σκύλος για περισσότερα από 30.000 χρόνια είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου. Κάτω από ποιες συνθήκες όμως αυτός ο λύκος έγινε… αρνάκι;

Πότε το άλογο, η αγελάδα και η κατσίκα έγιναν οικόσιτα; Η πρώτη γάτα εξημερώθηκε τελικά στην Αίγυπτο ή στην Κύπρο; Τα τελευταία χρόνια οι αρχαιολόγοι και κυρίως οι αρχαιοζωολόγοι αναθεώρησαν πολλές από τις επιστημονικές τους απόψεις, αλλά και τις εκτιμήσεις τους για την εξημέρωση των ζώων από τον άνθρωπο.
Στη δεκαετία του ’90 ο σκύλος αποτέλεσε ιδιαίτερο αντικείμενο συζήτησης μεταξύ επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων, για τα γενετικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά του. Ο κοινός σκύλος (canis familiaris) έχει έναν μοναδικό πρόγονο, τον λύκο-σκύλο (canis lupus) ή αλλιώς τον κοινό γκρίζο λύκο. Αυτό ήταν το πρώτο τεκμηριωμένο δεδομένο, ενώ το δεύτερο είναι ότι ο σκύλος υπήρξε το πρώτο κατοικίδιο του ανθρώπου, χωρίς όμως να προσδιορίζονται με ακρίβεια ο χρόνος εξημέρωσής του και η αποκοπή και ανεξαρτητοποίησή του από την αγέλη.
Η παρουσία του σκύλου στην Ευρώπη τοποθετείται πριν από περίπου 18.000 χρόνια, όμως η εξημέρωσή του έχει τις ρίζες της στην ανώτερη παλαιολιθική περίοδο, όπως δείχνουν πρόσφατα ευρήματα. Πρόκειται για δύο κρανία σκύλων που βρέθηκαν στην Κεντρική Ρωσία και τοποθετούνταν πριν από περίπου 17.000 χρόνια. Ωστόσο, μια σύγχρονη εξέταση που έγινε με ραδιενεργό άνθρακα έδειξε ότι τα κρανία χρονολογούνται πριν από 32.000 χρόνια!
Αυτό το αποτέλεσμα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η παρουσία του σύγχρονου ανθρώπου στην Ευρώπη τοποθετείται πριν από 36.000 χρόνια δείχνει ότι ο σκύλος διαφοροποιήθηκε από τον λύκο πολύ πιο νωρίς από όσο πίστευαν οι επιστήμονες. Παράλληλα, ίσως να εξημερώθηκε πολύ γρήγορα και σε πάρα πολλά σημεία της Γηραιάς Ηπείρου συγχρόνως. Νέα ευρήματα οδηγούν, μάλιστα, στο συμπέρασμα ότι σκύλοι βοηθούσαν και στη μεταφορά αντικειμένων αλλά και ανθρώπων, όπως συμβαίνει ακόμα και σήμερα με τα έλκηθρα.
Η ΠΑΛΑΙΟΓΕΝΕΤΙΚΗ. Τα σενάρια για την εξημέρωση των ζώων έχουν εγείρει πολλά ερωτήματα αλλά και διαφωνίες μεταξύ αρχαιολόγων και γενετιστών που κορυφώθηκαν τη δεκαετία του 1990. Με την πρόοδο της τεχνολογίας, ωστόσο, άνοιξαν ακόμη περισσότερα ζητήματα γύρω από το θέμα της εξημέρωσης. Η μελέτη του πυρηνικού και του μιτοχονδριακού DNA έδωσε πρόσβαση σε νέες πληροφορίες και στοιχεία για την εξέλιξη της εξημέρωσης των ζώων. Ακόμη και το χρώμα στο τρίχωμα αποδείχτηκε ότι σχετίζεται με τα στάδια της εξημέρωσης, τόσο στα άλογα όσο και στους σκύλους.
Το ίδιο συμβαίνει και στην εξέταση της μεταβολής των γονιδιωμάτων, η οποία δείχνει ότι η εξέλιξη των ζώων δεν επηρεάστηκε μόνο από τη σεξουαλική επιλογή, αλλά και από τις επεμβάσεις του ανθρώπου προκειμένου να εξημερώσει τα ζώα. Ομως αυτές οι μελέτες απέχουν πολύ ακόμη από τη δυνατότητα γενίκευσης των συμπερασμάτων ώστε να προχωρήσει η παλαιογενετική με αυτά τα εργαλεία στην αναζήτηση της εξέλιξης της εξημέρωσης των ζώων παγκοσμίως.
Αλλα στάδια δείχνουν να πέρασαν ορισμένα άγρια ζώα πριν γίνουν κατοικίδια στη Συρία και την Τουρκία, άλλα στάδια στη Ρωσία και άλλα στην Κύπρο. Ανάλογα διαφέρουν και οι χρονικές περίοδοι μεταξύ των διαφορετικών τόπων εξημέρωσης. Ωστόσο, κοινός τόπος της εξημέρωσης των ζώων σε όλο τον κόσμο είναι οι αγροτικές καλλιέργειες και η γεωργία γενικότερα.
ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΞΗΜΕΡΩΣΗ. Η εμφάνιση της γεωργίας προϋποθέτει την εξημέρωση και υπήρξε ο πρώτος τρόπος προσέγγισης της εξέλιξής της, αν και η εξημέρωση προηγήθηκε της γεωργίας ως εξής:
Από τη μεσολιθική περνάμε στη νεολιθική περίοδο (περίπου 8000 με 3000 π.Χ., ανάλογα με την περιοχή). Στη μεσολιθική περίοδο, ο σύγχρονος άνθρωπος (homo sapiens) είχε οργανώσει το κυνήγι και το ψάρεμα. Όμως, παρά την καλή οργάνωση, το κυνήγι συνεχίζει να του δημιουργεί προβλήματα.
Όταν τελειώσουν τα θηράματά του, είναι αναγκασμένος να μετακινηθεί και η μετακίνηση είναι δύσκολη. Πρέπει να μαζέψει όλα του τα πράγματα και να τα κουβαλήσει στον ώμο, μέχρι να βρει έναν άλλο κατάλληλο τόπο για να εγκατασταθεί. Όσο οργανώνεται, τόσο περισσότερα πράγματα έχει να κουβαλάει στη μετακίνηση (εργαλεία, όπλα, σκηνές, γούνες, δέρματα, σκεύη). Οι απώλειες που είχε η ομάδα των ανθρώπων-νομάδων κατά τη μετακίνηση ήταν πολλές. Εργαλεία και σκηνές καταστρέφονταν, ακόμη και μέλη της ομάδας πέθαιναν. Τα προβλήματα που δημιουργεί η μετακίνηση πιέζουν και προτρέπουν τον άνθρωπο να βρει μια λύση, έτσι ώστε να μπορεί να εγκατασταθεί μόνιμα σε έναν τόπο.
  • Η λύση που βρίσκει είναι η ακόλουθη:
Εξημερώνει κάποια ζώα (πρόβατα, γουρούνια, κατσίκια, αγελάδες) και αρχίζει να τα εκτρέφει. Έτσι έχει πάντα φαγητό.
Έχοντας διασφαλίσει την τροφή του, μπορεί πλέον να εγκατασταθεί μόνιμα στον ίδιο τόπο (πάντα ο τόπος αυτός είναι κοντά σε νερό).
Την ίδια περίοδο ανακαλύπτει και την καλλιέργεια των φυτών και γίνεται γεωργός.
Αντί να συλλέγει καρπούς και σπόρους από τη φύση, αποφασίζει να κάνει τη δική του παραγωγή, την οποία και ελέγχει.
Κατασκευάζει εργαλεία (άροτρα) για να οργώσει τη γη, δηλαδή να ανακατέψει το χώμα έτσι ώστε να γίνει μαλακό.
Εξημερώνει το άλογο και το βόδι για να τον βοηθήσουν στο όργωμα.
Σπέρνει, ποτίζει, σκαλίζει, ξεβοτανίζει, θερίζει και συνεχίζει την εκτροφή των ζώων (κτηνοτροφία).
Κτηνοτροφία σημαίνει εξημέρωση και συστηματική εκτροφή ζώων, με στόχο τον έλεγχο και την αύξηση της παραγωγής.
Με τον τρόπο αυτό, είδη άγριων ζώων γίνονται οικόσιτα, ώστε να προσφέρουν σε μόνιμη βάση τα προϊόντα τους, που αποτελούν βασικά είδη διατροφής του ανθρώπου.
Κρέας, γάλα, δέρμα, μαλλί και οστά (πρώτη ύλη για την κατασκευή εργαλείων) ήταν τα προϊόντα που παρείχαν τα πρώτα οικόσιτα ζώα.
Τα βοοειδή, λόγω της φυσικής δύναμης και αντοχής τους, χρησιμοποιήθηκαν επιπλέον και σε διάφορες εργασίες, αλλά και ως μεταφορικά μέσα.
Από την 4η χιλιετία π.Χ., που αρχίζει στη Νότια Μεσοποταμία η καλλιέργεια της γης με άροτρο, τα βοοειδή είναι βασικοί αρωγοί στη γεωργία.
Από την 5η χιλιετία π.Χ. συναντάται είδος γρήγορου σκύλου, ειδικά εκπαιδευμένου για το κυνήγι, ανάλογο με αυτό που συντροφεύει σήμερα τους Βεδουίνους.
Η κτηνοτροφία μαζί με τη γεωργία χαρακτηρίζουν την οικονομία της νεολιθικής εποχής.
Λύκοι και σκύλοι ήταν τα πρώτα είδη άγριων ζώων που συνόδευαν τους κυνηγούς της Κεντρικής Ευρώπης κατά την ανώτερη παλαιολιθική εποχή (γύρω στο 13000 π.Χ.).
Ο σκύλος εξημερώθηκε και έγινε κατοικίδιο ζώο-συνοδός του ανθρώπου στην Εγγύς Ανατολή γύρω στο 10000 π.Χ.
Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Τα νιάτα τελειώνουν στα 28

Τα νιάτα τελειώνουν στα 28
Νέα έρευνα δείχνει ότι ο κόσμος πλέον πιστεύει ότι «έχει γεράσει» μόλις στα… 28!

Σχεδόν οι μισοί από τους συμμετέχοντες σε έρευνα 1.000 ατόμων (το 37% των γυναικών και το 39% των αντρών)που διεξήγαγε η ιστοσελίδα SeekingArrangement.com, για να βρει πότε τελειώνουν τα νιάτα, απάντησαν ότι αυτό συμβαίνει στα 28, όταν οι άνθρωποι σταματούν να είναι «νέοι» και αρχίζουν να ωριμάζουν.
Οι συμμετέχοντες ανέφεραν τους πιο δημοφιλείς λόγους για τους οποίους πιστεύουν ότι συμβαίνει αυτό.
Στην πρώτη θέση βρίσκεται το γεγονός ότι η καριέρα αρχίζει να γίνεται πιο σημαντική από τη σεξουαλική ζωή. Ένας άλλος λόγος είναι ότι πλέον δε γνωρίζεις πιο τραγούδι είναι το νούμερο ένα στα charts.
Η δεύτερη πιο δημοφιλής ηλικία –κατά την οποία κάποιος σταματά να είναι νέος- ήταν τα 30, σύμφωνα με το 27% των γυναικών και το 24% των αντρών.
Σύμφωνα με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων τα νιάτα «τελειώνουν» όταν:
1. Η καριέρα σου είναι πιο σημαντική από τη σεξουαλική σου ζωή
2. Θέλεις να αγοράσεις το δικό σου σπίτι, αντί να ζεις στο ενοίκιο
3. Δεν έχεις ιδέα για το ποιο κομμάτι είναι το νούμερο ένα στα charts
4. Αρχίζεις να ψάχνεις τον άντρα/τη γυναίκα της ζωής σου, αντί για γκόμενο/α
5. Προτιμάς να πας διακοπές με το σύντροφό σου, αντί με τους φίλους σου
6. Προτιμάς να μαγειρεύεις, αντί να παίρνεις delivery
7. Σταματάς να πηγαίνεις σε κλαμπ
Πηγή: newsbeast.gr

Ο δεκάλογος της μακροζωίας

ι ειδικοί επιμένουν ότι εάν προνοήσετε από τα 30 σας, στα 60 σας θα είστε σε θέση να φαίνεστε και να αισθάνεστε 40 ετών. Τα μαθηματικά... πάνε και έρχονται σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά η ουσία είναι μια: τι μπορείτε να κάνετε για να κερδίσετε μακροζωία, υγεία και ευτυχία;


Επειδή η προνοητικότητα είναι η λέξη κλειδί για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή, το click@Life συγκέντρωσε για σας το δεκάλογο της μακροζωίας, που για να επιτύχει καλό θα είναι να ξεκινήσετε να τον εφαρμόζετε ευθύς αμέσως.
1. Βάρος
Τα παραπανίσια κιλά, έστω και 2-3 είναι «βραχνάς» και για το σώμα αλλά και για την ψυχολογία σας. Επιπλέον μπορεί να είναι και η αρχή για περισσότερα κιλά, τα οποία σιγά σιγά αυξάνονται και δύσκολα χάνονται όσο μεγαλώνετε. Ο μεταβολικός ρυθμός αλλάζει όσο γερνάει ο άνθρωπος και επιβραδύνεται, με αποτέλεσμα τα 2 κιλά που χάνατε με ευκολία στα 20 σας να αποτελούν έναν μικρό Γολγοθά στα 30. Και για να μη συνεχιστεί αυτή η «απαρίθμηση κιλών-ηλικίας» καλό θα είναι να φορέσετε τα αθλητικά σας, να απαλλαγείτε από τα περιττά λίπη στη διατροφή σας και να ξεκινήσετε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής.

2. Άσκηση
Ωστόσο τη γυμναστική που θα ξεκινήσετε για να χάσετε αυτά τα περιττά κιλά, καλό θα είναι να μην την εγκαταλείψετε όταν επιτύχετε τον στόχο σας. Κάντε την άσκηση καθημερινή σας ρουτίνα και σύντομα θα δείτε ότι θα νιώθετε ευεξία, θα κινείστε πιο εύκολα και με περισσότερη ενέργεια ενώ και ο ύπνος σας θα βελτιωθεί.
3. Ύπνος
Και μιλώντας για ύπνο, πρέπει να μάθετε πώς να κοιμάστε με αρμονία. Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά αν ο άνθρωπος κατανοούσε τις πραγματικές ωφέλειες του ύπνου, ίσως να σεβόταν περισσότερο τις …ώρες κοινής ησυχίας.
Η αϋπνία και γενικότερα οι διαταραχές στον ύπνο (είτε οι πολλές ώρες είτε οι λίγες ώρες) επηρεάζουν σημαντικά την απόδοσή σας στην εργασία και την κοινωνική σας συμπεριφορά.

4. Ξεκούραση
Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, δυστυχώς, δεν ξεκουράζονται πραγματικά καθώς θεωρούν ότι πρόκειται για μία πολυτέλεια που έχουν τον χρόνο ή τη διάθεση να απολαύσουν. Κι όμως οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι αν καταφέρετε να εντάξετε στο πρόγραμμά σας δραστηριότητες που σας ξεκουράζουν, θα ωφεληθεί ο οργανισμός σας, μειώνοντας παράλληλα τον κίνδυνο να παρουσιάσετε διάφορες ασθένειες και ειδικά εκείνες που αφορούν σε καρδιακά νοσήματα.
5. Διατροφή
Φρούτα και λαχανικά πρέπει να αποτελούν βασικές πηγές της καθημερινής σας διατροφής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι χορτοφάγοι, οι οποίοι σύμφωνα με έρευνες έχουν τις πιο υγιείς αρτηρίες και το χαμηλότερο ποσοστό κινδύνου σε καρδιακά νοσήματα.

6. Οργάνωση
Η σύγχρονη «μάστιγα» του ενεργού κυρίως πληθυσμού είναι ο χρόνος και κυρίως η αδυναμία διαχείρισης του. Το internet, τα κινητά τηλέφωνα και οι νέες τεχνολογίες γενικότερα, αν και υποτίθεται οργανώνουν καλύτερα και πιο γρήγορα τη ζωή σας, στην ουσία σας επιβαρύνουν με το επιπλέον άγχος ότι «δεν προλαβαίνετε». Κάντε μία προσπάθεια να οργανώσετε τον χρόνο σας όπως εσάς σας βολεύει ώστε να μπορείτε να «πάρετε μία ανάσα» και να μειώσετε τον κίνδυνο καρδιακών κυρίως ασθενειών, που συχνά συνδέονται με το στρες.
7. Εξέταση
Μπορεί η ηλικία των 30 ετών να ακούγεται πολύ νεανική για εξετάσεις και γιατρούς, αλλά δυστυχώς πολλές ασθένειες πλέον δεν «κοιτούν» ηλικίες. Διαβήτης, αρτηριακή πίεση, καρδιακά προβλήματα και άλλα κοινά πλέον και συνηθισμένα νοσήματα, άρρηκτα συνδεδεμένα με τον αγχωτικό σύγχρονο τρόπο ζωής, προσβάλλουν όλο και νεαρότερα άτομα. Μία επίσκεψη στο γιατρό σας και συχνές εξετάσεις θα σας απαλλάξουν από τον φόβο και θα προλάβουν ενδεχόμενη ασθένεια.

8. Φιλία
Ο κοινωνικός περίγυρος συμβάλει σημαντικά στην μακροζωία. Η αίσθηση ότι ανήκετε σε έναν κύκλο και συμμετέχετε ενεργά σε αυτόν με κοινές δραστηριότητες προσφέρουν ευτυχία και χαρά, αποβάλλοντας το άγχος της καθημερινότητας. Μην παρασύρεστε από τους ταχύτατους ρυθμούς της καθημερινότητας και αποφύγετε τις ατάκες του τύπου «δεν προλαβαίνω, κάνω καριέρα» γιατί αυτά κάποια μέρα θα τελειώσουν και θα μείνετε μόνος σας.
9.Γνώση
Η γνώση είναι δύναμη και όπως γνωρίζετε τις νέες τεχνολογίες και όλα όσα αφορούν στη δουλειά σας, καλά θα κάνετε να φροντίσετε να μάθετε και …το ιατρικό ιστορικό της οικογένειάς σας. Εάν γνωρίζετε ότι κάποιος στην οικογένειά σας έπασχε από κάποια συγκεκριμένη αρρώστια, για παράδειγμα, μπορείτε να ενημερώσετε τον γιατρό σας προκειμένου να έχει μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για την δική κατάσταση της υγείας σας.

10. Ισορροπία
Μπορεί η ζωή σας να είναι σαν ένα τεντωμένο σκοινί, στο οποίο πρέπει να ισορροπήσετε μεταξύ εργασίας και οικογένειας, αλλά όσο καλύτερα γνωρίσετε τα όρια και τις ανάγκες σας, τόσο αυτό το… σκοινί θα αρχίσει να μοιάζει πιο σταθερό. Βρείτε τις ισορροπίες στη ζωή σας και ο χρόνος θα σας ανταμείψει.
http://www.clickatlife.gr

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

10 κορυφαίοι κιθαρίστες όλων των εποχών

Από το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα η κιθάρα αποτελεί ένα από τα πλέον δημοφιλή όργανα, καθώς χρησιμοποιείται σε μια πληθώρα μουσικών ειδών σε όλο τον κόσμο.

Σας παρουσιάζουμε μερικούς από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους που έχουν βάλει τη σφραγίδα τους σε είδη μουσικής, στα οποία η κιθάρα παίζει βασικό ρόλο σε ότι αφορά τουλάχιστον τη σολιστική πλευρά.


10. Stevie Ray Vaughan
(ΗΠΑ, 1954 – 1990)
Blues – Rock

Ο Στίβι Ρέι Βον γεννήθηκε στο Όστιν του Τέξας και άρχισε να παίζει κιθάρα στα 7 του χρόνια. Ήδη στα 13 έπαιζε σε γνωστά κλαμπ μαγεύοντας με την εκρηκτικότητα και τα πολύπλοκα «riffs» που χρησιμοποιούσε στις μπλουζ κλίμακες. Λίγα χρόνια αργότερα τον άκουσαν τυχαία οι Rolling Stones και τον σύστησαν στον παραγωγό τους. Από τότε η καριέρα του Βον εκτοξεύτηκε και ο ίδιος έγινε ένας από τους πλέον επιτυχημένους «session» μουσικούς, υπογράφοντας συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο David Bowie, o Eric Clapton, o Jeff Beck και άλλοι.

Στη δεκαετία του ’80 έμπλεξε με την κοκαΐνη και το αλκοόλ, αλλά μπήκε σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης και κατάφερε να καθαρίσει. Στις 27 Αυγούστου του 1990, ύστερα από μια συναυλία στο Γουισκόνσιν, ανέβηκε σε ένα ελικόπτερο για να επιστρέψει στο Σικάγο. Δεν έμελλε να φτάσει ποτέ όμως, αφού λίγο μετά την απογείωση το ελικόπτερο συνετρίβη και ο Βον σκοτώθηκε σε ηλικία μόλις 35 ετών.

Ο μεγάλος αυτός ροκ – μπλουζ αυτοδίδακτος σολίστας χρησιμοποιούσε κιθάρες Fender Stratocaster – τις οποίες συνήθιζε να κουρδίζει μισό τόνο χαμηλότερα – και εφέ Vox wah-wah. Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα από το εκπληκτικό του παίξιμο, ακούστε τα LPs «Texas flood» (1983) και «Family Style» (1990), όπου παίζει μαζί με τον αδερφό του Jimmie. Από τις συνεργασίες του ένα καλό δείγμα είναι το χορευτικό «Let’s dance» του Bowie (1983) και το «Soulful dress» της Marcia Ball (1984). To 2003 το «Rolling Stone Magazine» τον τοποθέτησε 7ο ανάμεσα στους 100 κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών.



9. David Gilmour
(Αγγλία, 1946)
Psychedelic & Progressive Rock

Ο Ντέιβιντ Γκίλμορ γεννήθηκε στο Κέμπριτζ της Αγγλίας και στο γυμνάσιο είχε συμμαθητή τον Syd Barrett, με τον οποίο παρέα μάθαιναν να παίζουν κιθάρα στα μεσημεριανά διαλείμματα του σχολείου. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ο Syd, κιθαρίστας και συνθέτης πλέον των Pink Floyd, άρχισε να πελαγοδρομεί στους κυριευμένους από ναρκωτικά καλειδοσκοπικούς διαδρόμους του μυαλού του, ανίκανος να επικοινωνήσει με συμβατικούς τρόπους με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, ο ντράμερ της μπάντας Nick Mason ρώτησε τον Ντέιβιντ αν ήθελε να ενταχθεί στο σχήμα.

Έτσι τον Γενάρη του ’68 ο Γκίλμορ έγινε το 5ο μέλος των Pink Floyd – οι οποίοι λίγους μήνες αργότερα έμειναν 4 μετά την οριστική αποχώρηση του Barrett – παίζοντας τα εκπληκτικότερα σόλα στην ιστορία της ψυχεδελικής μουσικής και υπογράφοντας συνθετικά μερικά από τα αριστουργήματα της progressive ροκ μουσικής, όπως το «Dark side of the moon» και το «Wish you were here».

Ο Γκίλμορ χρησιμοποιεί συνήθως κιθάρες Fender Stratocaster και Telecaster, αλλά στο στούντιο παίζει και με Gibson. Είναι ένας ολοκληρωμένος μουσικός, αφού εκτός από κιθάρα παίζει μπάσο, πλήκτρα, τύμπανα, φυσαρμόνικα και σαξόφωνο. Έχει κάνει αμέτρητες συνεργασίες, ενδεικτικά αναφέρουμε τους B. B. King, Paul McCartney, Sam Brown, Bob Dylan, Pete Townshend, Supertramp και Alan Parsons.

Ακούστε ολόκληρα τα LPs «Dark side of the moon» και «Wish you were here», το «Dogs» από το LP «Animals» και βέβαια το ανεπανάληπτο «Comfortably Numb» από το LP «The Wall», που ψηφίστηκε ως το καλύτερο σόλο της ροκ μουσικής από το κοινό του διαδικτυακού ραδιοφώνου Planet Rock. Ο Γκίλμορ είναι μέλος του Rock and Roll Hall of Fame και το «Rolling Stone Magazine» τον τοποθέτησε 82ο ανάμεσα στους 100 κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών. Αλλά είπαμε, γούστα είναι αυτά.



8. Eric Clapton
(Αγγλία, 1945)
Blues – Rock

Ο Έρικ Πάτρικ Κλάπτον γεννήθηκε στο Σάρεϊ της Αγγλίας. Τη μέρα των 14ων γενεθλίων του, ο παππούς και η γιαγιά του, τού χάρισαν μια κιθάρα και ο μικρός Έρικ άρχισε να παίζει αμέσως τραγούδια των Β. Β. King και Muddy Waters. Τελειώνοντας το σχολείο γύρισε τον κόσμο ως πλανόδιος μουσικός – με ένα σύντομο πέρασμα και από την Ελλάδα, όπου τον ανακάλυψε ο Νίκος Μαστοράκης και του βρήκε δουλειά σε κλαμπ της εποχής με μεροκάματο 200 δραχμές – και το 1964 επέστρεψε στη Βρετανία και έπαιξε στους θρυλικούς Yardbirds.

Μετά ακολούθησαν οι Bluesbrakers του John Mayall, οι Cream, οι Blind Faith, οι Delaney & Bonnie και οι Derek & the Dominoes. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 χρειάστηκε να κάνει αποτοξίνωση από την ηρωίνη και επανήλθε στη μουσική σκηνή αρχίζοντας την σόλο καριέρα του, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με μια τεράστια δισκογραφία και πάμπολλες συνεργασίες.

Ο «Slowhand», όπως είναι το παρατσούκλι του λόγω του άνετου τρόπου με τον οποίο παίζει κιθάρα, έχει χρησιμοποιήσει μια σειρά από διαφορετικά μοντέλα Fender και Gibson, ενώ για τις ακουστικές του εμφανίσεις προτιμά την Ovation και χειροποίητες ισπανικές κιθάρες. Ο Κλάπτον είναι μακράν ο σημαντικότερος λευκός blues κιθαρίστας, αλλά έχει ασχοληθεί και με άλλα είδη μουσικής όπως η ψυχεδέλεια, η ρέγκε και βέβαια το αυθεντικό rhythm & blues. Ακούστε το LP «For your love» με τους Yardbirds, το LP «Disraeli Gears» με τους Cream, το LP «Slowhand» και το LP «Riding with the King» (όπου σολάρουν ακατάπαυστα μαζί με τον B. B. King).

Ο Έρικ Κλάπτον έχει μπει 3 φορές στο Rock and Roll Hall of Fame (ως μέλος των Yardbirds και των Cream, αλλά και ως σόλο μουσικός) ενώ το Rolling Stone Magazine τον τοποθετεί στην 4η θέση των 100 κορυφαίων κιθαριστών και στην 53η θέση των 100 κορυφαίων μουσικών προσωπικοτήτων όλων των εποχών.



7. Paco de Lucia
(Ισπανία, 1947)
Flamenco – jazz

Ο Πάκο ντε Λουθία – κατά κόσμον Francisco Sanchez Gomez – γεννήθηκε στο Αλχεθίρας της Ανδαλουσίας απο μουσική οικογένεια με μεγάλη παράδοση στο φλαμένκο. Έτσι ο Πάκο από μικρός βρέθηκε με μια κιθάρα στα χέρια και σε ηλικία μόλις 11 ετών έδειξε το μεγάλο του ταλέντο παίρνοντας μέρος σε τοπικά φεστιβάλ δεξιοτεχνίας για νέους κιθαρίστες, υιοθετώντας το καλλιτεχνικό όνομα Ντε Λουθία για να τιμήσει την Πορτογαλίδα μητέρα του Λουσία.

Στα 17 του άρχισε να ηχογραφεί και από το 1968 μέχρι το 1977 συνεργάστηκε με τον Camaron de la Isla, τον κορυφαίο ερμηνευτή του Nuevo Flamenco, συνθέτοντας πραγματικά αριστουργήματα. Όντας ανοιχτός σε διαφορετικές μουσικές, το 1979 έφτιαξε μαζί με τους John McLaughlin και Larry Coryell το περίφημο «The Guitar Trio». Ο Coryell αντικαταστάθηκε λίγο αργότερα από τον Al Di Meola και οι τρεις τους κυκλοφόρησαν στα επόμενα χρόνια τρία LPs, το ένα καλύτερο από το άλλο, αφήνοντας τις μουσικές τους ιδιοφυΐες να «καλπάσουν» στους δρόμους της jazz και της ethnic.

Το 1991 ο τσιγγάνος βιρτουόζος αναγκάστηκε για πρώτη φορά στη ζωή του να διαβάσει μουσική θεωρία για να μπορέσει να παίξει μαζί με συμφωνική ορχήστρα το έργο κλασικής μουσικής του Joaquin Rodrigo, «Concierto de Aranjuez», αφήνοντας άφωνους κριτικούς και κοινό. Ο Πάκο ντε Λουθία έχει συνεργαστεί κατά καιρούς με πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους και ο Γιώργος Νταλάρας. Διατηρεί το δικό του σχήμα, το «Paco de Lucia Sextet», στο οποίο παίζουν και τα αδέρφια του Ραμόν και Πέπε. Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Κάντιθ.

Ακούστε οποιονδήποτε από τους δέκα δίσκους που κυκλοφόρησε μαζί με τον Camaron de la Isla. Επίσης το εκπληκτικό LP «Friday night in San Francisco», όπου πάιζει με τους McLaughlin και Di Meola. Και βέβαια απολαύστε την ηχογράφηση του «Concierto de Aranjuez» για να νιώσετε την «alma gitana» του Πάκο ντε Λουθία.



6. Andres Segovia
(Ισπανία, 1893 – 1987)
Κλασική μουσική

Ο Αντρές Τόρες Σεγκόβια, 1ος Μαρκήσιος της Σαλομπρένια, γεννήθηκε στο Λινάρες της Χαέν, στην Ανδαλουσία και άρχισε να μαθαίνει κιθάρα από τα 6 του. Τελείως αντίθετος στο φλαμένκο – συχνά έλεγε ότι «έσωσε την κιθάρα από τους γύφτους» - ακολούθησε στη Γανάδα κλασικές σπουδές και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα 16 του στη Μαδρίτη παίζοντας έργα του Μπαχ που είχε ενορχηστρώσει ο ίδιος.

Παρουσίασε για πρώτη φορά μια δική του τεχνική παίζοντας όχι μόνο με τα νύχια, αλλά και με τα ακροδάχτυλα, πράγμα που έδινε σαφώς περισσότερες ηχητικές δυνατότητες στο χτύπημα των χορδών – αλλά και που ήταν πολύ πιο δύσκολο. Ήταν από τους πρώτους που εμπιστεύθηκε τις νάιλον χορδές, έχοντας έτσι μεγαλύτερη σταθερότητα στο κούρδισμα. Εργάστηκε ακούραστα για πάνω από 80 χρόνια στο κλασικό και το παραδοσιακό ισπανικό ρεπερτόριο, ενώ δεν ήταν λίγοι οι συνθέτες που έγραφαν έργα αποκλειστικά για αυτόν. Έδωσε χιλιάδες ρεσιτάλ και πήρε μέρος σε αμέτρητα φεστιβάλ κιθάρας σε όλο τον κόσμο, ενώ δίδαξε για πολλές δεκαετίες την τεχνική του σε δεκάδες πανεπιστήμια, ωδεία και οργανισμούς, διοργανώνοντας σεμινάρια σε κάθε γωνιά της γης.

Ο Σεγκόβια ηχογράφησε πολλά έργα Ισπανών και ξένων συνθετών, δίνοντας πάντοτε μεγάλο βάρος στην τελειότητα της εκτέλεσης και την άψογη ακουστική της κιθάρας του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ερωτευμένος με την χειροποίητη Manuel Ramirez κιθάρα του, πάνω στην οποία στηρίχθηκαν και όλες οι επόμενες, αφού ο Σεγκόβια είχε κάνει όλες τις μετρήσεις που ήταν απαραίτητες και κάθε φορά που ήθελε καινούργιο όργανο, το παράγγελνε με βάση το πρωτότυπο του 1912.

Ακούστε τις σουίτες του Μπαχ και βέβαια τα δυο έργα του Joaquin Rodrigo, τα οποία έχουν ταυτιστεί με τον μεγάλο Ισπανό κιθαρίστα: το «Concierto de Aranjuez» και το «Fantasia para un gentilhombre». «Ο κιθαρίστας χρειάζεται την ιερή φωτιά, χωρίς την οποία ένας βιρτουόζος μπορεί να είναι άψογος, αλλά τίποτα περισσότερο», ήταν τα λόγια του Σεγκόβια στους μαθητές του.



5. Jimmy Page
(Αγγλία, 1944)
Psychedelic hard rock

Ο Τζέιμς Πάτρικ Πέιτζ γεννήθηκε σε ένα προάστιο του Λονδίνου και έπαιξε για πρώτη φορά κιθάρα στα 14. Ήταν αυτοδίδακτος και ξεκίνησε την καριέρα του συμμετέχοντας σε διάφορα σχήματα, όπου έγινε γρήγορα γνωστός για την επιδεξιότητά του στο παίξιμο και για τα σύνθετα, πολύπλοκα σόλα του. Εργάστηκε ως session μουσικός με ονόματα όπως οι Rolling Stones, Them, Who, Kinks και άλλοι. Το 1966 έγινε μέλος των Yardbirds και άλλαξε το ύφος της μπάντας από blues σε ψυχεδελικό hard rock. Το 1968 δημιούργησε τους New Yardbirds, που λίγο αργότερα μετονομάστηκαν σε Led Zeppelin.

Μαζί με τους Robert Plant, John Paul Jones και John Bonham έγραψαν μια από τις σημαντικότερες σελίδες της ροκ, ίσως την κορυφαία του hard rock. Για μια δεκαετία ο Page μεσουράνησε στο μουσικό στερέωμα τόσο με υπέροχες συνθέσεις, όσο και με το μοναδικό, προσωπικό του παίξιμο. Ο θάνατος του Bonham, η διάλυση των Zeppelin και οι περιπέτειές του με τα ναρκωτικά, σήμαναν την αποχή του Page για κάποια χρόνια, όμως επέστρεψε στη δεκαετία του ’80 και ακολούθησε σόλο καριέρα, στην οποία ξεχωρίζουν οι συνεργασίες του με τον Robert Plant.

O Jimmy Page είναι ένας πραγματικός βιρτουόζος στα έγχορδα. Παίζει μαντολίνο, μπάσο, μπάντζο αλλά και φυσαρμόνικα. Έχει αδυναμία στις Gibson Les Paul, αλλά χρησιμοποιεί και Fender Telecaster. Στο σπίτι του έχει μια μοναδική συλλογή στον κόσμο, την οποία αποτελούν περισσότερες από 1500 κιθάρες. Ακούστε οτιδήποτε από τα 4 πρώτα LPs των Led Zeppelin και βέβαια το «Stairway to Heaven», το σόλο του οποίου έχει ψηφιστεί ως το κορυφαίο από το περιοδικό Guitar World.

Επίσης το LP «No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded» και τη συνεργασία με τον David Coverdale (πρώην τραγουδιστή των Deep Purple) στο LP «Coverdale – Page». Ο Page είναι μέλος του Rock and Roll Hall of Fame και το «Rolling Stone Magazine» τον τοποθέτησε 9ο ανάμεσα στους 100 κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών.



4. Jimi Hendrix
(ΗΠΑ, 1942 – 1970)
Rock – Blues – R&B

Ο Τζόνι Άλεν Χέντριξ γεννήθηκε στο Σιάτλ και στα 15 του πλήρωσε 5 δολάρια για να αγοράσει την πρώτη του ακουστική κιθάρα. Δυο χρόνια αργότερα ο πατέρας του, τού χάρισε μια ηλεκτρική Supro Ozark. Την ίδια χρονιά ο Τζίμι κόπηκε με F στο μάθημα της μουσικής. Έμαθε βλέποντας, αντιγράφοντας και χρησιμοποιώντας το αυτί του και άρχισε να παίζει περιστασιακά σε μικρές τοπικές μπάντες Rhythm & Blues. Το 1966 δημιούργησε την πρώτη δική του μπάντα και ο πρώην μπασίστας των Animals τον έπεισε να αναζητήσει την τύχη του στη Βρετανία. Στο νησί ο Χέντριξ δημιούργησε τους «The Jimi Hendrix Experience» και γνώρισε αμέσως τεράστια επιτυχία με το πρώτο σινγκλ, το «Hey Joe».

Αμέσως μετά κυκλοφόρησε το πρώτο LP με τίτλο «Are You Experienced?» το οποίο το καλοκαίρι του ’67 ανέβηκε στο νούμερο 2 του βρετανικού τσαρτ πίσω μόνο από το «Sgt. Pepper’s» των Beatles. Στους επόμενους δίσκους αλλά και στις συναυλίες του ο Χέντριξ πειραματίστηκε πάνω σε διάφορες μουσικές φόρμες – rock, blues, soul, funk, R&B, folk, jazz, psychedelia – και έφερε μια πραγματική επανάσταση στο παίξιμο της κιθάρας, εξερευνώντας όσο ίσως κανείς άλλος τις δυνατότητες της δημιουργικότητας και της εφευρετικότητας πάνω στα τάστα.

Το 1969 εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Woodstock και ένα χρόνο αργότερα πέθανε από αναρρόφηση ενώ κοιμόταν, ύστερα από χρήση βαρβιτουρικών. Ήταν μόλις 28 χρόνων και αποτέλεσε μέλος των τραγικών «three J’s» (οι άλλοι δυο ήταν ο Jim Morrison και η Janis Joplin) που μέσα σε 90 μέρες το 1970 άφησαν ορφανή τη ροκ μουσική. Ο Χέντριξ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους της κιθάρας, εμπνέοντας με το παίξιμό του χιλιάδες κιθαρίστες και συγκροτήματα.

Άνοιξε καινούργιους ορίζοντες χρησιμοποιώντας παραμορφωτές και εφέ, ενώ έπαιζε συνήθως με Fender Stratocaster και πιο σπάνια με Gibson. Το Rolling Stone Magazine τον τοποθετεί στην 1η θέση των 100 κορυφαίων κιθαριστών όλων των εποχών. Ακούστε ότι κι αν πέσει στα χέρια σας, οπωσδήποτε όμως τα «All along the Watchtower», «Voodoo Child», «Little Wing» και «Purple Haze».



3. Django Reinhardt
(Βέλγιο, 1910 – 1953)
Jazz

Ο Ζαν «Τζάνγκο» Ράινχαρντ γεννήθηκε στο Βέλγιο από τσιγγάνους γονείς και από μικρός άρχισε να παίζει βιολί και μπάντζο πριν περάσει στη μεγάλη του αγάπη, την κιθάρα. Μεγάλωσε σε τσιγγάνικους καταυλισμούς μέσα σε ακραία φτώχεια και στα 18 του είχε ένα ατύχημα που παραλίγο να του στοιχίσει πολύ ακριβά. Η σκηνή στην οποία έμενε με τη γυναίκα του πήρε φωτιά και ο ίδιος υπέστη εγκαύματα 1ου και 2ου βαθμού σε πολλά μέρη του σώματός του. Οι γιατροί θέλησαν να του κόψουν το ένα πόδι, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε εγκαταλείποντας το νοσοκομείο.

Με δυο δάχτυλα του αριστερού του χεριού σχεδόν παράλυτα, ο Τζάνγκο αναγκάστηκε να μάθει από την αρχή πώς να παίζει την κιθάρα, όντας υποχρεωμένος να σολάρει πλέον μόνο με τα υπόλοιπα δυο δάχτυλα. Το 1934 ίδρυσε στο Παρίσι το «Quintette du Hot Club de France» και κρατώντας ο ίδιος το σολιστικό μέρος, έβαλε δυο ακόμα κιθάρες να κρατούν ρυθμό από πίσω, δημιουργώντας έτσι για πρώτη φορά το πασίγνωστο σήμερα concept της «lead guitar» και της «rhythm guitar». Το κουιντέτο θεωρείται το σημαντικότερο σχήμα jazz που βασίστηκε μόνο σε έγχορδα. Αργότερα ο Τζάνγκο πρόσθεσε στις μπάντες του και άλλα όργανα, όπως κλαρινέτο, μπάσο, σαξόφωνο, πιάνο και ντραμς.

Ο Ράινχαρντ συνεργάστηκε με την ορχήστρα του Duke Ellington και ήταν από τους πρώτους που κατανόησαν τις μουσικές φόρμες των Dizzy Gillespie και Charlie Parker. Ο ίδιος θεωρείται σήμερα ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της jazz και το παίξιμό του επηρέασε πολλούς μεγάλους βιρτουόζους. Οι Carlos Santana, B. B. King, Jerry Garcia, Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan, Mark Knopfler, Wes Montgomery, Peter Frampton, Jeff Beck, George Benson και Robert Fripp είναι μόνο μερικοί από αυτούς.

Ακούστε ότι βρείτε από τον μεγάλο μουσικό που πέθανε το 1953 στο Παρίσι από εγκεφαλικό. Μην χάσετε όμως τα «Minor Swing», «My Sweet», «Belleville», «Nuages», « Djangology » και το εκπληκτικό LP «Django Reinhardt and the Hot Club Quintet».



2. B. B. King
(ΗΠΑ, 1925)
Blues

Ο Ράιλι Κινγκ γεννήθηκε σε ένα χωριό του Μισσισσίππι και από μικρός βρέθηκε με μια κιθάρα στα χέρια. Επηρεάστηκε βαθιά από την παράδοση του blues και πολύ γρήγορα άρχισε να παίζει σε μπάντες της περιοχής του. Το 1947 πήγε στο Μέμφις και δυο χρόνια αργότερα έκανε τις πρώτες ηχογραφήσεις του. Κατάφερε να ενώσει τα διαφορετικά είδη του blues, από τους αυθεντικούς ήχους της Νέας Ορλεάνης στο Νότο και του Σικάγο στο Βορρά μέχρι τις πιο σοφιστικέ σκηνές της Ανατολικής και της Δυτικής ακτής, έχοντας για όπλα την χαρακτηριστική φωνή του και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο «χάιδευε» τις χορδές της Gibson ES-355, της θρυλικής «Lucille».

Η ιδιαίτερη τεχνοτροπία του B. B. King στο παίξιμο της κιθάρας, έφερε δίπλα στις κλίμακες του blues μουσικές φόρμες από την jazz, τη soul και το swing, δημιουργώντας έναν προσωπικό ήχο που επηρέασε αναρίθμητους κιθαρίστες του ροκ, όπως ο Clapton, ο Bloomfield και ο Gilmour. Η καθολική αναγνώριση ήρθε το 1969 με την κυκλοφορία του «The thrill is gone», την ίδια χρονιά που ο B. B. King άνοιγε τις συναυλίες των Rolling Stones. Μια αχανής δισκογραφική δουλειά, ατελείωτες τουρνέ και συναυλίες σε όλο τον κόσμο, κινηματογραφικές ταινίες και άπειρες συνεργασίες με όλη την αφρόκρεμα του ροκ και του blues σφραγίζουν την καριέρα του μεγαλύτερου εν ζωή μπλουζίστα.

Ο B. B. King είναι ένας ζωντανός μουσικός θρύλος. Στα 83 του πλέον συνεχίζει να εμπνέει και να συγκινεί. Πριν 2 χρόνια πραγματοποίησε την τελευταία του παγκόσμια τουρνέ, αποχαιρετώντας το κοινό που τόσο τον αγάπησε και τον θαύμασε για 60 περίπου χρόνια. Ο μεγάλος Blues Boy (από όπου προέρχονται τα αρχικά Β. Β.) χρησιμοποιούσε – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – την αγαπημένη του Gibson «Lucille», την πιο αναγνωρίσιμη κιθάρα σήμερα σε όλο τον κόσμο.

Πάρτε μια γεύση της δεξιοτεχνίας του ακούγοντας τα LPs «Singin’ the blues», «Indianola Mississippi Seeds» και το «Live in Cook County Jail». Το «Rolling Stone Magazine» τον τοποθέτησε 3ο ανάμεσα στους 100 κορυφαίους κιθαρίστες όλων των εποχών.



1. Robert Johnson
(ΗΠΑ, 1911 – 1938)
Delta Blues

Ο Ρόμπερτ Λίροι Τζόνσον γεννήθηκε στο Χέιζελχαρστ του Μισσισσιππή και μεγάλωσε δουλεύοντας σε φυτείες και παίζοντας κιθάρα. Στα 18 του παντρεύτηκε, όμως η γυναίκα του πέθανε στη γέννα, γεγονός που επηρέασε τη ζωή του Ρόμπερτ. Για να ξεχάσει, ο Τζόνσον περιόδευσε στο Νότο κερδίζοντας τα προς το ζην με την μοναδική του δεξιοτεχνία στην κιθάρα. Το 1931 επέστρεψε στη γενέτειρά του και ξαναπαντρεύτηκε, όμως πολύ σύντομα ξανάρχισε τις περιοδείες στο δέλτα του Μισσισσιπή, μέχρι που έμεινε πάλι μόνος, αφού η δεύτερη γυναίκα του τον παράτησε.

Από τότε ο Τζόνσον αφιέρωσε με πάθος όλη τη ζωή του στη μουσική και τις καταχρήσεις κάθε είδους, έχοντας ένα μόνο σκοπό: το ταξίδι, μέχρι που ο θάνατος τον συνάντησε το 1938, σε ηλικία μόλις 27 ετών, όταν δηλητηριάστηκε πιθανώς από στρυχνίνη στο ουίσκι του για τα μάτια μιας γυναίκας. Η περιπετειώδης αλλά και σύντομη ζωή του έγινε θρύλος στο Νότο. Πολλοί μιλούσαν για μια νυχτερινή συνάντηση του Τζόνσον με τον Διάβολο σε μια διασταύρωση των λεωφόρων 61 και 49 στο Κλαρκσντέιλ, όπου οι δυο τους διαγωνίστηκαν στην κιθάρα, μέχρι που ο διάβολος εγκατέλειψε και έφυγε αφήνοντας στον Τζόνσον την ικανότητα να παίζει «χορεύοντας» πάνω στις χορδές. Και ο μύθος δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο έπαιζε ο Τζόνσον ήταν συγκλονιστικός, διαβολεμένος.

Ο Ρόμπερτ Τζόνσον πρόλαβε να ηχογραφήσει μόλις 29 τραγούδια από το 1936 ως το 1938, αρκετά όμως για να κληροδοτήσουν το μοναδικό ταλέντο του στις επόμενες γενιές και να επηρεάσουν πολλούς σπουδαίους μουσικούς, όπως οι Muddy Waters, Bob Dylan, Jimmy Page, Rolling Stones, Elvis Presley, Jeff Beck και Eric Clapton, ο οποίος έχει πει για τον Τζόνσον ότι «είναι ο σημαντικότερος bluesman που έζησε ποτέ».

Ο «παππούς του rock ’n’ roll» βρίσκεται στην 5η θέση των 100 κορυφαίων κιθαριστών του Rolling Stone Magazine. Ακούστε οπωσδήποτε τα «Love in vain», «Me and the Devil Blues», «Sweet Home Chicago» και «Cross Road Blues», παιγμένα όλα με την αγαπημένη του Gibson L-1.
http://anwnimo.blogspot.gr

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα...


Η οικονομικη κριση στην Ελλαδα... Ειδαμε τη θετικη της πλευρα και γελασαμε πολυ!
10 απλοί λόγοι για να πείτε ΌΛΟΙ ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα τελικά δεν έχει μόνο αρνητικό χαρακτήρα!
  1. Μου αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δεν με αγριοκοιτάζει πια, αλλά λιώνει στα γέλια. Άσε που έδιωξε μερικούς που δε μου άρεσε η φάτσα τους.
  2. Μου αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον, γιατί έτσι θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό.
  3. Μου αρέσει που ακρίβυνε η βενζίνη και χρησιμοποιώ λιγότερο το αυτοκίνητο. Γιατί αυτό σημαίνει ότι θα το έχω περισσότερα χρόνια και κάνω καλό και στην καρδιά μου, αφού περπατάω περισσότερο. Άσε που όταν πάμε βόλτα με τους φίλους μου όλοι πια τσοντάρουν για βενζίνη ενώ παλιά έκαναν τον «Κινέζο».
  4. Μου αρέσει που τα καφενεία έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά. Πλέον πας για ουζάκι και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον!
  5. Μου αρέσει που το μέλλον της χώρας είναι αβέβαιο, γιατί σε όλους μας έλειπε λίγο πολύ η περιπέτεια στη ζωή μας.
  6. Μου αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμίευαν τόσα χρόνια να χάνουν τα λεφτά τους, γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από «σπάταλος» έγινα «προνοητικός», γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα.
  7. Μου αρέσει που αν πω ότι δουλεύω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν «Ρε τον τεμπέλη»...
  8. Μου αρέσει που θα έχω και γω μία ιστορία πόνου και δυστυχίας να λέω στις επόμενες γενιές για το παρελθόν της χώρας, όπως εμείς ακούγαμε για Χούντα και Κατοχή.
  9. Μου αρέσει ο καφές που κερδίζω στο τάβλι με φιλαράκια γιατί αποτελεί το 2%του μισθού μου, που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει έναν μισθό.
  10. Μου αρέσει που είμαι σίγουρος πλέον ότι οι γυναίκες δεν με θέλουν για τα λεφτά μου.
Πηγή: perierga.gr

5 πράγματα που δεν θα έπρεπε να μοιραστείτε στο Facebook

Δεν είναι λίγοι οι χρήστες που κινδύνεψαν να χάσουν την ηρεμία τους, την δουλειά τους, το σπίτι τους, ακόμα και την ίδια τους την ζωή από δεδομένα που δημοσιεύτηκαν στο κοινωνικό δίκτυο. Αρκετές φορές...
...όμως τα δεδομένα αυτά δεν διέρρευσαν από κάποιο κενό ασφαλείας, ούτε από κάποιον hacker. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, τα δημοσίευσαν οι ίδιοι οι χρήστες, πιστεύοντας λανθασμένα ότι θα τα έβλεπαν μόνο οι φίλοι τους.

Δείτε πέντε στοιχεία που δεν θα πρέπει ποτέ να δημοσιεύετε στα κοινωνικά δίκτυα ασχέτως με τις ρυθμίσεις ασφαλείας σας:

1) Την ημερομηνία γενεθλίων σας

Ξέρουμε όλοι πόσο ωραίο είναι το να διαβάζουμε δεκάδες ή εκατοντάδες ευχετήρια μηνύματα την ημέρα των γενεθλίων μας στο Facebook, έστω και μέσα από μια «ψυχρή» οθόνη.

Το πρόβλημα όμως είναι πως η ημερομηνία γενεθλίων είναι ένα από τα λίγα στοιχεία που χρειάζεται κάποιος προκειμένου να υποκλέψει τον κωδικό σας ή την ταυτότητα σας. Αν είναι εφικτό, μην καταχωρήσετε καθόλου την ημερομηνία ή τουλάχιστον παραλείψτε το έτος γέννησης. Οι πραγματικοί σας φίλοι ήδη θα το γνωρίζουν άλλωστε.

2) Την κατάσταση της σχέσης σας

Είτε είστε σε σχέση, είτε όχι, δεν είναι πάντα η καλύτερη ιδέα να το δημοσιεύετε. Ο λόγος δεν είναι τόσο η ίδια η κατάσταση της σχέσης σας, όσο η πιθανή αλλαγή της σε «Ελεύθερος/η». Κάτι τέτοιο μπορεί να δώσει το έναυσμα σε ενοχλητικούς χρήστες, ακόμα και επιτήδειους να σας βομβαρδίσουν με μηνύματα.

Τέτοιου είδους ενόχληση συνήθως μπορεί να αντιμετωπιστεί με block ή αναφορά του χρήστη, στην περίπτωση όμως που αυτός γνωρίζει αρκετά για εσάς τα πράγματα περιπλέκονται.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου stalker, «κυνηγοί» δηλαδή, έχουν φτάσει στα άκρα προκειμένου να πλησιάσουν χρήστες κοινωνικών δικτύων ακόμα και πρόσωπο με πρόσωπο.

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να αγνοήσετε τελείως την κατάσταση σχέσης, ή ακόμα και να την έχετε μονίμως «σε σχέση» προκειμένου να αποτρέψετε κάθε είδους ενόχληση.

3) Την τοποθεσία σας

Πολλοί χρήστες του Facebook χρησιμοποιούν αρκετά συχνά την υπηρεσία geotagging του κοινωνικού δικτύου προκειμένου να δημοσιεύσουν την τοποθεσία τους στα status και τα μηνύματα τους, τις φωτογραφίες τους και βέβαια μέσω των check-in. Κάποιοι μάλιστα το κάνουν συνέχεια.

Το πρόβλημα εδώ είναι πως αποδέκτης των πληροφοριών αυτών δεν είναι μόνο οι φίλοι σας, αλλά ενδεχομένως και επιτήδειοι, οι οποίοι δεν πρόκειται να ζηλέψουν. Γνωρίζοντας την τοποθεσία σας και πιθανώς το για πόσο χρόνο θα βρίσκεστε εκεί και πόσο θα σας πάρει να επιστρέψετε, υπάρχει πιθανότητα κάποιοι να εκμεταλλευτούν την κατάσταση. Αρκετές φορές στο παρελθόν χρήστες οι οποίοι δημοσίευαν συνέχεια από τις διακοπές τους έπεσαν θύμα διαρρήξεων.

Αντί να «ανεβάζετε» φωτογραφίες από το κινητό σας και να λέτε σε όλο το Facebook πόσο ωραία περνάτε στις διακοπές σας, το ασφαλέστερο θα ήταν να χρησιμοποιήσετε γραπτά μηνύματα για το δεύτερο και να δημοσιεύσετε τις φωτογραφίες σας αφού γυρίσετε σπίτι.

4) Το γεγονός ότι είστε μόνοι στο σπίτι

Ιδίως για μικρά παιδιά, τα οποία έχουν την τάση να «διαφημίζουν» τέτοιου είδους γεγονότα στους φίλους στους (και ταυτόχρονα σε όλο το Facebook) μια τέτοια τακτική μπορεί να αποβεί επικίνδυνη. Οι λόγοι είναι προφανείς και πάνω κάτω οι ίδιοι με τα δυο προηγούμενα στοιχεία.

Το συγκεκριμένο θέμα μάλιστα ένας από τους κυριότερους λόγους που θα πρέπει οι γονείς να ελέγχουν προληπτικά τις αναρτήσεις των παιδιών τους στο διαδίκτυο, αλλά και να φροντίσουν να τα ενημερώσουν για τους πιθανούς κινδύνους.

Το ίδιο βέβαια μπορεί να ισχύει και για εφήβους ή ακόμα και για ενήλικες. Όπως πάντα, ειδοποιήστε τους φίλους σας μέσω τηλεφώνου ή γραπτού μηνύματος, όχι μέσω του Facebook.

5) Φωτογραφίες και ονόματα παιδιών, συγγενών και φίλων

Η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων δημοσιεύει στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες των παιδιών τους μαζί με το όνομα και την ημερομηνία γέννησης. Πολλές φορές μάλιστα αυτό γίνεται προτού καλά καλά γυρίσουν από το μαιευτήριο. Ταυτόχρονα δημοσιεύουν φωτογραφίες συγγενών και φίλων κάνοντας «tag» τα ονόματα τους χωρίς προηγουμένως να λάβουν την συγκατάθεση τους.

Αυτό μπορεί να προξενήσει δυο ειδών προβλήματα. Αρχικά, χρησιμοποιώντας αυτά τα στοιχεία, ακόμα και αν πρόκειται απλά για ένα όνομα, οι stackers μπορούν πιο εύκολα να πλησιάσουν εσάς ή ακόμα και τα παιδιά σας, προσποιούμενοι πως είναι γνωστοί κάποιων φίλων ή συγγενών.

Εκτός αυτού, τίθεται και το θέμα της χρήσης των φωτογραφιών αυτών αφού τα άτομα που εμφανίζονται μπορεί να μην θέλουν να δημοσιευτούν στο διαδίκτυο, ειδικά αν οι φωτογραφίες περιλαμβάνουν το όνομα τους.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο αποφεύγετε να δημοσιεύετε . Σε περίπτωση που θέλετε μπορείτε να πάρετε την άδεια των συγγενών ή φίλων σας για την δημοσίευση, χωρίς βέβαια να τους κάνετε «tag» με το όνομα τους.

Σε γενικές γραμμές, οι αναβαθμισμένες υπηρεσίες ασφαλείας και απόρρητου του Facebook βέβαια μπορεί να σας δώσουν την δυνατότητα να μοιράζεστε όλα τα παραπάνω μόνο με αυτούς που θέλετε. Το θέμα όμως είναι πως δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζετε ποιος πραγματικά τα διαβάζει στον λογαριασμό τους.

Πέρα από την πιθανότητα κάποιος τρίτος να τα διαβάσει ενώ ο φίλος σας έχει το Facebook ανοιχτό στον υπολογιστή του, κάλλιστα θα μπορούσε το προφίλ του να έχει πέσει θύμα κλοπής ή hacking, με αποτέλεσμα οι πληροφορίες σας να πέσουν σε λάθος χέρια.

Ακόμα και με τις πιο αυστηρές ρυθμίσεις λοιπόν, η πιθανότητα κινδύνου από τέτοιου είδους δημοσιεύσεις είναι μεν μικρή, αλλά υπαρκτή.
Πηγή: newsbomb.gr

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Κάνουν το ακατόρθωτο... παιχνιδάκι

Κάνουν το ακατόρθωτο... παιχνιδάκι























 
 http://www.newsbeast.gr

Υπόγεια Αθήνα, στοές, σήραγγες, μυστικά ποτάμια.


ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Υπόγεια Αθήνα, στοές, σήραγγες, μυστικά ποτάμια. Μύθοι και αλήθειες για την πιο κρυφή πλευρά της πόλης
Κατάδυση στον υπόγειο κόσμο της Αθήνας σημαίνει κατάδυση στη σκοτεινή της πλευρά, στο υποσυνείδητό της. Σημαίνει κατάδυση στους φόβους, στις ανασφάλειες και τις αμφιβολίες της, στην άβυσσο των δοξασιών, των θρύλων και των δεισιδαιμονιών, στην άβυσσο του αρχέγονου τρόμου, ενός τρόμου που καλύφθηκε στο πέρασμα του χρόνου με τόνους μπετόν, πέτρας και χώματος, λωρίδες ασφάλτου και θόρυβο.

Η νεομυθολογία της υπόγειας Αθήνας. Μάλλον δεν χρειάζεται να είναι κανείς «ειδικός» στα θέματα του μυστηρίου για να την γνωρίζει. Ο καθένας πλέον το έχει ακούσει. Άλλωστε είναι ένα ζήτημα που κατάφερε να γίνει πρωτοσέλιδο ακόμη και στην εφημερίδα Espresso (12 & 13/12/2000). Το υπέδαφος της πρωτεύουσας είναι γεμάτο από υπόγειες στοές. Αυτές συνδέονται μεταξύ τους και συνδέουν τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της πόλης, ενώ ποιος ξέρει και τι μπορεί να συμβαίνει τα βράδια σε ορισμένες από αυτές. Η ιστορία έχει ως εξής.
Ξεκινάς το ταξίδι σου από κάποια από τις «γνωστές εισόδους» του κέντρου της πόλης. Από τα υπόγεια της Βουλής στο Σύνταγμα, την εκκλησία της Αγίας Δυνάμεως δίπλα στο Υπουργείο Παιδείας στην οδό Μητροπόλεως, την Ρώσικη Εκκλησία στην οδό Φιλελλήνων ή το κτίριο της οδού Ακαδημίας 58a με τον θρυλικό και απομακρυσμένο πλέον υπέρθυρο δράκο. Από εκεί συνεχίζεις το δρόμο και ανάλογα με την πορεία που θα ακολουθήσεις μπορείς να βγεις στους Αγίους Ισιδώρους στον λόφο του Λυκαβηττού, ή στις υπόγειες στοές κάτω από την Ακρόπολη όπου υπάρχει άλλωστε και ο «πραγματικός» μυστικός Παρθενώνας. Αν προχωρήσεις για ώρα μέσα στις σκοτεινές στοές μπορείς να φτάσεις ως το μοναστήρι της Καισαριανής στον Υμηττό, ή φυσικά στην σπηλιά «του Νταβέλη» στην Πεντέλη περνώντας και κάτω από το σπίτι της Δουκίσσης της Πλακεντίας.

Σύμφωνοι λοιπόν, όλοι φαίνεται πως έχουν ακούσει τις σχετικές ιστορίες, ή έστω τις πιο γνωστές απ' αυτές, όμως πόσοι στ' αλήθεια έχουν πράγματι προσπαθήσει έστω, να εισέλθουν σε κάποια από τις στοές για να εξετάσουν το θέμα; Πόσοι απ' αυτούς έχουν στη συνέχεια ακολουθήσει τις περίφημες αυτές διαδρομές και έχουν διαπιστώσει με τα μάτια τους την αλήθεια;
Δυστυχώς οι απαντήσεις, για όσους αγαπούν τα μυστήρια, είναι μάλλον απογοητευτικές. Ελάχιστοι έχουν επιχειρήσει να μπουν σε κάποια από τις εισόδους των στοών, ξεπερνώντας το φόβο τους για το σκοτάδι και το άγνωστο που αυτές συμβολίζουν, καθώς κανείς δεν γνωρίζει τι είναι πιθανόν να συναντήσει στον υπόγειο αυτό κόσμο. Αλλά και για αυτούς τους λίγους, τους περισσότερο παράτολμους, που κάποτε μπορεί να το επιχείρησαν, το τέλος δεν ήταν αυτό που είχαν ονειρευτεί. Το υπόγειο ταξίδι συνήθως δεν προχωρά περισσότερο από μερικά μέτρα και οι στοές φαίνεται να μην οδηγούν πουθενά αλλού. Όταν, λοιπόν, οι περισσότερες είσοδοι της Υπόγειας Αθήνας έχουν ερμητικά σφραγιστεί και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ανοίξει δύο - τρεις καινούργιες, αρκούμαστε στη Φαντασία μας για να εξερευνήσουμε στοές και λαγούμια.
Κυρίες, κύριοι, καλωσήρθατε στην «Κλειδωμένη Υπόγεια Αθήνα».
Ωραία ως εδώ. Οι σκεπτικιστές μπορούν να χαμογελάσουν και τρίβοντας τα χέρια από ικανοποίηση να πουν: «Αν δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις, τότε δεν υπάρχει κανένα ζήτημα. Φαίνεται πως πρόκειται απλά για ένα θέμα που ξεκίνησε από φήμες και συνεχίστηκε παίρνοντας διαστάσεις νεομυθολογίας». Μια στιγμή όμως, είπαμε πως: «Μια αληθινή κατάσταση μπορεί να λάβει διαστάσεις νεομυθολογίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι αληθινή η κατάσταση». Ακόμη κι αν δεν υπάρχουν (ή τουλάχιστον δεν τις γνωρίζουμε) ατράνταχτες αποδείξεις για την ύπαρξη στοών από ανθρώπους που έχουν περπατήσει σε αυτές ή από υπόγειους χάρτες που περιγράφουν με ακρίβεια τις διαδρομές, υπάρχουν, ωστόσο, στοιχεία που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Για τον ερασιτέχνη κυνηγό μυστηρίων, κάθε συλλογισμός μπορεί να πυροδοτήσει διαδοχικές διανοητικές εκρήξεις. Μία ερώτηση, ένας συνειρμός μπορούν να αποτελέσουν το κλειδί. Όταν τα κλειδιά για την Υπόγεια Αθήνα έχουν χαθεί ή σαπίζουν σε σφηνωμένα συρτάρια, μόνο μέσο εξερεύνησης είναι οι υπάρχουσες πληροφορίες, η Φαντασία και διάθεση συλλογιστική. Μπορεί κάτι να μας ξέφυγε...

Ανοίγουμε τον χάρτη της Αθήνας και προσπαθούμε να παρατηρήσουμε. Γραμμές, σχέδια, τετραγωνάκια, χρώματα, γράμματα. Αγγίζουμε τον χάρτη, μα το μόνο που νιώθουμε είναι το χαρτί, μία επιφάνεια τίποτα περισσότερο. Κάτω από το χαρτί με τα σχεδιάκια δεν υπάρχει τίποτα, κανένα βάθος. Κάτι ξένο απλώνεται κάτω και πέρα από το χάρτη. Ο Χάρτης δεν είναι η Αθήνα. Το μάτι μας πέφτει στην Ακρόπολη και το αφήνουμε να περιπλανηθεί στους δρόμους γύρω της, όπως το μάτι του δορυφόρου. Εστιάζουμε όπου μας κάνει εντύπωση, ψάχνουμε για άγνωστα μέρη, τοποθεσίες πάνω στον χάρτη που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ, παράξενα ονόματα, η φαντασία μας οργιάζει. Και τα ερωτήματά μας παραμένουν αναπάντητα. Αχαρτογράφητα. Ο χάρτης είναι ελλιπής. Απουσιάζουν τα υπόγειά του, θριαμβεύουν οι ταράτσες του. Ο δορυφόρος ερωτοτροπεί με την επιφάνεια, με το πρόσωπο, δεν ενδιαφέρεται για τα μύχια. Το μόνο που μπορούμε, είναι λάθρα να υποθέτουμε και λάθρα να φανταζόμαστε. Η Υπόγεια Αθήνα κρύβει τα Μυστικά της. Χρειαζόμαστε άλλη όραση για να τα εξερευνήσουμε.

Ο ΝΤΑΒΕΛΗΣ, Ο ΤΡΕΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ
Το νερό της βροχής αλλά και ανθρώπινα χέρια κατέσκαψαν τα βουνά γύρω από την Αθήνα. Λατομεία, ορυχεία, λατρευτικές σπηλιές χρωστούν στον άνθρωπο τη διαμόρφωσή τους. Ληστές, επαναστάτες, μοναχοί, βοσκοί, στρατός έχουν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς τους πέτρινους όγκους που περικυκλώνουν την Αθήνα. Το πιο φημισμένο βουνό της Αθήνας στο πεδίο των παράξενων μελετών είναι η πολυσυζητημένη Πεντέλη. Στην αρχαιότητα τροφοδοτούσε τους Αθηναίους με το περίφημο πεντελικό μάρμαρο από το οποίο είναι κατασκευασμένος και ο Παρθενώνας. Αιώνες μετά η σπηλιά των Αμώμων που βρίσκεται στο βουνό και κάποτε αποτελούσε λατρευτικό και ασκητικό χώρο, όπως μαρτυρούν και τα μικρά εκκλησάκια που στέκουν στην είσοδό της, συνδέεται με καθοριστικό τρόπο με τον φοβερό λήσταρχο Νταβέλη και έκτοτε γίνεται γνωστή με το όνομα «Σπηλιά του Νταβέλη». Η λαϊκή φαντασία ήθελε τον Νταβέλη να μπαινοβγαίνει απαρατήρητος στην πόλη των Αθηνών χρησιμοποιώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών που με κομβικό σημείο την Πεντέλη οδηγούσε σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, ενώ επέτρεπε και την διαφυγή σε μακρινά σημεία εκτός της πόλης. Μία από αυτές τις στοές μάλιστα υποτίθεται πως οδηγούσε στα υπόγεια της θερινής έπαυλης της Δούκισσας της Πλακεντίας στην Πεντέλη. Η αλληλεπίδραση φαντασίας και πραγματικότητας στο τρίπτυχο Πεντέλη- Νταβέλης- Δούκισσα της Πλακεντίας, με εξαιρετικά γόνιμο τρόπο μας έδωσε τον πιο συναρπαστικό σύγχρονο θρύλο των Αθηνών.

Το ενδιαφέρον για τα μυστήρια της Πεντέλης αναζωπυρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '70 και τις αρχές του '80, όταν ξεκίνησαν τα θρυλικά στρατιωτικά έργα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της σπηλιάς με άκρα τότε μυστικότητα. Οι θεωρίες συνωμοσίας της εποχής μιλούσαν για δημιουργία υπογείων αποθηκών πυρηνικών και για επαφές με εξωγήινους. Μια άλλη θεωρία ήθελε μεγάλες ποσότητες λατύπης από το βουνό να ταξιδεύει για ύποπτους λόγους στην Αμερική. Τα μυστηριώδη μέχρι και σήμερα έργα σταμάτησαν στις αρχές περίπου της δεκαετίας του '90, όταν η περιοχή εγκαταλείφθηκε μ' έναν μάλλον βιαστικό και ακατανόητο τρόπο. Τα ίχνη που άφησαν αυτά τα έργα στο χώρο είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Αινιγματικές και σχεδόν κωμικές δυο στοές στέκουν εκατέρωθεν της σπηλιάς των Αμώμων. Μοιάζουν σαν ο στρατός να προσπαθούσε να προσεγγίσει την σπηλιά από ...τα πλάγια. Πολλές θεωρίες έχουν αναφερθεί για τη χρησιμότητα αλλά και την παραδοξότητα των ημιτελών, όπως φαίνεται, αυτών έργων. Το σίγουρο είναι ότι κάποτε υπήρξε ενδιαφέρον, ο στρατός προσπάθησε να ανοίξει σήραγγες. Να υποθέσουμε ότι το μετάνιωσε στην πορεία ή ότι ευοδώθηκαν άλλα έργα που εξυπηρετούσαν καλύτερα τα όποια συμφέροντα; Αχ, Πεντέλη! Με τόσο κόσμο μαζεμένο εκεί πάνω τα ραντάρ έπιαναν παράσιτα.
Η μόνη είσοδος στοάς που υπάρχει ανοικτή σήμερα εντός της σπηλιάς, δεν οδηγεί παρά μερικά μέτρα πιο βαθιά σε μια υπόγεια μικρή λίμνη. Μόνο υποθέσεις μπορούμε πλέον να κάνουμε για την πιθανή ύπαρξη και άλλων στοών πριν την έναρξη των έργων. Από το βουνό βέβαια δεν εξαλείφθηκαν τα παράξενα φαινόμενα, με υπόκωφους μηχανικούς θορύβους, θεάσεις αγνώστων όντων και παρεμβολές σε μηχανήματα να συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Φαντάζει πάντως παράλογο ο ελληνικός στρατός ή όποιες δυνάμεις εκμεταλλεύονταν με κάποιο τρόπο το πεντελικό όρος να έπαψαν ξαφνικά να ενδιαφέρονται για αυτό. Η Αθήνα χρειάζεται αεράμυνα, χρειάζεται καταφύγια και χρειάζεται υπόγειες βάσεις. Στοιχειώδης στρατηγική προετοιμασίας πολέμου. «Αν θέλεις ειρήνη, προετοίμαζε τα βουνά σου...» Η κοινή λογική προστάζει ότι αν οι ιθύνοντες, έπαψαν να ασχολούνται με την Πεντέλη, δεν είναι γιατί έχασαν το ενδιαφέρον τους, αλλά γιατί έστρεψαν την προσοχή τους αλλού.
Κάπου εδώ, ξεκίνησαν να ακούγονται ιστορίες για τον Υμηττό. Ο Υμηττός ή αλλιώς Τρελός (!) βρίθει από τρύπες και ανοίγματα με μαρτυρίες για ανθρώπους που χάθηκαν για πάντα στα βάθη του. Φημολογείται ότι οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις δεν είχαν παρά να εκμεταλλευτούν τις ήδη υπάρχουσες διόδους. Άλλες μαρτυρίες μιλούν για θεάσεις UFO, παράξενων φώτων ή ακόμη και πλασμάτων. Είναι γεγονός πάντως ότι απαγορεύεται η παραμονή στον Υμηττό μετά τη δύση του ηλίου.



Ο Υμηττός θεωρείται θετικός πόλος σε ένα παράξενο κύκλωμα που περιζώνει την Αθήνα. Αντίθετα, αρνητικός πόλος θεωρείται η Πεντέλη και εξισορροπιστής ο χαρακτηριστικότερος λόφος των Αθηνών: Ο Λυκαβηττός. Στο κέντρο της Αθήνας, στέκει πράσινος ακόμα και φυλάει τα μυστικά του. Κλειδαμπαρωμένες είσοδοι προς το εσωτερικό του, εκκλησάκια κτισμένα πάνω στον βράχο και πάνω από στοές, ημιτελή έργα και άφαντες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το 1885 ο ρομαντικός κλασικιστής αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλερ ατενίζει τον Λυκαβηττό, επιθυμεί να τον ονομάσει «Αερικόν Θεραπευτήριον» και ονειρεύεται κήπους ένυδρους, καταρράχτες και κιονοστοιχίες με θέα την Ακρόπολη. Φαίνεται, γνωρίζει ότι ο Λυκαβηττός κρύβει υπόγεια ποτάμια, τα σχέδιά του όμως μένουν στα συρτάρια. Από το Λυκαβηττό βλέπεις τον λόφο του Στρέφη, θυμάσαι κάποιον που σου είπε ότι μεταξύ Λυκαβηττού και Στρέφη κάποτε ήταν δάσος με νεράιδες (στο παρελθόν δεν χτίζονταν σπίτια εκεί, αλλά όταν οι παραδόσεις ξεχάστηκαν και άρχισε να οικοδομείται, δημιουργήθηκε μια «νέα πόλη»,η σημερινή περιοχή Νεάπολη) και χαμογελώντας αποστρέφεις το βλέμμα σου. Εξάλλου πάντα ο λόφος σε αποπροσανατόλιζε, ακριβώς όπως και οι αλλοπρόσαλλες κατασκευές στα πλευρά του, λες και ο χώρος ήταν κομβικό σημείο, σταυροδρόμι.
Από τα υπόγεια μυστήρια της Αττικής δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα ορυχεία και τα μεταλλεία της. Στο Λαύριο, όπου οι Αθηναίοι διατηρούσαν στην αρχαιότητα μεταλλεία αργύρου, υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που αναφέρουν παράξενες όσο και εξωφρενικές ιστορίες για τις στοές των ορυχείων. Ορυχεία και νταμάρια αποτέλεσαν για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα πολλοί από τους λόφους και τα βουνά της Αθήνας. Η φύση των εργασιών προϋπέθετε διάνοιξη εισόδων και εξόδων στους ορεινούς όγκους. Πολλές φορές, ωστόσο, οι εργασίες διακόπτονταν απότομα και δίχως εμφανή δικαιολογία. Οι χάρτες των στοών των ορυχείων αποτελούν συλλεκτικά αντικείμενα μεταξύ των ερευνητών των υπόγειων στοών αλλά και των επίδοξων κυνηγών θησαυρών. Πολύτιμοι οδηγοί είναι και οι γνώστες των στοών που κάποτε δούλευαν εκεί. Οι ιστορίες που διηγούνται αφορούν δαιδαλώδη δίκτυα, άγνωστα ακόμα και στους πιο έμπειρους, μυστηριώδη φώτα και φωνές, χαμένους συντρόφους, ξεχασμένα κοιτάσματα, συναισθήματα τρόμου και αποπροσανατολισμού. Οι άνθρωποι αυτοί κυριολεκτικά μετοίκησαν στην Υπόγεια Αθήνα και έζησαν εκεί ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Στις διηγήσεις τους πάντα αναφέρουν τον φρικτό φόβο τους να αποκλειστούν στα έγκατα της Γης, όσο και την λυτρωτική ανακούφισή τους όταν αντίκριζαν τον Ήλιο μετά από ώρες σκοταδιού.



ΥΔΑΤΙΝΟΙ ΘΕΟΙ ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Ένα άλλο άγνωστο κεφάλαιο της Υπόγειας Αθήνας είναι οι διάφοροι ποταμοί που την διέσχιζαν και πλέον ρέουν υπογείως. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια ανασκαφών, ανεγέρσεων οικοδομών και των εργασιών του Μετρό οι εργάτες συνάντησαν κομμάτια των ποταμών αυτών που παλαιοί περιηγητές αλλά και κάτοικοι θυμούνται. Η Αθήνα είχε ανέκαθεν πολλούς ποταμούς-χειμάρρους και ήταν πλούσια σε νερά, με το 80% των νερών να απορροφούνται από το έδαφος. Μελέτες (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 29/12/2002) έχουν αποδείξει ότι κάτω από την Αθήνα, σχεδόν σε κάθε δρόμο της, κρύβεται ένα μπαζωμένο ρέμα ή ένα υπόγειο ποτάμι που συνεχίζει να κυλά. Μόνο στο Λεκανοπέδιο της Αττικής έχουν μπαζωθεί και τσιμεντοποιηθεί περίπου 550 χιλιόμετρα ρέματα και χείμαρροι. Τα ποτάμια μπαζώθηκαν προκειμένου να πραγματοποιηθούν τα οικιστικά όνειρα των κατοίκων της ΑΘήνας αλλά σε πολλά σημεία τους συνεχίζουν να κατεβάζουν νερό και να αποτελούν απειλή όταν φουσκώνουν από τις νεροποντές.

Ο Ιλισός, το μεγαλύτερο ποτάμι που διέσχιζε την Αθήνα, ξεκινούσε από τον Υμηττό και σήμερα κυλάει εξ ολοκλήρου υπογείως. Συνεχίζει κάτω από τη Μιχαλακοπούλου, περνάει από την Βασ. Σοφίας μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο, συνεχίζει στην Καλλιρρόης, για να καταλήξει μετά την Καλλιθέα στη θάλασσα. Οι Αθηναίοι θεωρούσαν τον Ιλισό ιερό και στις όχθες του διατηρούσαν βωμούς πολλών θεών. Η σπουδαιότητά του, ωστόσο διαφαίνεται περισσότερο από το γεγονός ότι εκεί τελούνταν τα Μικρά Μυστήρια τα οποία σχετίζονταν τόσο με τα Ελευσίνια Μυστήρια, όσο και με Διονυσιακές τελετουργίες. Από το ιερό ποτάμι το μόνο που απομένει τώρα εμφανές είναι η στεγνή και χορταριασμένη κοίτη του δίπλα στην οποία είναι χτισμένη η Αγία Φωτεινή του Ιλισού. Στον Ιλισό χυνόταν ο Ηριδανός που ξεκινούσε από τον Λυκαβηττό και κατέβαινε από το Κολωνάκι. Κατά τη διάρκεια των εργασιών του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος, ανακαλύφθηκε η αρχαία κοίτη του. Ο ποταμός συνεχίζει στις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού, στην Αρχαία Αγορά και καταλήγει στον Κεραμεικό. Την κοίτη του Ηριδανού συνάντησε το Μετρό και στο Μοναστηράκι, γεγονός που ανησύχησε ιδιαίτερα τους υπεύθυνους, καθώς το ποτάμι φούσκωσε κάποιες φορές επικίνδυνα κατά τη διάρκεια των εργασιών. Ακόμα και σήμερα, ο υπόγειος ποταμός κατεβάζει 20-30 κυβικά νερού την ώρα, ενώ τις βροχερές μέρες το νερό υπερδιπλασιάζεται και από τα νερά του πλημμυρίζει η Ποικίλη Στοά και η Αρχαία Αγορά.
Από το Λυκαβηττό ξεκινούσε και ο Βοϊδοπνίχτης που χωριζόταν, με ένα μέρος του να περνάει από την οδό Δημοκρίτου και στην οδό Ακαδημίας προς το Αρσάκειο. Από τα Τουρκοβούνια ξεκινούσε ο Κυκλόβορος, ένας από τους μεγαλύτερους χειμάρρους της Αθήνας, έφθανε στο Πεδίον του Άρεως και διαμέσου της οδού Μάρνη κατέληγε στην πλατεία Βάθης. Το Παγκράτι και τον Βύρωνα διέσχιζαν ο Αλασσώνας και το ρέμα «Πήδημα της Γριάς» αντίστοιχα. Στο Φάληρο χύνονταν ο Βουρλοπόταμος (ή Ξηροτάγαρος) και το ρέμα της Πικροδάφνης. Το ρέμα του Ποδονίφτη κυλάει κάθετα τους δήμους Χαλανδρίου, Ψυχικού, Φιλοθέης και Ν. Ιωνίας, διασχίζει υπόγεια τη Λεωφόρο Κηφισίας καταλήγοντας στον Κηφισό. Οι σχετικές πανεπιστημιακές μελέτες συγκρίνουν την σημερινή τσιμεντούπολη με τις παλαιότερες διαμορφώσεις της όπου γεωργικές εκτάσεις, χωράφια και ποτάμια διέσχιζαν τη γη. Η εικόνα των πανάρχαιων ποταμών που πότιζαν την Αθήνα και απορροφούσαν τα νερά της βροχής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Λόγω των επιχωματώσεων και των αλλοπρόσαλλων οικιστικών σχεδίων τα υπόγεια ποτάμια φουσκώνουν και πλημμυρίζουν κάθε φορά που βρέχει λίγο παραπάνω, υπενθυμίζοντάς μας την μακραίωνη ύπαρξή τους που χλευάζει τις όποιες προσπάθειες εξαφάνισής τους. Στις υπόγειες πια διαδρομές τους τα ποτάμια συνεχίζουν τις πορείες τους μουρμουρίζοντας φευγαλέα μυστικά μηνύματα κάτω από τα πόδια μας...




«ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΗΡΙΟ»
Ο Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος, το «Μέγα Θηρίο», μεταφέρει σήμερα τους δικούς του μυημένους στην Υπόγεια Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των εργασιών που επίσημα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1992 αποκαλύφθηκε ένας άγνωστος κόσμος κάτω από την επιφάνεια. Πριν ξεκινήσουν οι εργασίες η εταιρία κατασκευής του Μετρό, χρηματοδότησε και υποστήριξε τεχνικά ανασκαφές έκτασης 69.000 τετραγωνικών μέτρων, τις εκτενέστερες που έγιναν ποτέ στην Αθήνα. Το Υπουργείο Πολιτισμού σχεδίασε και επέβλεπε τις αρχαιολογικές έρευνες που ομολογουμένως ολοκληρώθηκαν σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα. Ο Κεραμεικός, το Ολυμπιείο, το Σύνταγμα, η Ακαδημία και το Μοναστηράκι χαρακτηρίστηκαν Περιοχές Υψηλού Αρχαιολογικού Κινδύνου, ενώ σε κάθε σταθμό, οι ανασκαφές αλλά και αργότερα τα μηχανήματα εκσκαφής, αποκάλυπταν πληθώρα αναπάντεχων ευρημάτων από τη νεολιθική έως και τη σύγχρονη εποχή. Εκτεταμένα αποχετευτικά δίκτυα, υδραγωγεία, δημόσια λουτρά, νεκροταφεία, εργαστήρια, δρόμοι, τείχη και μία μυστηριώδης αίθουσα γεμάτη με λυχνίες ελαίου διακοσμημένες με ερωτικές σκηνές, περιλαμβάνονταν μεταξύ των πολύ σημαντικών ευρημάτων.
Μόνο στον Κεραμεικό, το σημαντικότερο αρχαίο νεκροταφείο της Αθήνας, βρέθηκαν περίπου 1200 τάφοι. Φρέατα αποκαλύφθηκαν στο Ζάππειο, στον Εθνικό Κήπο, στο Σύνταγμα, στην Οδό Αμερικής και σε άλλες τοποθεσίες που θα περνούσε το Μετρό. Στην οδό Σανταρόζα υπόγειες σήραγγες συνέδεαν φρέατα και δεξαμενές που αποτελούσαν τμήματα υδραυλικών συστημάτων (www.apodimos. gr). Αποχετευτικά συστήματα, Ρωμαϊκοί αγωγοί ομβρίων υδάτων και δίκτυα φρεάτων ήταν συνήθη ευρήματα σε μέρη όπως ο Σταθμός Λαρίσης, ο Ευαγγελισμός και η σήραγγα Παλαιολόγου.

Πολλά από τα εν λόγω υδρευτικά και αποχετευτικά δίκτυα χαρακτηρίζονται ως πυκνότατα και πολύπλοκα και οι ίδιες οι επίσημες πινακίδες που έχουν αναρτηθεί στους σταθμούς του Μετρό αποδεικνύουν την ύπαρξη πυκνών υπόγειων στοών, πηγαδιών και φρεάτων κατά την διάρκεια των εργασιών. Σύμφωνα με την επίσημη πινακίδα που έχει αναρτηθεί δίπλα από την γιγαντοαφίσα στον σταθμό του Μετρό στην Ακρόπολη σχετικά με το φρέαρ νο. 68, «τα συμβατικά μηχανήματα εκσκαφής συναντούσαν στην πορεία τους αρχαία ορύγματα-πηγάδια και δεξαμενές- το υλικό πλήρωσης των οποίων με τα πρώτα χτυπήματα εκχυνόταν στο δάπεδο της σήραγγας» (φωτογραφία από τα αρχεία της Α' ΕΠΚΑ). Η γιγαντοαφίσα δεν δημιουργεί και τις καλύτερες σκέψεις για το τι απέγιναν τα χιλιάδες ευρήματα. Στις πινακίδες τονίζεται ιδιαίτερα έως ύποπτα η μικρή σημασία που είχαν τα περισσότερα ευρήματα, η χρήση των πηγαδιών και των φρεάτων αποκλειστικά σαν αποχετευτικών δικτύων και η διάσωση των περισσότερων αρχαιοτήτων σε αποθήκες. Ελάχιστο μέρος των ευρημάτων παρουσιάζεται στους σταθμούς και αφού δεν γνωρίζουμε που βρίσκονται τα ευρήματα, πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τους υπόγειους χώρους, τα νεκροταφεία και τις υπόγειες στοές που συνάντησαν τα μηχανήματα του Μετρό;
Για να αποφευχθούν τέτοιες συναντήσεις, οι σήραγγες διανοίχθησαν σε βάθος 20 μέτρων «πολύ χαμηλότερο από αυτό στο οποίο βρίσκονταν οι αρχαιότητες». Όπως αποδεικνύει η ζημιογόνα συνάντηση του Μετρό με το Αδριάνειο Υδραγωγείο σε βάθος 27 μέτρων στο σταθμό της Πανόρμου (Ελευθεροτυπία 12/07/2002) οι αρχαιότητες δεν περιορίζονταν στα είκοσι μέτρα κάτω από την επιφάνεια, αλλά εκτείνονταν πολύ βαθύτερα.Γιατί έχει αποκλειστεί η ύπαρξη αρχαιοτήτων σε μεγαλύτερα βάθη; Αν οι υπεύθυνοι δεν γνώριζαν τις ακριβείς τοποθεσίες αρχαιολογικών ευρημάτων λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια, πώς θα μπορούσαν να γνωρίζουν για πολύ πιο βαθιά; Ό,τι υπάρχει από εκεί και κάτω πέρασε στην ανυπαρξία από τη στιγμή που το πρώτο βαγόνι μπήκε σε λειτουργία. Προφανώς δεν θα επιτραπεί σε κανέναν αρχαιολόγο να αναζητήσει θησαυρούς κάτω από τις σήραγγες του Μετρό, αν θίγονται ιδιωτικά συμφέροντα.
Εκτός από το αρχαιολογικό ενδιαφέρον, τα αποχετευτικά δίκτυα και τις υπόγειες σήραγγες (γνωστές και άγνωστες), τα μηχανήματα του Μετρό συνάντησαν ένα έδαφος που δυσκόλευε αφάνταστα το έργο τους. Οι γεωλογικοί σχηματισμοί που αποτελούν το υπέδαφος της Αθήνας ονομάζονται «Αθηναϊκός Σχιστόλιθος», με τις δυνάμεις της φύσης να έχουν δημιουργήσει ένα πολυσύνθετο υπόβαθρο με κερματισμένα, πτυχωμένα και παραμορφωμένα στρώματα. Η δε βραχoμάζα χαρακτηρίζεται αvoμoιoγεvής, αvισότρoπη και αποσαθρωμένη. «Ανοιχτές ασυνέχειες, καρστικά έγκοιλα σε ασβεστολιθικά πετρώματα και κατακερματισμένο υλικό σε συμπαγή πετρώματα» τονίζουν την ιδιαιτερότητα του «Αθηναϊκού Σχιστόλιθου» (www.ametro.gr) : Η Υπόγεια Αθήνα δείχνει να είναι σαθρή και διάτρητη. Μάλιστα, οι διαφοροποιήσεις αυτές, από τους πιο σκληρούς ως τους πιο χαλαρούς γεωλογικούς σχηματισμούς, δεν συναντούνται σε άλλες πόλεις με Μετρό, όπως το Παρίσι, η Μαδρίτη και το Βερολίνο! Σαν αποτέλεσμα, οι γεωτρήσεις που έγιναν δεν ήταν καθόλου αξιόπιστες, αφού κάθε λίγα μέτρα η μορφολογία του εδάφους άλλαζε. Τα υπερσύγχρονα μηχανήματα ΤΒΜ (Μετροπόντικες) αναγκάζονταν να αδρανοποιούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα και τη θέση τους έπαιρναν συμβατικές μέθοδοι προκειμένου να ολοκληρωθούν τα έργα. Ο ένας Μετροπόντικας ήταν καθηλωμένος για περίπου δύο χρόνια στην περιοχή της οδού Αγ. Κωνσταντίνου, ενώ ο άλλος έβρισκε ανυπέρβλητες δυσκολίες στις περιοχές της Ερμού και του Κεραμεικού και κάτω από τη Συγγρού συνάντησε ασταθή εδάφη, υπόγειες λίμνες και στοές.
Εξαιτίας του εδάφους αλλά και πιθανών λανθασμένων υπολογισμών σημειώθηκαν καθιζήσεις στην πλατεία Καραϊσκάκη, στην Αγίου Κωνσταντίνου, στην Ομόνοια, στην οδό Νίκης στο Σύνταγμα, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και στη Δουκίσσης Πλακεντίας. Θυμηθείτε το διάσημο πλέον περίπτερο στην Πανεπιστημίου 44, που η γη άνοιξε και το κατάπιε. Μόνο κάτω από το σημείο εκείνο βρέθηκαν δύο πηγάδια, μία υπόγεια στοά και ένας υπόγειος ποταμός!(Το Βήμα, 28/03/1999) Τσιμέντο ταχείας πήξεως κάλυψε το ανεπιθύμητο άνοιγμα, ενώ συνολικά 600.000 κ.μ. τσιμέντου χρησιμοποιήθηκαν για να γεμίσουν τις τρύπες που άφηναν πίσω τους οι Μετροπόντικες. Μία και μόνο εικόνα, του περιπτέρου που σε ζωντανή σύνδεση κατέρρεε, ήταν αρκετή για να τρομάξει τους υπεργήινους και να προβληματίσει τους υπεύθυνους. Σοβαρά ερωτηματικά τέθηκαν την περίοδο εκείνη ακόμα και για τη συνέχεια των έργων του Μετρό αφού η μία δυσκολία διαδεχόταν την άλλη. Εκτός από το σαθρό έδαφος και τις αρχαιότητες, τα μηχανήματα δεν μπορούσαν να προχωρήσουν τις ήδη καθυστερημένες εργασίες επειδή έπεφταν πάνω σε δίκτυα κοινωφελών οργανισμών, παράνομους και επομένως άγνωστους αγωγούς, μπαζωμένα ρέματα και ποτάμια, παλιές γαλαρίες και υπόγειες στοές τις οποίες οι γεωλόγοι δεν γνώριζαν που ακριβώς βρίσκονται.
Τα έργα, ωστόσο, ολοκληρώθηκαν και εδώ και έξι περίπου χρόνια ο Μητροπολιτικός Σιδηρόδρομος των Αθηνών εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Ανησυχίες όμως εκφράζονται για την αντοχή του ήδη επιβαρημένου και αποδεδειγμένα πλέον κούφιου υπεδάφους. Παρόμοιοι προβληματισμοί αφορούν και τις μελλοντικές επεκτάσεις του Μετρό ιδίως προς περιοχές όπως το Περιστέρι που παλιότερα λειτουργούσαν λιγνιτωρυχεία. Όσον αφορά τις μελλοντικές νέες γραμμές, στην «Κίτρινη», θα συνδέονται Μαρούσι, Άνω Λιόσια, Παγκράτι/ Καισαριανή, Κολωνάκι, Πανεπιστήμιο, Εξάρχεια, Δικαστήρια, Γαλάτσι, Άλσος Βεΐκου. Δεν έχουν ακουστεί λίγα για υπόγειες διαδρομές που περνούν κάτω από ορισμένα από τα παραπάνω μέρη. Γιατί δεν ξεκλειδώνονται άραγε οι ήδη υπάρχουσες υπόγειες στοές να εξυπηρετηθεί ο κόσμος;




ΥΠΟΧΘΟΝΙΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
Ας πάμε και μια βόλτα ως την Ακρόπολη (την γνωστή, όχι την υπόγεια). Ένας μικρός περίπατος, στην πιο όμορφη ίσως περιοχή της πρωτεύουσας, τον πεζόδρομο των οδών Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου, αλλά και στο λόφο του Φιλοπάππου θα μας αποκαλύψει μια σειρά από σφραγισμένες με σιδερένιες πόρτες εισόδους σε μικρά σπήλαια ή «πηγάδια». Το ίδιο θα διαπιστώσουμε αν συνεχίσουμε και προς την αρχαία Αγορά, τον Κεραμεικό ή τους στύλους του Ολυμπίου Διός (κάπου εκεί κοντά όπου ο Δευκαλίων είδε κάποτε τα τελευταία νερά του κατακλυσμού να υποχωρούν σε μια ρωγμή του εδάφους). Αλλά και στους πρόποδες του «ιερού βράχου» θα δούμε κλειστά σπήλαια, όπως του Πανός και του Απόλλωνος.

Ο ιερός βράχος της Ακρόπολης με τους αμέτρητους λατρευτικούς χώρους, τα σπήλαια που αφθονούν στα διαβρωμένα του πετρώματα και τις ιερές πηγές που ξεπηδούν από τα σπλάχνα του, τυλιγμένος στην άχλη του μύθου στέκεται αινιγματικά στο πέρασμα του χρόνου κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των εξερευνητών με το πλήθος των θρύλων που μιλούν για θησαυρούς θαμμένους στο εσωτερικό του, αμύθητης αξίας αγάλματα και λαβυρινθώδεις στοές που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα.
Υπάρχει μάλιστα και ένας θρύλος που τοποθετεί κάτω από το έδαφος της Ακρόπολης έναν Παρθενώνα μεγαλοπρεπέστερο από αυτόν που όλοι γνωρίζουμε. Ο Παυσανίας, περιγράφοντας την Ακρόπολη αναφέρει διάφορα ιερά σπήλαια, μυστηριώδη πηγάδια και ανοίγματα του εδάφους, καθώς και μυστικές τελετές που συνδέονταν με όλα αυτά.
Στη νότια πλευρά της Ακρόπολης, πάνω από το θέατρο του Διονύσου περιγράφει σπήλαιο πάνω στο οποίο βρισκόταν τοποθετημένος τρίποδας, ενώ στο εσωτερικό του έφερε παράσταση του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος να σκοτώνουν τα παιδιά της Νιόβης. Το σπήλαιο σήμερα πέρα από κάποιους εναπομείναντες κίονες φιλοξενεί (φυσικά!) και ένα χριστιανικό εκκλησάκι. Περιγράφοντας τον ιερό χώρο του Ερεχθείου ο Παυσανίας αναφέρει στο εσωτερικό του παράξενου οικοδομήματος την ύπαρξη ενός πηγαδιού με θαλασσινό νερό. Το αξιοπερίεργο σχετικά με αυτό το πηγάδι δεν είναι τόσο το γεγονός ότι διαθέτει θαλασσινό νερό, όσο το γεγονός ότι όταν φυσάει νοτιάς ακούγεται μέσα του ήχος κυμάτων! Υποτίθεται ότι το πηγάδι αυτό το δημιούργησε ο Ποσειδώνας με ένα χτύπημα της τρίαινάς του ως σημείο προς τους Αθηναίους κατά τη διάρκεια της φιλονεικίας του με την Αθηνά για την κυριαρχία της πόλης. Άραγε υπάρχει κάποια υπόγεια διαδρομή που ενώνει το πηγάδι του Ερεχθείου με τη θάλασσα; Σήμερα πάντως το εσωτερικό του Ερεχθείου είναι απρόσιτο για το κοινό, και κανείς δεν μπορεί να είναι εκεί όταν φυσάει νοτιάς για να ακούσει τον φλοίσβο των κυμάτων που ταξιδεύει με τον άνεμο ως το βράχο της Ακρόπολης.
Δυτικά του Ερεχθείου σε συνέχεια με τον ναό της Αθηνάς βρίσκεται ναός της Πανδρόσου της μόνης κόρης του Κέκροπα που δεν παράκουσε την εντολή της θεάς να μην ανοιχθεί το καλάθι στο εσωτερικό του οποίου βρισκόταν το παράξενο οφιοειδές πλάσμα που ονομαζόταν Εριχθόνιος. Σχετική με αυτό το γεγονός - ίσως σε ανάμνησή του - ήταν μια μυστική τελετή την οποία περιγράφει ο Παυσανίας. Γι' αυτή την τελετή προετοιμάζονταν δύο μικρές παρθένες - διαφορετικές κάθε φορά - οι οποίες κατοικούσαν για κάποιο χρονικό διάστημα κοντά στον ναό της Πολιάδος Αθηνάς και ονομάζονταν αρρηφόροι. Η τελετή διαδραματιζόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας και είχε μυστηριακό χαρακτήρα.
Οι δύο αρρηφόροι τοποθετούσαν στα κεφάλια τους, κατά το πρότυπο των καρυάτιδων, καλάθια που τους έδινε η ιέρεια της Αθηνάς των οποίων το περιεχόμενο δεν γνώριζε ούτε η ιέρεια ούτε και οι ίδιες. Στη συνέχεια κατευθύνονταν προς τον περίβολο της Αφροδίτης των Κήπων ο οποίος βρισκόταν εκεί κοντά - στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης που είναι σήμερα κλειστή για το κοινό - και από εκεί κατέβαιναν μέσω ενός υπόγειου περάσματος στο εσωτερικό του βράχου. Εκεί κάτω άφηναν τα αντικείμενα που μετέφεραν και έπαιρναν κάτι άλλο που έβρισκαν εκεί ήδη τοποθετημένο και έφερναν πίσω μαζί τους καλυμμένο. Ο Παυσανίας είτε δεν ήξερε είτε δεν ήθελε να αποκαλύψει τη φύση των μεταφερομένων αντικειμένων, καθώς και τη σκοπιμότητα αυτής της τελετής για την οποία απ' ό,τι φαίνεται ούτε και η ίδια η ιέρεια της Αθηνάς είχε επαρκή πληροφόρηση. Αλλά τότε ποιος είχε γνώση της φύσης όλων αυτών των αντικειμένων που πηγαινοέρχονταν μέσω υπογείων περασμάτων, χωρίς κάποιο προφανή λόγο με τέτοια μυστικότητα και μέσα στη νύχτα; Προφανώς κάποιος ή κάποιοι που κατείχαν ιδιαίτερες γνώσεις σχετικές τόσο με τις χθόνιες λατρείες, οι οποίες είχαν συνήθως μυστηριακό χαρακτήρα, όσο και με την ιδιαίτερη σημασία της χρήσης σπηλαίων και υπογείων στοών σε τέτοιου είδους τελετουργίες.

Ο λόφος του Φιλοπάππου βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη προσφέροντας την ωραιότερη θέα προς τον Παρθενώνα. Εκεί δεσπόζουν καγκελόφρακτες οι υποτιθέμενες φυλακές του Σωκράτους που φημολογείται ότι συνδέονται με άλλο ένα τμήμα υπόγειων στοών. Μεταξύ των διαφόρων φραγμένων «πηγαδιών» που αφθονούν στο λόφο υπάρχει ένα που «κραυγάζει» ότι κάτι δεν πάει καλά. Λίγα μόλις μέτρα από την Δ. Αρεοπαγίτου, αλλά πάνω στην πλαγιά, κάποιος έφερε από το σπίτι του ένα βράδυ ένα στρώμα και μια καρέκλα και τα τοποθέτησε στο «πηγάδι». Επειδή μάλιστα τον ενδιέφερε η διάταξη των απορριμμάτων του, κατάφερε με κάποιον τρόπο να τοποθετήσει από ύψος τεσσάρων περίπου μέτρων, την καρέκλα όρθια στο στρώμα! Πρέπει να ήταν κάποιος πολύ τακτικός για να μην την πετάξει απλά μέσα...

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΥΠΟ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ
Στην Αθήνα ιδιαίτερη σχέση με την φημολογούμενη ύπαρξη υπογείων στοών και σηράγγων που συνδέουν διάφορα σημεία της πόλης έχουν και αρκετοί χριστιανικοί ναοί. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο ναός των Αγίων Ισιδώρων στον Λυκαβηττό στο εσωτερικό του οποίου υπάρχει ένα άνοιγμα που σύμφωνα με την αναρτημένη μέσα στον ναό επιγραφή αποτελούσε έξοδο διαφυγής των πιστών κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η ίδια επιγραφή αναφέρει ότι η υπόγεια διαδρομή έφτανε στο Γαλάτσι και από εκεί μέσω μιας άλλης οπής κατέληγε στην Πεντέλη. Η οπή όμως σήμερα δεν οδηγεί παρά μόνο λίγα μέτρα μακριά (βλ. άρθρο Άγιοι Ισίδωροι Λυκαβηττού, Η σφραγισμένη έξοδος, Μυστική Ελλάδα # 8, Μάρτιος 2005). Άραγε κάποιοι για λόγους που μόνο να φανταστούμε μπορούμε έκλεισαν την υπόγεια δίοδο ή απλά αυτή δεν υπήρξε ποτέ; Το ενδιαφέρον είναι ότι αν δεν υπήρξε, τότε η επιγραφή είναι η ατράνταχτη απόδειξη μιας εισβολής του φανταστικού στο πραγματικό! Η επιγραφή διασώζει έναν θρύλο αν όχι ένα γεγονός και στηρίζει την ύπαρξη αρχαίων υπογείων διαδρομών, έστω και στο επίπεδο του συλλογικού ασυνειδήτου.

Ένα ανάλογο παράδειγμα αποτελεί ο ναός της Αγίας Δυνάμεως στη γωνία των οδών Μητροπόλεως και Πεντέλης. Σύμφωνα με το ενημερωτικό φυλλάδιο που διανέμεται στο ναό, το εκκλησάκι που αποτελεί μετόχι της μονής Πεντέλης διαθέτει μία υπόγεια στοά που φτάνει ως το σκοπευτήριο Καισαριανής και χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας για τη μεταφορά πυρομαχικών. Τα πυρομαχικά αυτά κατασκευάζονταν από καλόγερους σε έναν υπόγειο χώρο του ναού που βρίσκεται σε βάθος 15 μέτρων κάτω από την Αγία Τράπεζα, από τον οποίο ξεκινούσε η στοά. Όπως μας πληροφορεί το φυλλάδιο «τους τοίχους του υπόγειου χώρου κοσμούν παλιές τοιχογραφίες και σκαλισμένες παραστάσεις πουλιών, φύλλων αμπέλου και αγγέλων που κρατούν ρομφαίες», γεγονός που υποδεικνύει ότι κάποτε αποτελούσε τόπο λατρείας. Η ύπαρξη μάλιστα κάποιων κιόνων εκεί ανάγει την ύπαρξη λατρευτικού τόπου στην αρχαιότητα. Το ιερό του ναού είναι βεβαίως κλειστό και για άλλη μία φορά αδύνατο να διαπιστωθεί η αλήθεια ή όχι των όσων επίσημα αναφέρονται για τα υπόγεια της Αγίας Δυνάμεως.
Μία άλλη εκκλησία της περιοχής του κέντρου που αποτέλεσε σταθμό στην νεομυθολογία της υπόγειας Αθήνας είναι η γνωστή ρώσικη εκκλησία στην Φιλελλήνων, στην περιοχή που κάποτε ονομαζόταν «Μπουμπουνίστρα» λόγω των ανεξήγητων κρότων που ακούγονταν κατά καιρούς από το υπέδαφος. Η Ρώσικη Εκκλησία γνωστή και ως εκκλησία της Παναγίας Λυκοδήμου διαθέτει μία κρύπτη αλλά η στοά που ξεκινά από αυτή δεν οδηγεί σε κάποιο δαιδαλώδες δίκτυο, αλλά αντίθετα σταματά σε ένα ρηχό αρχαίο πηγάδι (βλ. το πληρέστατο site www.iranon.gr ). Άλλοι χριστιανικοί ναοί που έχουν συνδεθεί με το θέμα της Υπόγειας Αθήνας είναι η Μονή Καισαριανής, η Μονή Αστερίου και η Ομορφοκκλησιά στο Γαλάτσι.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Από τα πιο μυστηριώδη «αόρατα» σημεία του κέντρου είναι η πόρτα στην Ακαδημίας 58 a που αποτελεί δεύτερη είσοδο του νεοκλασικού κτιρίου της οδού Μαυρομιχάλη 6. Δημιούργημα και οικία του μεγάλου και ιδιαίτερου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ , το κτίριο παραμένει εντυπωσιακό και αποπνέει μυστήριο. Η παράδοξη αρχιτεκτονική και διακόσμηση μπορούν να εξάψουν την φαντασία του ερευνητή, με αποκορύφωμα ένα μικρό βυζαντινό μουσείο, μεταγενέστερη προσθήκη, που μοιάζει (;) με εκκλησάκι και καλύπτει όλη την εσωτερική αυλή. Περίτεχνα τέμπλα, κόγχες και η μεγαλοπρέπεια ενός άλλου αιώνα ιντριγκάρουν τη σκέψη. Το γεγονός ότι ο Τσίλερ σύμφωνα με τα αρχεία της Μασονικής Στοάς της Ελλάδας (www.grandlodge.gr) υπήρξε Μασόνος μάλλον δεν είναι αρκετό για να υποστηρίξει και τα όσα περί μυστικών τελετών εντός του κτιρίου έχουν αναφερθεί κατά καιρούς. Ο μεταλλικός δράκος που στόλιζε την είσοδο από Ακαδημίας 58a αποκαθηλώθηκε πριν λίγα χρόνια, αφού έγιναν ανόητες και ύποπτες συνδέσεις με «σατανιστικές» τελετές στο χώρο του οικήματος. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ούτε και είσοδοι που οδηγούν στον «κάτω κόσμο» παρά μόνο σκάλες που οδηγούν στον πάνω όροφο. Κανένα στοιχείο δεν αποδεικνύει τη σύνδεση της οικίας με υπόγειες στοές. Η πρόσβαση στην Ακαδημίας 58a από το εσωτερικό του σπιτιού έχει κλείσει με δύο τσιμεντένια χωρίσματα και στους δύο ορόφους, καθιστώντας οποιαδήποτε έρευνα αδύνατη.
Το κτίριο των παλαιών ανακτόρων που στεγάζει σήμερα το ελληνικό κοινοβούλιο υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία αναφοράς των θρύλων που μιλούν για δαιδαλώδη δίκτυα στοών που διατρέχουν το υπέδαφος της Αθήνας. Η Βουλή χτίστηκε την περίοδο 1836-1840 από Βαυαρούς αρχιτέκτονες σ' έναν ιδιόμορφο, υπερυψωμένο από τη μία πλευρά και σχεδόν επικλινή γεωγραφικό χώρο, ο οποίος πριν φιλοξενήσει το γνωστό σε όλους αυστηρό και επιβλητικό κτίριο είχε την ονομασία «Αναλαμπή»!
Ως κτίριο προορισμένο για βασιλείς και μάλιστα μιας χώρας που δεν είχε ακόμη σταθεροποιηθεί πολιτικά, είναι πολύ πιθανό να διέθετε υπόγειες διεξόδους που θα χρησιμοποιούνταν σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης. Εντυπωσιακό μάλιστα είναι το πολυεπίπεδο υπόγειο γκαράζ της Βουλής, η ύπαρξη του οποίου οδηγεί συνειρμικά στη φήμη που θέλει τα υπόγεια της Βουλής να συνδέονται με τα σπήλαια του απαγορευμένου μετά το σούρουπο Υμηττού δημιουργώντας μία μυστική έξοδο κινδύνου, διαθέσιμη στα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου.
Το 1842, άρχισε η κατασκευή και του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, που είναι το πρώτο κτίριο, εκτός των Ανακτόρων, που χτίστηκε στην πλατεία Συντάγματος. Για τις υπόγειες στοές της περιοχής έχουν επίσης ακουστεί πολλά. Τα Χριστούγεννα του 1944, μια ομάδα ανταρτών, εισερχόμενη από κάποια υπόγεια είσοδο της οδού Πειραιώς μετέφερε ένα τόνο δυναμίτιδας κάτω από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, όπου γινόταν συνάντηση των συμμάχων (ανάμεσά τους και ο Γ. Τσόρτσιλ και ο Γ. Παπανδρέου). Η έκρηξη δεν έγινε, γιατί η ασφάλεια του ξενοδοχείου ειδοποιήθηκε και εντόπισε εγκαίρως τα εκρηκτικά. Το σχέδιο των υπογείων δικτύων υποτίθεται πως είχε διαρρεύσει από την πολεοδομία Αθηνών (βλ. άρθρο του Jonathan Bright «Υπόγειες Πολιτείες», strange 23).
Για την περίπτωση του Συντάγματος είναι προφανές πως δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη ή μη υπογείων στοών για λόγους «εθνικής ασφαλείας». Αν πράγματι υπάρχει, όπως λέγεται, υπόγεια διαδρομή προς τα σπήλαια του Υμηττού, που θα οδηγούσε εκεί την πολιτική εξουσία (την παλαιότερη ή την σημερινή) σε περίπτωση κινδύνου, σίγουρα είναι μια πληροφορία που δεν θα έπρεπε να γνωρίζει ο καθένας, τουλάχιστον όχι στις ακριβείς λεπτομέρειές της.
Τώρα, το που μπορεί να οδηγούν όλες αυτές οι υπόγειες στοές δεν είναι το μεγαλύτερο μυστήριο σχετικά με αυτές. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει φήμες και για το τι μπορεί να συμβαίνει κάποια βράδια εκεί, όταν κανείς δεν μπορεί να το δει. Πόσο πιθανό είναι τελικά να υπάρχουν «μυστικές οργανώσεις» που δρουν στην Αθήνα και τελούν «παράξενες λειτουργίες» στα υπόγεια γύρω από το κέντρο της πόλης, ακόμα και κάτω από τη Βουλή, πράγμα που θα σήμαινε ότι σε αυτές λαμβάνουν μέρος και δημόσια πρόσωπα υπεράνω υποψίας;

Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 όταν ο Γιώργος Μπαλάνος, ο οποίος έχει συμβάλει καθοριστικά και σε αυτό το ζήτημα, δημοσίευσε έναν (θρυλικό πλέον) πρόλογο λίγων σελίδων στις «Ιστορίες της Μυθολογίας Κθούλου» (εκδόσεις Ωρόρα). Εκεί, ως συνήθως, αφήνοντας πολλά δυσνόητα υπονοούμενα, μεταξύ άλλων, για τις υπόγειες στοές της Αθήνας και τις πιθανές συνδέσεις τους με τη δράση μυστικών αδελφοτήτων, δίνει εντελώς νέα και διαφορετική όψη στο όλο θέμα. Φυσικά ήταν μερικά χρόνια νωρίτερα, όταν με το «Αίνιγμα της Πεντέλης» είχε κινήσει το ενδιαφέρον του κόσμου για το ζήτημα της σπηλιάς του Νταβέλη και της ευρύτερης περιοχής, που τελικά έφτασε, μέσα και από αρκετές παρεξηγήσεις, να αναφέρεται σε κάθε συζήτηση γύρω από την υπόγεια Αθήνα. Κάποια στιγμή στο παρελθόν ζητήθηκε και από κρατικές υπηρεσίες η βοήθειά του για να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί ένας «υπόγειος κίνδυνος», όπως έχει ο ίδιος αποκαλύψει. Το θέμα φαίνεται πως συνδέεται και με αυτό της «Σκιάς» και τελικά και με τα παράξενα καπάκια που φέρουν σύμβολα παραδοσιακά αποκρυφιστικά, όπως τα πεντάκτινα αστέρια σε όλες τις πιθανές εκδοχές τους και άλλα περίεργα σχήματα, και βρίσκονται διάσπαρτα στους δρόμους της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων (βλ. Κάτι που έρπει ...Σαν σκιά, Locus 7).
Μυστηριώδη καπάκια, τρύπια βουνά, εκκλησίες με μυστικές κρύπτες, υπόγεια ποτάμια, υποχθόνιες λατρείες, απόρρητες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, απόκρυφες αδελφότητες με σκοτεινούς σκοπούς φτιάχνουν ένα περίπλοκο αλλά και συναρπαστικό μωσαϊκό που αποτελεί πρόκληση για κάθε επίδοξο εξερευνητή.
Η νεομυθολογία της υπόγειας Αθήνας είναι το ίδιο λαβυρινθώδης και γοητευτική με τις σήραγγες που υποτίθεται πως διατρέχουν την πόλη. Ίσως και περισσότερο...