BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Zac Brown Band - Can't You See



Αρκάς.

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Νίκη της Δημοκρατίας,

«σύστημα- αντισύστημα»

Ο κόσμος που οργάνωσε η Παγκοσμιοποίηση τα τελευταία 30-40 χρόνια ρηγματώνεται. Η Ευρωπαϊκή Ενωση, ως συστατική δύναμη της Παγκοσμιοποίησης, ρηγματώνεται και αυτή, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθεί να κατασκευάσει μια νέα Ευρώπη - μια Ευρώπη προτεκτοράτων και ειδικών οικονομικών ζωνών. Ενα σχέδιο ανατριχιαστικώς συγγενές με το όραμα του Χίτλερ για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Η νέα ορολογία «σύστημα- αντισύστημα» προσπαθεί να εκφράσει (πάλι με παραπλανητικό τρόπο) τις νέες διεργασίες. Παρ’ ότι αυτή η ορολογία συντείνει στη διαδικασία της εκ νέου παγίδευσης των κοινωνικών αντιδράσεων, ταυτοχρόνως ομολογεί και μια μεγάλη αλήθεια: ότι πολλοί πολίτες, μεγάλα μέρη των κοινωνιών προσπαθούν πλέον να κινηθούν εκτός του συστήματος, εναντίον του συστήματος.
Η εμφάνιση λοιπόν του αντισυστήματος στο προσκήνιο έχει διττό χαρακτήρα (εφόσον είναι ελεγχόμενο):

  • α) να διαδεχθεί το σύστημα, όταν ο λαός έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τον ρόλο που του έχουν προκαθορίσει (περίπτωση Τραμπ) και
  • β) να καθηλώνεται -πάντα ο λαός- μέσα στο σύστημα όταν το αντισύστημα του φαίνεται (και είναι) τρομακτικό - περίπτωση Λεπέν.

Στην περίπτωση που οι αντισυστημικές δυνάμεις δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο του συστήματος, έχουμε φαινόμενα όπως του Μελανσόν, ή του Μπέρνι Σάντερς (στις ΗΠΑ), ή των Podemos, ή του ΣΥΡΙΖΑ (όταν ακόμα το κόμμα αυτό προσπαθούσε να εκφράσει τις αντιμνημονιακές και αντικαπιταλιστικές διαθέσεις των Ελλήνων).

Είναι συνεπώς σημαντική προτεραιότητα, προτεραιότητα ζωτικής σημασίας για το σύστημα να κρατά θολά -και αυτό το επιτυγχάνει κυρίως μέσω των ΜΜΕ- τα σύνορα ανάμεσα στις αντισυστημικές δυνάμεις που ελέγχει και τις αντισυστημικές δυνάμεις που το αμφισβητούν.

Προς τούτο, υπό τον κοινό παρονομαστή του «λαϊκισμού» μπαίνουν στον ίδιο ντορβά αντισυστημικές δυνάμεις της Δεξιάς και αντισυστημικές δυνάμεις της Αριστεράς. Οι πρώτες έχουν σκοπό να αναπαράγουν το σύστημα (μάλιστα προς το χειρότερο) διά της διαδοχής του (περίπτωση Τραμπ), είτε να το συντηρήσουν λειτουργώντας αποτροπαϊκά (περίπτωση Λεπέν).

Λεπέν, ένα πολύ χρήσιμο σκιάχτρο που με τη σειρά του λειτουργεί επίσης με διττό τρόπο:

  • α) υποδέχεται σε ένα ελεγχόμενο από το σύστημα αντισύστημα πολλούς εξ εκείνων που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις συστημικές νόρμες και
  • β) καθηλώνει στο σύστημα εκείνους που διακρίνουν τα τρομακτικά χαρακτηριστικά του αντισυστήματος. Τα φασιστικά χαρακτηριστικά.

Διότι το ελεγχόμενο αντισύστημα, όπως η παρ’ ημίν Χρυσή Αυγή, μόνον φασιστικά χαρακτηριστικά μπορεί να έχει. Στο όνομα λοιπόν ενός αντιφασισμού (στον φασισμό που το ίδιο το σύστημα εκτρέφει) η άρχουσα τάξη πειθαναγκάζει πολλές δημοκρατικές δυνάμεις να προσμετρούνται μαζί της.
Είναι ένα δυσδιάκριτο φαινόμενο, το οποίον τα κυρίαρχα ΜΜΕ συσκοτίζουν ακόμα περισσότερο, αφήνοντας έτσι μικρό μέρος των πολιτών να το διακρίνουν - οι πλέον πολιτικοποιημένοι.
Όμως, σε μια Γαλλία 9.000.000 φτωχών και 5.000.000 ανέργων, σε μια Ιταλία που το 8-11% του πληθυσμού στερείται βασικά αγαθά, σε μια Γερμανία με επιδοτούμενη και κρατικοποιημένη φτώχεια, το σύστημα κλονίζεται. Οπως κλονίζεται και στις ΗΠΑ των 60.000.000 φτωχών.
Οι ρηγματώσεις που εμφανίζονται δεν είναι ακόμα ηφαιστειακές, αλλά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε τέτοιες. Τα περισσότερα κόμματα του παραδοσιακού δίπολου Δεξιάς - ενσωματωμένης Αριστεράς φθείρονται ταχύτατα (Αμόν, Φιγιόν στη Γαλλία, Ρέντσι στην Ιταλία, ΠΑΣΟΚ και τώρα ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, Εργατικοί στην Ολλανδία κ.ά.) - μόνον στη Γερμανία το παραδοσιακό εξουσιαστικό δίπολο αντέχει ακόμα. Πλην όμως, η Γερμανία είναι ακριβώς εκείνη που μετατρέπει τις άλλες χώρες σε σπαράγματα και τα κόμματα αυτών των χωρών σε θραύσματα.
Οπως η περίπτωση Μακρόν. Ενας άνθρωπος χωρίς κόμμα, μια άψυχη μαριονέττα των τραπεζών που ομιλεί χωρίς να λέει τίποτα (όπως το βράδυ των αποτελεσμάτων του α’ γύρου), ένας ανεξάρτητος που πιο εξαρτημένος δεν γίνεται. Και που αν εκλεγεί Πρόεδρος θα απογοητεύσει τους Γάλλους πολύ πιο γρήγορα απ’ όσον στέρεψε το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη. Ο κ. Μακρόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από το υβρίδιο ενός συστήματος που (στη Γαλλία) δεν μπόρεσαν να σώσουν οι κ.κ. Αμόν και Φιγιόν. Είναι ένα υβρίδιο της Γερμανικής Διοίκησης και στο στόμα του η λέξη «πατριώτης», στην οποίαν κι αυτός κατέφυγε, έχει την ίδια αξία με τη λέξη «συνάνθρωπος» στο στόμα της κυρίας Λεπέν.
Το πρόβλημα για το σύστημα και το ελεγχόμενο αντισύστημα παραμένει. Οι λαοί σαλεύουν. Μπορεί οι προσπάθειές τους να είναι εν μέρει αδέξιες, μπορεί συχνά να παγιδεύονται σε αντισυστήματα τύπου Λεπέν ή να προδίδονται από μεταλλάξεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σαλεύουν. Η περίπτωση Μελανσόν αποδεικνύει ότι το φθαρμένο σύστημα και το υπονομευμένο αντισύστημα μπορούν να κινδυνεύσουν από τις φιλολαϊκές δυνάμεις, ότι η παγίδα Αννας-Καϊάφας (σύστημα - αντισύστημα ή, αν προτιμάτε, φασισμός των σαλονιών - φασισμός του πεζοδρομίου) μπορεί κάποια στιγμή να μη λειτουργήσει.
Είμαστε σε μια μεταβατική (και βεβαίως βίαιη) εποχή, όπου η παλιά νέα τάξη της παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να κατασκευάσει το νέο πλαίσιο λειτουργίας των κοινωνιών. Ενα ακόμα πιο άγριο και πολεμοκάπηλο καπιταλιστικό σύστημα που μιλά σαν Ουρσουλίνα και σφάζει σαν χασάπης.
Αυτό που ζει η Ελλάδα με τα μνημόνια είναι μέρος της κατασκευής σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα ενός «κουρντιστού κόσμου», θαυμαστού κατά τον ζόφο, γενναίου κατά την αποκτήνωση και νέου κατά την παλινόρθωση (αέναη παλινόρθωση) των τεράτων.
Αυτή η διαδικασία όμως ενέχει αντιθέσεις που πιθανόν θα αποδειχθούν καταστροφικές για το σύστημα, αντιθέσεις όχι μόνον οικονομικές αλλά και πολιτικές (και πολιτισμικές). Η Ελλάδα για παράδειγμα. Ενώ ο λαός της εκφράσθηκε με δημοψήφισμα εναντίον των μνημονίων, βρέθηκε να διαθέτει την πιο μνημονιακή Βουλή παρά ποτέ. Το ίδιο και η Γαλλία! Θα βρεθεί να διαθέτει έναν Πρόεδρο του 20%! Είτε τον εκλεκτό των Ρότσιλντ, είτε την εκλεκτή των τεράτων.
Κι αν κάτι τέτοιο συνιστά ένα γκροτέσκ για τη δημοκρατία (του χάους μεταξύ πλούτου και φτώχειας), το γκροτέσκ αυτό μετατρέπεται σε φάρσα, αν σκεφθεί κανείς ότι και οι «Ρότσιλντ» και τα «τέρατα» βρίσκονται στην ίδια όχθη. Αν αντίσταση στα «τέρατα» (Λεπέν) είναι η υπερψήφιση των «Ρότσιλντ» (που εκτρέφουν τα τέρατα), τότε όλο και πιο πολλοί πολίτες αντιλαμβάνονται ότι κάτι «σάπιο υπάρχει στη Δανιμαρκία» - το πολίτευμά της... 



Στάθης
Πηγή: enikos.gr

Mind Control

Σιγά!!! Η Πατρις κοιμάται….
Το Mind Control και η υπακοή στην εξουσία που έχεις υποστεί να κουβαλάς μέσα σου έχει πειράξει όλα τα κύτταρα σου… Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μας στέλνουν σε σχολεία για να μάθουμε γράμματα!!! Ποια γράμματα όμως μας μαθαίνουν εκτός του διαβάσματος και γραψίματος; Μας μαθαίνουν να υπακούμε σε όλους τους κανόνες της τάξης και τους κανόνες της δασκάλας μας, που μας βάζει τιμωρία χωρίς να έχει ακούσει την δική μας εκδοχή στον τσακωμό με τον συμμαθητή μας…. Όταν πας να αντισταθείς σαν παιδάκι εναντίον της αδικίας της δασκάλας, σε περιμένει μια κόλαση που ούτε ο βελζεβούλης δεν θα άντεχε για το υπόλοιπο της δημοτικής σχολικής καριέρας του…
Τι κάνεις τότε σ’ αυτήν την περίπτωση; Εναντιώνεσαι στην δασκάλα και βρίσκεις το δίκιο σου ή κάνεις την κότα για να μην σε μαδήσουν ζωντανό ή ακέφαλο;;; Η δασκάλα, μολις παραδοθείς στις ορέξεις της, αρχίζει να σε μαθαίνει να υπακούς τους νόμους της τάξης και κοινωνίας χωρίς την αντιπαράθεση…σε μαθαίνει τι είναι αντιπαράθεση αλλά περιορίζεται μονο στα πολιτικά κόμματα που θα τα χρειαστείς αργότερα στο να κάνεις καριέρα!!! Μαθαίνεις την αντιπαράθεση αλλα πρεπει να κρατας το στόμα σου κλειστό και να ακούς τα μαθήματά της!!!
Μετά την καρποφόρα ημερήσια εξάσκηση του νου σου στο δημοτικό έρχεσαι στο σπίτι και ανοίγεις το κουτί για να ξεχάσεις λίγο τα μαθήματα που έλαβες από την έξυπνη δασκάλα και φύλακα της συνείδησής σου… Καθώς παρακολουθείς το πρόγραμμα (προ-γραμμα) προγραμματίζεις τα κύτταρα σου αραχτός και από μικρή ηλικία στα προγραμμένα σενάρια των ηρώων το Σαρβαιβαλ… Τα μηνύματα- μαθήματα της τηλεοράσεως σε ολοκληρώνουν σαν άνθρωπο μέσω των προγραμμάτων και ελέγχου του νου σου. Τα υποσυνείδητα μηνύματα που λαμβάνεις είναι τόσο έξυπνα και ύπουλα που ούτε οι μεγάλοι δεν τα παίρνουν χαμπάρι, σκέψου εσυ που είσαι ακόμη μαθητής του δημοτικού!!!
Οι κανόνες που σε έχουν βομβαρδίσει από το πρωί, δομούν την ψυχοσύνθεση σου και την ψυχική σου ικανότητα φτιάχνοντας το ανθρώπινο προϊόν του Νέου εαυτού….δεν έχουν επηρεάσει μόνο στην ικανότητα της κριτικής σου αλλά έχουν καλλιεργήσει την υπακοή σου προς την δασκάλα, τους κανόνες της που έχουν επιβληθεί με τον φόβο της τιμωρίας ώστε να γίνεις καλό παιδάκι.
Όλη η διαπαιδαγώγηση σου έγινε μέσω του ελέγχου του νου σου…. ένα Μάιντ κοντρόλ για να υπακούς στους ανωτέρους σου, τις αρχές και την πολιτική σου ηγεσία. Και επειδή σου έδωσαν και ατομικά δικαιώματα να ψηφίζεις…..εσύ σαν υπάκουος και καλάγαθος πολίτης υπάκουες και υπακούς στις αρχές. Τίποτα δεν πάει χαμένο απο τα μαθήματα της δασκάλας που έλαβες σε μικρή ηλικία….

Τι γίνεται όμως τώρα όταν οι ίδιες οι ελληνικές αρχές (μην πάμε παραέξω) είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες και μέρος μιας εγκληματικής οργάνωσης με την ονομασία γερμανική ναζιστική Ευρωπαϊκή Ένωση;;;
Μήπως πρέπει να κάνουμε Σιγά…. γιατί η πατρίς κοιμάται;;;

KORAKS

Καμένη Γή.

Δυτικός μεσαίωνας.

George Carlin

Οι απόψεις του George Carlin's για τα γηρατειά
 
Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά...
«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.
Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.
«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι
13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!

Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;
ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...
Αλλά! για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!
Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.
Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!
Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».
Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 100 και μισό!».
Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό!!
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ
1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους... Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.
5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.
6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.
10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα
Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!
Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουµε στον τάφο µε ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρηµένο σώµα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούµε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντληµένοι, φωνάζοντας «...ρε γαµώτο....τί ßόλτα!».


ΠΗΓΗ

.katohika.gr

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Lianne La Havas - Weird Fishes



«ΣΤΑΘΑΡΑ ΒΑΣΙΚΑ....ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΟΥ...1951-2017».

Γκράφιτι – φόρος τιμής στον Στάθη Ψάλτη

Η τοιχογραφία με το πρόσωπο του μεγάλου κωμικού

Γκράφιτι - φόρος τιμής στον Στάθη Ψάλτη
Ένα εντυπωσιακό γκράφιτι δημιούργησε ο street artist με το ψευδώνυμο «Πλάτων», το οποίο αποτελεί φόρο τιμής στον Στάθη Ψάλτη, που απεβίωσε την περασμένη Παρασκευή σε ηλικία 66 ετών από καρκίνο.
Το γκράφιτι αυτό βρίσκεται στη Νέα Φιλαδέλφεια, με το ποστ του καλλιτέχνη, που συνοδεύεται με φωτογραφία από τη δημιουργία του, να αναφέρει: «ΣΤΑΘΑΡΑ ΒΑΣΙΚΑ....ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΟΥ...1951-2017».

 

Πλεόνασμα !

Μαλβίνα Κάραλη

Υπάρχει λοιπόν, ομορφιά μου, κάτι πολύ πιο επιδέξιο και ειλικρινές από το να είσαι ο εαυτός σου: το να είσαι ο ρόλος σου. Τελικά, μάλλον ψέματα λέω όταν κλαίγομαι πως τάχα θέλω να μάθω ποια είμαι στην πραγματικότητα.

Στα τσακίδια το εδιζησάμην εμεωυτόν. Αφού το βλέπω τόσα χρόνια στην πράξη: Χωρίς τον εαυτό μου, υπάρχω. Χωρίς το ρόλο μου, δεν είμαι τίποτα. Μόνο αυτός με εξάπτει, με πληροί, με αποκαθιστά.
Παίζω λοιπόν, χαρά μου – παίζω και πλέκω εγκώμια μιας ζωής που δεν καταλαβαίνει τίποτα έξω από την Τέχνη της. Γιατί δεν μπορώ να εννοήσω και να εννοηθώ παρά σαν αυτουργός της κατασκευής μου. Γιατί ο κόσμος δεν ορίζεται εν τέλει παρά μόνο από τον τρόπο που ο ρόλος μου επινοεί τον εαυτό μου.
Στον έρωτα, για παράδειγμα. Όποτε μπαίνω στον ολέθριο χώρο χωρίς το δραματουργικό μου οπλοστάσιο, καταλήγω ένας Δον Κιχώτης σε λαϊκή έκδοση τσέπης. Ο ήρωάς μου, αν θυμάσαι, δεν μπορεί να εστιάσει στο θέμα του, δεν δύναται να εκφραστεί, του αρκεί η απλή αναφορά του ανόητου ονόματός της –Δουλτσινέα– για να γίνει γελοίος. Πόσο την αγαπάει, δεν ξέρει να το πει. Για να δηλώσει την αγάπη του, κάνει μια τούμπα στον αέρα, η πουκαμίσα του σηκώνεται, ο κώλος του μένει έκθετος μπροστά στα μάτια του υπηρέτη του. Ο Δον Κιχώτης εκείνη τη στιγμή είναι ο εαυτός του, αν με εννοείς. Μεγαλειώδες, θα πεις.
Θα έκλαιγες μπροστά σε μια τέτοια σκηνή, ναι, είμαι σίγουρη, θα έκλαιγες. Μεγαλειώδες, αλλά και πάλι. Άχαρο. Διόλου δεν το θέλω.
Γιατί λοιπόν να είμαι ο εαυτός μου, αφού μάλιστα αγαπώ τόσο τη μίμηση; Αφού συντάσσομαι με αυτό που λέει ο Τόμας Μαν: «Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν παρά να μιμείται πάντοτε κάτι που ήδη συνέβη».
Εκ γενετής σμίλευσα ένα και μόνο ρόλο, συρραφή από αγαπημένους θεατρικούς εαυτούς μου. Ξεκίνησα σαν Νίνα –έλεγα μονόλογο πηδώντας σκοινάκι– «Όταν τον δείτε, μην του πείτε τίποτα. Τον αγαπώ περισσότερο από πριν». Μετά πρόσθεσα λίγη ιψενική Νόρα. Άνοιξα υπάκουα το στόμα μου, «για να δω μήπως το κοριτσάκι μου έφαγε σοκολατάκι και θα καταστρέψει τα δόντια του; Είπαμε. Όχι σοκολάτα». Άλλες θεατρικές σεζόν ήμουν μια τέλεια θλιμμένη Μελισσάνθη – τι να τον κάνω τον ασαφή σου μακρόκοσμο, θα μείνω στον τιποτένιο κήπο μου, μωρό μου. Και πόσο τέλεια Άλκηστις υπήρξα…
Μόνο εγώ από όλες τις τραγικές ηρωίδες θα γινόμουν εκουσίως Χείρωνας, θα κατέβαινα στον Κάτω Κόσμο για να ζήσει ο Αδαής. (Για να μη μάθει ποτέ πώς έζησε.) Μετά βαρέθηκα και έγινα η Λαβίνια. Όχι η μουγγή από τον Τίτο Ανδρόνικο – τότε ακόμα, μουγγή με τίποτα. Η άλλη, του Τόμας Έλιοτ. Αυτή, του Κοκτέιλ πάρτυ. Που φεύγει και κανείς δεν ξέρει πού πάει, αλλά πάντα επιστρέφει.
Ό,τι ρόλο όμως και αν έπαιζα, ένα μυστήριο πράμα, προς το φινάλε το γύριζα πάντα σε νύφη. Εκεί επινοούσα τον πραγματικό εαυτό μου. Νύφη που κακοπάθησε –σε όλες τις παραλογές του δημώδους– νύφη από την Κούλουρη (α λα très Gaultier), μα πάνω από όλα νύφη από το Ματωμένο γάμο… «Και με όλα τα παιδιά του γιου σου κρεμασμένα πάνω από τα μαλλιά μου, εγώ πάλι θα έφευγα με τον άλλον, αν μου το ζητούσε». Και πάει να εγκατασταθεί στο βασίλειο της δοκιμασίας.Γι’ αυτό παντρεύτηκα με μαύρο νυφικό. Γιατί είχα παράσταση και ήθελα να είμαι μια μικρή Νουρία Εσπέρτ – και έτσι τη σκηνοθέτησα ανδαλουσιάνικα και της φόρεσα μαύρα της νύφης μου.
Να αλλάξω λες διανομή; Μπα. Το αποκλείω. Δεν ξέρω να παίζω Μις Τζούλιες. Είμαι σαν τους ηθοποιούς του θεάτρου Νο, που ασκούνται σε ένα και μοναδικό ρόλο – μια ζωή. Γεννήθηκα νύφη, λέω σαν νύφη να συνεχίσω να κάνω καριέρα. Και είμαι τόσο γεννημένη νύφη που ποτέ δεν κατάλαβα πως χώρισα. Απλώς ξαναπαντρευόμουν. Έτσι το θέτω εγώ. Αυτή είναι η περίπτωσή μου. Όλη μου η ψυχανάλυση σε τρεις λέξεις. Οτιδήποτε άλλο (φλερτ, ραντεβού, διαθεσιμότητες, συμβιώσεις, δεσμοί, τηλεφωνήματα και ένας που δεν είναι άντρας μου), όλα αυτά τα επίπονα με κάνουν καρδιακή. Με βγάζουν από το οικοσύστημά μου.
Δεχτείτε με λοιπόν, ω περιπέτειες της αρετής μου εσείς, έκθαμβοι αναγνώστες, με την αβλαβή (;) τρέλα μου. Έτσι θα πάω να κάνω οντισιόν στο Βασιλικό Θέατρο της Σουηδίας. Σαν τον Άντονι Πέρκινς – τελευταία σκηνή του Ψυχώ. Που καθόταν τυλιγμένος στην κουβέρτα του και δεν πείραζε τη μύγα – και αν με δει ο δεσμοφύλακας, θα καταλάβει πόσο άκακος είμαι. Πως ούτε μια μύγα πειράζω, θα κάθομαι στη σκηνή σιωπηλή –ένας κάθετος, εξπρεσιονίστικος φωτισμός θα πέφτει–, δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, όλοι ξέρουν ότι συνέχεια παντρεύομαι, θα καταλάβουν. Πως αυτός ο ρόλος γράφτηκε πάνω μου. Πως καμιά δεν θα τον παίξει καλύτερα…

Μαλβίνα Κάραλη – Σαββατογεννημένη
Πηγή: lifo

Τελειώνουν, ποτέ οι αριθμοί;

Αριθμώ μία προς μία τις μέρες μου. Όχι σαν τους παλιούς φαντάρους του εικοσιοχτάμηνου ή σαν τους υποψήφιους συνταξιούχους ύστερα από σαράντα χρόνια εργασίας ή σαν τις έγκυες που ετοιμάζονται για καισαρική, ανάποδα. Δεν έχω κανέναν σοβαρό λόγο να τρέφω ελπίδες, να θέτω στόχους και να βάζω όρια για να τα ξεπεράσω και ό,τι εξ ανάγκης με κρατάει ακόμα στη ζωή είναι μια ενοχλητική συνήθεια μαζί με ένα πείσμα που βαίνει συνεχώς μειούμενο. Ότι συνεχίζω να υπάρχω αθροίζοντας φασούλι το φασούλι σαράντα δύο, σαράντα τρία, σαράντα τέσσερα και ένα, που μόλις έκλεισε πριν από λίγες μέρες, σαράντα πέντε, τελικά, ολόκληρα χρόνια.
Έτσι διάγω τον βίο μου απ' όταν με θυμάμαι, πιτσιρίκι ακόμη. Με ένα θετικό πρόσημο στις ακέραιες μονάδες μου, αδιαφορώντας για την αφαίρεση, τα κλάσματα και τις υποδιαιρέσεις και η μόνη αριθμητική πράξη που παραδέχομαι επιστημονικώς πέρα από την πρόσθεση είναι οι πολλαπλασιαστικοί χτύποι του επιτοίχιου ρολογιού, που γεμίζουν τον θάλαμο με τη βεβαιότητα της κανονικής ροής που έχουν οι μέρες και οι νύχτες μου και οι νύχτες και οι μέρες μου στην ασταμάτητη διαδοχή τους όλον αυτόν τον καιρό της άπραγης ξάπλας μου.

Το μόνο λοιπόν που μπορώ να κάνω είναι να σκέφτομαι. Εννοώ να ξαπλώνω, να μετράω και να σκέφτομαι. Ότι είμαι, για παράδειγμα, σε διακοπές και απολαμβάνω τη νωθρότητα του πολυάσχολου αστού που νοίκιασε σπίτι τρία μέτρα από την παραλία μόνο και μόνο για να κοιμάται όλη μέρα· ότι υπερασπίζομαι ανυποχώρητα και παρά την κοινωνική κατακραυγή το δικαίωμα στην τεμπελιά, όπως προβλήθηκε από τα κινήματα της δεκαετίας του '70· ότι είμαι πρωτάκι του δημοτικού, που μόλις επέστρεψε από το απογευματινό παιχνίδι με τους φίλους του και ξαπλώνει ανάσκελα στο κρεβάτι, για να παπαγαλίσει το αυριανό μάθημα της αριθμητικής με μια απορία ζωγραφισμένη στα μάτια.

Τελειώνουν, μαμά, ποτέ οι αριθμοί;

Χαράμισα ολόκληρη τη ζωή μου στα πιο ηλίθια πράγματα και τώρα που νιώθω την απειλή του μηδενός να με τυλίγει κάτω από το λευκό σεντόνι του κρεβατιού αντιλαμβάνομαι ότι μου λείπουν οι πιο κρίσιμες απαντήσεις. Ας πούμε: ποια οροσειρά πατούσε ο πολίτης Κέιν ψελλίζοντας στην τελευταία του πνοή τη λέξη χιόνι, ποιο όνειρο βασάνιζε τον ύπνο του πιο παλιού ψαρά της Κάρλας όσο καιρό αδειάζανε τη λίμνη από τα νερά της, γιατί στις στερνές του ώρες o Κοσμάς Πολίτης μιλούσε συνέχεια για μολόχες, σε ποια πίστη έψαξε να βρει στήριγμα ο Γιαννούλης τη στιγμή που τον σημάδευε το εκτελεστικό απόσπασμα του Δημοκρατικού Στρατού, πόσοι τελικά από τους προσκεκλημένους επισκέφτηκαν το κοινόβιο του Μάριου Χάκκα, και κυρίως αν μετά το σαράντα πέντε ακολουθεί το σαράντα έξι και αν μετά το σαράντα έξι ακολουθεί το σαράντα εφτά.

Για την ώρα μένω με την απορία. Ακριβέστερα, μένω με την απορία και με την αριθμητική μου. Μετράω και ξαναμετράω τις μέρες της παραμονής με τα δάχτυλα των δύο χεριών και μου βγαίνει σκάρτο κατά μία ολόκληρη μούντζα ο αριθμός πενήντα. Αντιλαμβάνομαι την κατάφωρη αδικία σε βάρος του αριστερού μου χεριού και νιώθω τις δημοκρατικές μου ευαισθησίες να εξεγείρονται σαν το αθόρυβο ποτάμι των αγανακτισμένων που πλημμύρισε αυθόρμητα τους δρόμους των Εξαρχείων το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008.

Ανοίγω τα μάτια, κουνάω το κεφάλι για να απαλλαγώ από το σεντόνι και σκάω ένα χαμόγελο στο ταβάνι. Θέλω να φωνάξω «φτου ξελευτερία», για να ξορκίσω τα δαιμόνια που με φλερτάρουν με την αγωνία του πιο πηχτού σκότους και να ανανεώσω με έναν τόνο αισιοδοξίας και προσμονής τις αναγνωστικές προσδοκίες για το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου μου κατά τις ηλίθιες συνταγές της δημιουργικής γραφής που κάποτε διδάχτηκα, αλλά δεν μου βγαίνει φωνή κανονική και ούτε ξέρω καλά καλά αν θα υπάρξει επόμενο κεφάλαιο.

Οπότε αρκούμαι σε μια συνόψιση που με θέλει ξαπλωμένο στο νοσοκομειακό κρεβάτι εδώ και σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια με το κορμί μου σε παράλυση και με τους νευρώνες του μυαλού μου σε σχετική αποδιοργάνωση, κατάσταση που μου επιτρέπει να παρομοιάσω τον εαυτό μου με μια χρεοκοπημένη χώρα, με τη διαφορά ότι εγώ τουλάχιστον δεν τρέφω αυταπάτες για το μέλλον μου ούτε μεγαληγορώ για το παρελθόν μου ούτε αρέσκομαι να συσκοτίζω τις αιτίες και να μεταθέτω τις ευθύνες για τα χάλια μου. Διότι εγώ δεν έχω πλέον κανένα λόγο για να κρύβω ότι πάσχω από καλπάζουσα εγκεφαλίτιδα, που μεταφράζεται σε πλήρη εκφυλισμό όλων των βιολογικών μου λειτουργιών και μάλιστα εν πλήρει συνειδήσει, πράγμα που μου παρέχει την πολυτέλεια να ζω τον θάνατό μου και μάλιστα να καταρτίζω ένα ακριβές χρονικό του τέλους μου.

Προηγουμένως όμως το αναγκαίο ιστορικό:

Υπήρξε στην αρχή ένα σώμα, όχι ακριβώς σαν σώμα αλλά σαν απροσδιόριστη ιδέα από ανυπότακτα χέρια και πόδια και λαιμό και κεφάλι, που κήρυξε την ορμονική του επανάσταση για να γίνει καλοσχηματισμένο, στητό και αυτοδιάθετο, και για δεκαετίες ολόκληρες προσέβλεπε σε άλλα σώματα για να πετύχει την εθνική του ολοκλήρωση, και ήρθαν πράγματι καιροί που νόμιζε ότι σειόταν το σύμπαν από τον περήφανο βηματισμό του, έστω και αν αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι βρισκόταν συνέχεια στο σημειωτόν, ενόσω μάλιστα οι ενδόμυχες δυνάμεις του εξύφαιναν εθνικές μειοδοσίες.

Τα λοιπά είναι λίγο πολύ γνωστά.




Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης
Πηγή: avgi.gr

Το είδωλο ενός παραμορφωτικού καθρέφτη.

Η χώρα αγκομαχεί. Οι Έλληνες αγωνιούν, ανησυχούν, αγανακτούν, διαδηλώνουν, διεκδικούν. Ζούμε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης. Οι πολιτικοί συγκεντρώνουν τα πυρά όλων. Όλοι μιλούν για κρίση του πολιτικού συστήματος, όπως αυτό οικοδομήθηκε στη μεταπολιτευτική μας ιστορία. Κι έχουν δίκιο.
Από τα ερείπια όμως αυτού του οικοδομήματος ακούγονται κάποιες φωνές εναντίον του κοινοβουλίου. Για την ανάγκη ενός δικτάτορα που θα δώσει λύση αποκαθιστώντας την πολιτική ηρεμία. Προφανώς, η νοσταλγία της δικτατορίας του 1967 επανέρχεται όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα και οι Έλληνες νιώθουν δυσφορία για τη δυσλειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Όμως, ό,τι ζήσαμε στη χώρα μας δεν είναι το καθαρό είδωλο της Δημοκρατίας. Αυτό που μετράει δεν είναι το Σύνταγμα και οι νόμοι. Είναι πρωτίστως η πρακτική, η υλοποίηση των δημοκρατικών κανόνων. Αυτό στη χώρα μας περιορίστηκε στις δηλώσεις, στις διακηρύξεις των κομμάτων. Στην πράξη η δημοκρατική λειτουργία ήταν το είδωλο ενός παραμορφωτικού καθρέφτη.

Ο πελατειακός κομματισμός ανέδειξε την αρρωστημένη πλευρά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Έβαλε στο περιθώριο την ισονομία και την ισοπολιτεία. Την αξιοκρατία. Όλα έμπαιναν στο κρεβάτι του νέου Προκρούστη, του κομματισμού. Είσαι δικός μας, άρα διορίζεσαι, εκλέγεσαι, προωθείσαι σε διοικητικά συμβούλια, οργανισμούς. Είσαι δικός μας, άρα έχεις την ανοχή μας, το ακαταδίωκτο. Και το χειρότερο είναι που η νοοτροπία αυτή πότισε όλη την Ελλάδα. Η ψήφος έγινε ανταλλακτικό μέσο. Ο πολίτης έγινε πελάτης. Η υποχρέωση μεταβλήθηκε σε πλεονέκτημα για μια καλύτερη κοινωνική, επαγγελματική θέση. Όσο περισσότεροι οι ψήφοι τόσο πιο πολύ αυξανόταν η διαπραγματευτική θέση του ψηφοφόρου.

Αποτέλεσμα; Η απαξίωση. Ο πολιτικός λοιδωρείται. Πολλοί απ’ αυτούς δίνουν δικαιώματα. Περισσεύει, ακόμη και σήμερα, ο υποκριτικός λόγος. Δυστυχώς, όσο απαξιώνονται οι πολιτικοί τόσο πολλαπλασιάζονται οι πολίτες που νοσταλγούν εξωθεσμικές εκτροπές. Η νοσταλγία, δυστυχώς, στρογγυλεύει τα πράγματα. Εξαλείφει τα οδυνηρά. Εστιάζει σ’ αυτό που λείπει.

Οι μεγάλοι ηγέτες φαίνονται στις δύσκολες μέρες. Ας αναλάβουν λοιπόν τις ευθύνες τους. Ας κάνουν σεβαστό το δημοκρατικό πολίτευμα. Καιρός να κονιορτοποιηθούν όλες οι δικτατορίες, πολιτικές και οικονομικές. Μόνο την καταστροφή φέρνουν. Η δικτατορία του 1967 έπεσε μέσα σε εθνικό ορυμαγδό. Οι δικτάτορες άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου για την Κύπρο.

Η κρίση είναι μια ευκαιρία για όλους. Να αλλάξουν ρότα. Ενδεχομένως να παραδώσουν τη σκυτάλη. Να δώσουν το παράδειγμα του σεβασμού στην πράξη. 




Ευάγγελος Αυδίκος
*Ο Ευ. Αυδίκος είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πηγή: artinews.gr

Λευτέρης Πετρούνιας


Για τρίτη συνεχή φορά πρωταθλητής Ευρώπης ο Λευτέρης Πετρούνιας
Στους «αθάνατους» του ελληνικού αθλητισμού έχει ήδη περάσει ο Λευτέρης Πετρούνιας και το επιβεβαίωσε γι΄ άλλη μια φορά, αναδειχθείς για τρίτη συνεχή φορά πρωταθλητής Ευρώπης. Μετά το Μονπελιέ το 2015 και τη Βέρνη το 2016, ο «χρυσός» Ολυμπιονίκης του Ρίο ντε Τζανέιρο έκανε δική του την πρώτη θέση και στη διοργάνωση του Κλουζ, στη Ρουμανίας.
Ο ανίκητος πρωταθλητής βαθμολογήθηκε με 15.433 (συντελεστής δυσκολίας στην άσκηση 6,3), πήρε με άνεση την πρώτη θέση και έφτασε σε ένα σπάνιο επίτευγμα, αφού μόλις τρεις γυμναστές έχουν καταφέρει κάτι ανάλογο. Πρόκειται για τους Σοβιετικούς Γιούρι Τιτόφ (1957, 1959, 1961), Μιχαήλ Βορονίν (1967, 1969, 1971) και τον Ιταλό ρέκορντμαν Γιούρι Τσέκι. τον μοναδικό που κατάκτησε τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους και μάλιστα συνεχείς (1990, 1992, 1994, 1996).
Παράλληλα, ο 27χρονος γυμναστής κατόρθωσε κάτι που έχει επαναληφθεί μόνο μια φορά τα τελευταία 60 χρόνια: ο Πετρούνιας, που παραμένει αήττητος για ένα χρόνο, έγινε ο μόλις δεύτερος σπεσιαλίστας των κρίκων που αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης αμέσως μετά από μια Ολυμπιακή νίκη.
Στην 60χρονη παράλληλη Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων και των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων ενόργανης ο μόνος που το έχει πετύχει είναι ο Ανατολικογερμανός, Χόλγκερ Μπέρεντ, όταν το 1989 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης, λίγους μήνες μετά το θρίαμβό του στην Σεούλ.

tribune

ΚΥΡ....



Ευρωπαϊκή Ένωση , Κρίσεις του παρελθόντος , Κρίσεις του παρόντος

Τα οράματα αποκτούν αξία και λόγο ύπαρξης όταν υλοποιούνται σε συνθήκες πραγματικότητας, με βασικό γνώμονα την ανθρώπινη φύση, και άρα ό,τι απορρέει από αυτήν είναι ατελές. Αφού ξεκαθαρίσουμε ότι τα οράματα δεν διαθέτουν αποκλειστικούς αντιπροσώπους ούτε αποτελούν πλεονέκτημα καλών προθέσεων εκ μέρους ιδεολογιών που τα επικαλούνται κυρίως για να τα καταστρατηγούν, δεν οικοδομούν και κυρίως δεν υπόσχονται τέλειες κι αψεγάδιαστες κοινωνίες αλλά όσο το δυνατόν πληρέστερες.
Το ευρωπαϊκό εγχείρημα, που απαιτούσε ταυτόχρονα και τη σταδιακή ανάπτυξη κοινών πολιτικών, ήρθε εξ αρχής αντιμέτωπο με ένα σοβαρότατο και δυσεπίλυτο πρόβλημα καθώς δημιουργείτο μια Ευρωπαϊκή Ένωση συνεργασιών από την οποία έλειπαν οι Ευρωπαίοι πολίτες. Με δυο λόγια, η Ευρώπη ως κοινότητα άρχισε να χτίζεται ανάποδα, από τα πάνω προς τα κάτω, έτσι ώστε η θεμελίωσή της να είναι αμφίρροπη. Βέβαια, η πολυεθνική αυτή συνεργασία δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί με συνθήκες αλλά όφειλε να αντιμετωπιστεί σαν μια συνεχώς εξελισσόμενη διαδικασία η οποία δεν έχει προδιαγεγραμμένο τέλος. 
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στις προκλήσεις που καλείται να επιλύσει Ευρώπη είναι οι εθνικές συνειδήσεις, τα εθνικά ακροατήρια, οι εθνικές πολιτικές που εφαρμόζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις προκειμένου να υπερασπιστούν το εθνικό τους συμφέρον. Η πρόκληση είναι μεγάλη και τα ενδεχόμενα αποτελέσματα μιας παρόμοιας υπερεθνικής πολιτικής εξαιρετικά αμφίβολα. Απαιτείται ιδιαίτερη πολιτική γενναιότητα ώστε οι εθνικές κυβερνήσεις να πείσουν τα αντίστοιχα ακροατήριά τους να υπερβούν τα όριά τους, και ο Γερμανός, ο Γάλλος ή ο Έλληνας πολίτης, για παράδειγμα, να σκέφτονται σαν Ευρωπαίοι πολίτες.
Τα εθνικά κράτη συνεπώς αποτελούν ένα ισχυρότατο ανάχωμα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αυτό έγινε φανερό ιδιαίτερα από το 2008, όταν ξέσπασε η κρίση χρέους στις ΗΠΑ και βρήκε την Ευρώπη πραγματικά απροετοίμαστη, με συνέπεια να δημιουργηθεί ένα κύμα μαζικής αμφισβήτησής της που υποκινήθηκε εντόνως από τον ακροδεξιό εθνικολαϊκισμό και την αριστερή αριβίστικη ρητορεία. Καθώς δεν είχε προβλεφθεί κάτι παρόμοιο, τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά συστήματα δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν – απουσία κάθε αμυντικού μηχανισμού – σταθεροποιητικά. Ταυτόχρονα, η Ευρώπη βρέθηκε αντιμέτωπη με την εξίσου σημαντική κρίση του προσφυγικού. Ανθρωπιστική, οικονομική κρίση και προσφυγικό δεν αντιμετωπίστηκαν μέσα από μιαν ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική, πράγμα που δίχασε τους ευρωπαϊκούς λαούς και ανέδειξε μιαν ανήμπορη Ευρώπη, δημιουργώντας ένα σημαντικό ρεύμα ευρωσκεπτικισμού σ’ ολόκληρη την ήπειρο. Σαν επιστέγασμα όλων αυτών των συνεπειών και με την έκδηλη ανικανότητα χειρισμών των Ευρωπαίων ηγετών, ήρθε και το Brexit. 
Παρά ταύτα, η γενικευμένη αμφισβήτηση της Ευρώπης φαίνεται να έφτασε στα όριά της και να μην είναι ικανή να τινάξει στο αέρα μιαν Ένωση με σημαντικά επιτεύγματα και σημαντικότερη ακόμα προοπτική.
Κρίσεις του παρελθόντος
Να τονίσουμε ότι από την επίσημη ίδρυσή της, η Ε.Ε. δεν έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα. Στο παρελθόν, η πορεία για την υλοποίηση της «ευρωπαϊκής ιδέας» ήρθε αντιμέτωπη με την απόρριψη του σχεδίου αμυντικής Κοινότητας. Θυμίζουμε εν τάχει ότι επιδίωξη του σχεδίου ήταν ο σχηματισμός μίας πανευρωπαϊκής αμυντικής δύναμης, ως εναλλακτικού σχεδίου στην πρόταση προσχώρησης της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, η οποία απέβλεπε στην αξιοποίηση του όποιου στρατιωτικού δυναμικού της Γερμανίας σε περίπτωση σύγκρουσης με το σοβιετικό μπλοκ. Η πρόταση του σχεδίου ήταν γαλλική, ωστόσο, καταψηφίστηκε από την Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας. Κατόπιν, τα κράτη-μέλη της ΕΟΚ αναζήτησαν μία κοινή εξωτερική ευρωπαϊκή πολιτική μέσω των σχεδίων Fouchet (1959-1962) που υποστήριζε και ο Σαρλ ντε Γκολ, σχέδια τα οποία επίσης απέτυχαν. 
Η κοινή εξωτερική ευρωπαϊκή πολιτική εδραιώθηκε τελικά με την Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία (ΕΠΣ, 1970), η οποία αποτέλεσε πρόγονο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ, 1992). Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και παλαιότερα η Δυτική Ευρωπαϊκή Ένωση, πραγματοποιούν ορισμένους στόχους της ΕΑΚ (Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα) αλλά σε πολύ περιορισμένο βαθμό, αδυνατώντας να προσεγγίσουν τον υπερεθνικό στρατιωτικό έλεγχο που επιδίωκε η δημιουργία της ΕΑΚ. Σοβαρή ένταση δημιουργήθηκε με την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ώστε να αποκτήσει η Κοινότητα δικό της μηχανισμό για την άντληση πόρων. Η διαφωνία μεταξύ του Ντε Γκολ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έφτασε στα άκρα και έμεινε γνωστή ως η κρίση της «άδειας καρέκλας». Η λύση στην κρίση της «άδειας καρέκλας» ήρθε το 1969 με την παραίτηση του Ντε Γκολ και την άνοδο στην εξουσία του Ζωρζ Πομπιντού, οπότε και συμφωνήθηκε στη Χάγη η άντληση πόρων για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, καθιερώνοντας έτσι τον προϋπολογισμό της ΕΟΚ. 
Σοβαρές διαφωνίες και κλυδωνισμοί υπήρξαν σε ζητήματα σχετικά με τη νομισματική ενοποίηση, όπως και με τη γερμανική επανένωση, αλλά και με τους ανταγωνισμούς εντός της ζώνης του ευρώ. Από την άλλη, θα ήταν παραλογισμός και εκτός πραγματικότητας, ένα παρόμοιο, ιστορικών διαστάσεων εγχείρημα να μην αντιμετωπίζει δυσκολίες και να μη βρίσκεται αντιμέτωπο με απρόβλεπτες εξελίξεις και καταστάσεις. 
Κρίσεις του παρόντος
Στην παρούσα φάση η Ε.Ε. καλείται να αντιμετωπίσει το Brexit και τις σχέσεις της με τη Μεγάλη Βρετανία. Πρόκειται για μιαν υπόθεση εν εξελίξει. Επίσης, μεγάλο πρόβλημα αποτελεί η αντιμετώπιση του προσφυγικού η οποία διχάζει έντονα τις χώρες-μέλη με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Ακόμα, στη σημερινή Ευρώπη εκκρεμούν δυο σοβαρές εκλογικές αναμετρήσεις, ενώ έχουν ήδη αποφευχθεί πιθανά προβλήματα μετά τις πρόσφατες εκλογές στην Ολλανδία. Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, η Ε.Ε. καλείται να επανεξετάσει τις σχέσεις της με την Τουρκία του Ερντογάν και κυρίως με την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ.
Για όλες αυτές οι εξελίξεις είναι φανερό ότι απαιτούνται γενναίες αποφάσεις και νέοι σχεδιασμοί. Άρα, το πιθανότερο είναι να βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν Ευρώπη που δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι όπως λειτουργούσε ώς σήμερα. Η Ένωση βρίσκεται αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον τρόπο λειτουργίας, με το πώς δηλαδή θα επιλέξει να συνεχίσει την πορεία της προκειμένου να διασφαλίσει την ενότητά της και τις κατακτήσεις της, μπροστά στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει. Το στοίχημα είναι ιστορικών διαστάσεων και κανείς δεν πρέπει αυτήν την κρίσιμη στιγμή να δει το δέντρο και να αγνοήσει το δάσος. 
 
topontiki.gr

Διεύρυνση του χάσματος μεταξύ βορρά και νότου

Χάμπερμας: «Η γερμανική κυβέρνηση επιτάχυνε τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ βορρά και νότου και διέσπασε βαθιά την Ευρώπη» 

 «Ήταν η ανικανότητα των εθνικών κυβερνήσεων να συνεργαστούν στις Βρυξέλλες, η οποία καταρχάς επέτρεψε την ανάδυση των δεξιών λαϊκιστών. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η - υπό την καθοδήγηση της γερμανικής κυβέρνησης- επιβληθείσα πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, η οποία δεν επέλυσε τη συνεχιζόμενη ακόμα οικονομική κρίση, αλλά επιτάχυνε τη διεύρυνση του χάσματος των εθνικών οικoνομιών μεταξύ βορρά και νότου και διέσπασε βαθιά την Ευρώπη»,
είπε, μεταξύ άλλων, ο Γιούργκεν Χάμπερμας -ο μεγαλύτερος ίσως εν ζωή ευρωπαίος φιλόσοφος- σε συνέντευξή στην έγκριτη εφημερίδα του Αμβούργου "Die Zeit" με αφορμή τις σημερινές γαλλικές εκλογές.

«Σημαντικό δεν είναι το ερώτημα "υπέρ" ή "κατά" των Βρυξελλών, αλλά μόνο το "πως" μία συνεργασία πρέπει να προωθηθεί. Το να λες "συνεχίζουμε έτσι" με λαούς υπό δημοκρατική απαγόρευση / κηδεμονία, οι οποίοι ανακαλούνται στην τάξη μέσω οικονομικών κινήτρων, επισφραγίζει τη διάλυση. Εδώ να προσθέσω ακόμα δυό φράσεις κλειδιά: Θέλουμε ένα κοινό ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο προς το συμφέρον των μονοπωλίων ή θέλουμε μετά το Brexit και τον Τραμπ έναν ευρωπαϊκό πυρήνα ικανό να δρα σε παγκόσμιο επίπεδο, επειδή τα εθνικά μας κράτη από μόνα τους είναι πολύ αδύναμα να υπερασπιστούν τον ελεύθερο τρόπο ζωής μας και ο οποίος (ευρωπαϊκός πυρήνας) θα μπορούσε να επηρεάσει την πολιτική διαμόρφωση ενός χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, ο οποίος έχει γίνει άγριος;», τόνισε επίσης ο Γερμανός φιλόσοφος.


Με πληροφορίες από ΑΠΕ

Το άρμεγμα.

cow 
 
Η σχέση ΔΝΤ-Ελλάδας ήταν εξ” αρχής αμφισβητήσιμη. Από τη μία, η Ελλάδα οφείλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των δανειστών και της παγκόσμιας κεφαλαιαγοράς. Από την άλλη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τις περισσότερες φορές φαίνεται να δίνει συμβουλές κυρίως πολιτικές-ιδεολογικές, παρά πρακτικές.
Ωστόσο, το ΔΝΤ είναι αναμφίβολα πολύ κερδοφόρο και η Ελλάδα έχει υπάρξει σημαντική πηγή εσόδων του. Με το πρόγραμμα διάσωσης που ξεκίνησε το 2010, η Ελλάδα έχει κάνει κατάθεση 4 δις ευρώ στην Ευρώπη. Για την ακρίβεια, το 118% των λειτουργικών κερδών του ΔΝΤ προέρχεται από τις πληρωμές της Ελλάδας. Μήπως τελικά το ΔΝΤ ωφελείται από την κρίση της Ελλάδας, συνεχίζοντας να την «αρμέγεις»;
 
 
Άρθρο του George Vranas στο greece.greekreporter.com
 rizopoulospost.com