BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Rory Gallagher - McAvoy Boogie



Αξιολόγηση.




ΣΑΣ ΣΙΧΑΘΗΚΑΜΕ…

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Δραχμή , Ευρώ



Αποτέλεσμα εικόνας για εξω απο το ευρω

Σκανδαλάκια...

Το ελληνικό δημόσιο χρέος

Η "γεωγραφία" του χρέους
Περίπου στο 185% του ΑΕΠ, ήτοι σε 326,3 δις ευρώ, ανήλθε το ελληνικό δημόσιο χρέος στα τέλη του 2016. Βάσει των διαθέσιμων στοιχείων, προκύπτει άνοδος περίπου 5 δις ευρώ σε σχέση με το τέλος του 2015 και παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας που συμφωνήθηκαν με τους θεσμούς.
​Η «γεωγραφία» του ελληνικού χρέους αποτυπώνει τη μεγάλη «μετακίνηση» που έγινε τα τελευταία χρόνια, με τα ελληνικά δάνεια να περνούν από τους ιδιώτες στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, τους επίσημους πιστωτές της χώρας
Η διεύρυνση οφείλεται στην εισροή πρόσθετων κεφαλαίων από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM), ο οποίος αποτελεί και τον βασικό δανειστή της χώρας. Η Ελλάδα οφείλει σε αυτόν 227,7 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με το τριμηνιαίο δελτίο χρέους, στο τέλος του 2016 τα ταμειακά διαθέσιμα έφθαναν τα 2,79 δισ. ευρώ, οριακά μειωμένα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του 2016, ενώ ο βραχυπρόθεσμος δανεισμός μέσω repos από φορείς του Δημοσίου διαμορφώθηκε ελαφρώς άνω των 11 δισ. ευρώ.
Η «γεωγραφία» του ελληνικού χρέους, όπως παρουσιάζεται στα στοιχεία τα οποία δημοσιοποίησε τη Δευτέρα ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, αποτυπώνει τη μεγάλη «μετακίνηση» που έγινε τα τελευταία χρόνια, με ελληνικά δάνεια να περνούν από τους ιδιώτες στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, τους επίσημους πιστωτές της χώρας. Είναι ενδεικτικό πως σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια το Δημόσιο χρωστά 71,6 δισ. ευρώ, όταν τα δάνεια του Μηχανισμού Στήριξης ανέρχονται σε 227,7 δις.
Την ίδια ώρα, εκτεταμένος είναι ο βραχυπρόθεσμος δανεισμός του Δημοσίου μέσω των γενικών φορέων της κυβέρνησης. Ειδικότερα, διαμορφώθηκε στα 11,3 δισ. ευρώ στο τέλος του 2016, ενώ μέσω εντόκων γραμματίων ο δανεισμός που «ανακυκλώνεται» μέσα στο έτος κινείται στα επίπεδα των 14,8 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με δημοσίευμα στην «Ημερησία», ιδιαίτερα σημαντικό ως προς τη διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι το γεγονός ότι το 80,3% αυτού είναι μακροπρόθεσμης διάρκειας, δηλαδή έχει διάρκεια άνω των 5 ετών, το 11% έχει διάρκεια έως ένα έτος και μόλις το 8,65% είναι μεσοπρόθεσμο, δηλαδή έχει διάρκεια από 1 έως 5 χρόνια.

Στα 16,6 χρόνια

Η μέση σταθμική υπολειπόμενη φυσική διάρκεια του χρέους της κεντρικής διοίκησης, που αποτελεί διαφορετικό μέγεθος από το χρέος της γενικής κυβέρνησης το οποίο βρίσκεται στο μικροσκόπιο των πιστωτών, είναι τα 16,6 χρόνια.
Την ίδια ώρα, σε υψηλά επίπεδα παραμένει το υφιστάμενο ύψος των εγγυημένων δανείων του Δημοσίου. Παρά τη μικρή υποχώρηση που σημείωσαν στο τέλος του προηγούμενου έτους, από τον Σεπτέμβριο του 2016, διαμορφώθηκαν σε 12,88 δισ. ευρώ (από 12,9 δισ. στο τέλος Σεπτεμβρίου). Σε ό,τι αφορά στον νέο δανεισμό, το 2016, το 40,3% αφορούσε σε δάνεια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, το 58,3% σε έντοκα γραμμάτια και το 1,4 δισ. ευρώ σε δάνεια της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.
Το 40,9% του νέου δανεισμού έχει διάρκεια από 15 έως 40 έτη, ενώ το 59,1% έχει διάρκεια μεγαλύτερη του ενός έτους.

 zougla.gr

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Υπέροχα και πολύ ταλαντούχα παιδιά



Δ.Τσακνής ft PROSPECTUS - ΝΟΕΜΒΡΗΣ 90



George Orwell.

G.Orwell

Αρκάς.

Χωρίς σχόλιο.

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Απόκριες

Γι αυτούς  που αγαπάνε να περνάνε καλά, οι Απόκριες αποτελούν την τέλεια ευκαιρία για τρέλες, πλάκες, τραγούδι και χορό, ξέφρενο γλέντι και ποτό. Πίσω από τις μάσκες μας κρύβουμε το «σοβαρό» μας εαυτό και γυρνάμε πίσω στα παιδικά μας χρόνια, τότε που φορώντας την αγαπημένη μας παιδική στολή τα κάναμε όλα με φαντασία και ενθουσιασμό, χωρίς τύψεις και ενοχές!
Ταυτισμένη με τα παιδικά μας χρόνια, η Αποκριά μας γυρνάει πάντα πίσω στα χρόνια του αυθορμητισμού, της αθωότητας και της καλής διάθεσης. Μας γυρνάει πίσω στην εποχή των αγαπημένων μας ηρώων, στην εποχή της ανεμελιάς και του γνήσιου κεφιού.
Συνδεδεμένη με τη μεταμφίεση στη συνείδηση μας η Αποκριά, αναβιώνει μέσα μας όχι μόνο την ανάγκη μας για χαρά και αυθορμητισμό, φαντασία και ενθουσιασμό αλλά και μια υποσυνείδητη ανάγκη για εκτόνωση κρυμμένων συναισθημάτων και καταπιεσμένων πόθων. Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Φυσικά και όχι.
Με όρους ψυχολογικούς, η μεταμφίεση της αποκριάς αποτελεί την υπενθύμιση των τρόπων εκείνων με τους οποίους, όλοι εμείς «κρυβόμαστε» πίσω από ρόλους και μηχανισμούς άμυνας αποκρύπτοντας ή αποκαλύπτοντας καθημερινά διάφορες πτυχές του εαυτού μας.
Έτσι, αν και σχεδόν συνώνυμη με το καρναβάλι, η μεταμφίεση, δεν περιορίζεται εκεί. Αντίθετα λειτουργεί καταλυτικά στη ψυχολογία μας σε κάθε φάση της ζωή μας, αφού αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να κρύψουμε τον πραγματικό εαυτό μας ή μας παρέχει το μέσο για να βγάλουμε προς τα έξω τις πιο βαθειά κρυμμένες πλευρές της προσωπικότητας μας.
Με άλλα λόγια η μάσκα και η στολή αποτελούν το τέλειο ψυχολογικό εργαλείο, το ποιο και εξυπηρετεί την εσωτερική ανάγκη του εαυτού μας να εκφράσει ένα σύνολο εσωτερικών πτυχών, τις οποίες είτε κρατά καλά κρυμμένες, είτε υπάρχουν μέσα μας σε λανθάνουσα κατάσταση, χωρίς να το ξέρουμε. Κατά μια έννοια, η μεταμφίεση μας βοηθά να εκφράζουμε μια πλευρά του εαυτού μας, η οποία έχει την ανάγκη να εκδηλωθεί. Μπορεί να έχει τη μορφή μιας κρυφής επιθυμίας, ενός φόβου ή ακόμα, μιας δημιουργικής εκτόνωσης από την καταπίεση της καθημερινότητας.
μασκαράδες παρατηρούν χελώνα – James Ensor – 1894

Με αυτή τη λογική η Αποκριά, εκτός από μια ευκαιρία για διασκέδαση προσφέρει και μια ευκαιρία εξερεύνησης το εαυτού μας, με στόχο να δούμε πιο βαθιά και να ανακαλύψουμε με ασφάλεια μια διαφορετική πλευρά μας.
Σύμφωνα με τις έρευνες και σύμφωνα πάντα με την εμπειρία, η αποκριάτικη μεταμφίεση έχει πολλές ψυχολογικές παραμέτρους και αποτελεί μια διαδικασία πολλαπλών διαστάσεων, έτσι όπως αυτό για παράδειγμα διενεργείται στο θεατρικό θεραπευτικό παιχνίδι ή την δραματο-θεραπεία.
Πρώτα από όλα αποτελεί τρόπο εκτόνωσης των βαθύτερων ψυχικών και συναισθηματικών μας αναζητήσεων και επικοινωνεί την εσωτερική ανάγκη μας για πειραματισμό με διαφόρους ρόλους. Μας δίνει την απόλυτη ελευθερία προσωπικής έκφρασης και εκδήλωσης των πιο κρυφών πτυχών του εαυτού μας. Μας αποδεσμεύει και μας απελευθερώνει από εμμονές, φόβους, ανασφάλειες και καταπιεστικές αναστολές και μας θυμίζει το «παιδί» που κρύβεται μέσα μας
Με αυτή τη λογική, η στολή που επιλέγουμε δεν είναι καθόλου θέμα τύχης ή αισθητικής, αλλά προϊόν μιας υποσυνείδητης ανάγκης για αυτό-έκφραση.
Έτσι η αν κάποιος/α διαλέξει να ντυθεί ιππότης ή νεράιδα ή πριγκίπισσα πίσω από την επιλογή του υπάρχει μια κρυμμένη νοσταλγία για τη χαμένη παιδική αθωότητα και μια εσωτερική επιθυμία για επιστροφή σε μια πιο ασφαλή εποχή. Αν πάλι κάποιος επιλέξει μια στολή του «κακού», τότε πολύ πιθανό μέσα του να υπάρχει ένα σύνολο αρνητικών συναισθημάτων τα οποία και θέλει να εκφράσει αλλά, και ένα αίσθημα ανασφάλειας. Ένα αίσθημα φόβου και άγχους πάνω σε θέματα διαπροσωπικών σχέσεων, αφού η στολή δείχνει πως επιθυμεί να απομακρυνθεί από τους άλλους και να τον απομονώσει.
Αν κάποιος επιλέξει το ρόλο ενός ήρωα, τότε μάλλον ανήκει σε εκείνους που θέλουν να σώσουν τον κόσμο και να νιώσουν σημαντικοί. Αν κάποιος διαλέξει ένα κοστούμι με σεξουαλικό περιεχόμενο, τότε μάλλον λατρεύει να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχή.
Τα κοστούμια του κλόουν ή των άλλων αστείων καρτούν συμβολίζουν μια διάθεση παιχνιδιάρικη και νεανική και σηματοδοτούν την ανάγκη των ανθρώπων να ξεφύγουν από την καθημερινή τους σοβαρότητα και να νιώσουν παιδιά! Όμως και τα ζωάκια έχουν την τιμητική τους, αφού πολλοί τα επιλέγουν για να δείξουν στοιχειά του χαρακτήρα τους, όπως ο σκύλος την εμπιστοσύνη, το λιοντάρι την εξουσία, η γάτα το νάζι και την ανεξαρτησία.
Αν ανατρέξεις κι εσύ στο παρελθόν και στις επιλογές των στολών σου θα διαπιστώσεις πως καθόλου τυχαία αυτές αποκαλύπτουν και συναρμολογούν κομμάτια της προσωπικότητας σου. Όταν καταλάβεις πως λειτουργεί η μεταμφίεση θα ανακαλύψεις και πως όλοι μας καθημερινά κρύβουμε ή αποκαλύπτουμε τα συναισθήματα μας μέσα από τους ρόλους που διαλέγουμε να παίξουμε και μέσα από τους μηχανισμούς άμυνας που επιλέγουμε για να διαφύγουμε.
η μασκαρεμένη – Max Pechstein 1910
__________________
  Πηγή: ygeianews.com
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η ελπίδα

Να γιατί πρέπει να κρατάμε την ελπίδα μας γερά μέσα μας!

Και για τους νέους το μέλλον είναι μεγάλο, ενώ το παρελθόν μικρό. Αλήθεια, στην αρχή της ύπαρξης δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ανάμνηση, ενώ όλες οι ελπίδες επιτρέπονται. Και γι’ αυτό το λόγο εύκολα εξαπατώνται, επειδή και εύκολα σχηματίζουν ελπίδες».  ~ Αριστοτέλης
Η ελπίδα είναι η επιθυμία για κάτι σε συνδυασμό με την αναμονή του γεγονότος. Όταν ελπίζουμε για κάτι, έχουμε αξίωση για κάτι σημαντικό, και έτσι κάνουμε μια αξίωση για τον εαυτό μας. Το αντίθετο της ελπίδας είναι ο φόβος, ο οποίος σβήνει την προοπτική να σμβεί κάτι που επιθυμούμε πολύ, και έρχεται η απελπισία και η απόγνωση, το οποίο είναι μια φοβερή ταραγμένο μορφή της απελπισίας.
Η ελπίδα συχνά συμβολίζεται από τον προάγγελο της άνοιξης, όπως το χελιδόνι, και υπάρχει μια παροιμία που λέει ότι «δεν υπάρχει ζωή χωρίς ελπίδα».
Η ελπίδα είναι μια έκφραση εμπιστοσύνης στη ζωή, και η βάση για πιο πρακτική διάθεση υπομονής, αποφασιστικότητας και θάρρους.
Μας προμηθεύει όχι μόνο με στόχους, αλλά και κίνητρα για την επίτευξη των στόχων αυτών. Η ελπίδα μοιάζει να είναι η μόνη κυρίαρχη και κινητήριος δύναμη του κάθε ανθρώπου, και οτιδήποτε δημιουργικό στον κόσμο γίνεται από την ελπίδα.
Η ελπίδα φαίνεται να βασίζεται το μέλλον, αλλά κάνει τις κακουχίες του παρόντος υποφερτές, και διατηρεί την ψυχική ηρεμία.
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, η ελπίδα συνδέει τους δεσμούς του παρόντος με το παρελθόν και το μέλλον μας, παρέχοντάς μας μια συνολική αφήγηση που προσδίδει το σχήμα και νόημα στη ζωή μας.

Οι ελπίδες μας είναι οι άξονες που τρέχουν μέσα από τη ζωή, και καθορίζει τους αγώνες, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες , και κατά κάποιο τρόπο τις προσδοκίες μας. Ο κάθε άνθρωπος γνωρίζει βαθιά μέσα του, ότι είναι ικανός να προβάλει τον εαυτό του στο απώτερο μέλλον, αλλά η ελπίδα είναι αυτή που μας συνδέει με κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό μας. Είναι μια κοσμική δύναμη ζωής που κινείται μέσα μας, όπως συμβαίνει σε όλη τη φύση.
Αντίθετα, η απελπισία έχει ταυτόχρονα μέσα της την αιτία και τα συμπτώματα της θλίψης, όπως και ένα ισχυρό προγνωστικό παράγοντα δυστυχίας.
Τι ελπίζετε στη ζωή;
Αυτή είναι μια από τις πιο σημαντικές ερωτήσεις που κάνουν συχνά οι άνθρωποι στον εαυτό τους και στους άλλους. Εάν η απάντηση είναι ένα «τίποτα» πρέπει να το λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη.
Η ελπίδα είναι ευχάριστη, στο μέτρο που η πρόβλεψη μιας επιθυμίας είναι ευχάριστη. Αλλά η ελπίδα επίσης μπορεί να είναι επώδυνη, επειδή μια επιθυμητή κατάσταση δεν μπορεί να προβλέψιμη, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ρεαλιστικές και λογικές ελπίδες είναι πιο πιθανό να συμβούν.
Οι ψεύτικες ελπίδες είναι πιο πιθανό να παρατείνουν το μαρτύριό μας και οδηγήσουν σε αναπόφευκτη απογοήτευση και δυσαρέσκεια. Όταν υποθάλπουμε ελπίδες χωρίς αντίκρυσμα, δίνουμε μεγαλύτερο πόνο, όταν σβήνουν και διαψεύδονται.
Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την τάση να διατηρούν τις ελπίδες τους ισοσταθμισμένες.
Στο δοκίμιο «Ο Μύθος του Σίσυφου» του 1942, ο φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ, συγκρίνει την ανθρώπινη κατάσταση για τα δεινά του Σίσυφου, τον βασιλιά της Εφύρας, ο οποίος τιμωρήθηκε για τη δολιότητα την εξυπνάδα και την πονηριά του καταφέρνοντας να φυλακίσει τον Θάνατο. Οι «κριτές των νεκρών» του έβαλαν ως βασανιστήριο να κουβαλάει ένα βράχο στην κορυφή ενός βουνού. Φτάνοντας στην κορυφή, η πέτρα δεν μπορούσε να σταθεροποιηθεί και έπεφτε. Έτσι επαναλάμβανε για πάντα την ίδια άνούσια προσπάθεια, για να τη δεί να ξανακυλάει και πάλι κάτω.
Ο αγώνας προς την κορυφή είναι ίδιος σχεδόν με την έννοια του παραλόγου, αλλά η ελπίδα ότι κάποτε θα το καταφέρουμε είναι αρκετή για να γεμίσει κίνηση την ανθρώπινη καρδιά.
Ακόμη και σε αυτή την κατάσταση, ο Σίσυφος αισθανόταν ότι η ελπίδα τον κρατούσε ζωντανό και ευτυχισμένο.
Ήταν χαρούμενος ακριβώς γιατί σε μια κατάσταση απόλυτης απόγνωσης, αναγνώρισε και αποδέχθηκε την κατάστασή του με τη δύναμη της ελπίδας, που είναι η μόνη που ξεπερνά όλα τα εμπόδια.
__________________________
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

«Για κάθε μέτρο που θα πάρουμε, θα πάρουμε ένα αντίμετρο»!

Δράμα και τραγωδία

Economist: Η Ελλάδα έγινε θεατής στην ίδια της την τραγωδία!


Ένα πολύ "δυνατό" άρθρο δημοσιεύει ο Economist για την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο συντάκτης καρφώνονται στο μυαλό... Δράμα, τραγωδία και ένα σενάριο που είναι κουραστικά γνωστό. Τίτλος του άρθρου; "Η Ελλάδα έχει γίνει θεατής στην ίδια της την τραγωδία".
Ο Economist αναλύει όλα όσα έγιναν στο χθεσινό κρίσιμο Eurogroup...
και πως αποφασίστηκε η επιστροφή των θεσμών στην Αθήνα για το κλείσιμο της αξιολόγησης.
"Η Ελλάδα έχει γίνει θεατής στην ίδια της την τραγωδία", υπογραμμίζεται και προστίθεται: "οι όροι που συνδέονται με το πρόγραμμα διάσωσης μειώνουν δραστικά τον έλεγχο της κυβέρνησης επί της οικονομικής πολιτικής. Για πολλούς Έλληνες, το γεγονός αυτό καθιστά την ίδια την πολιτική ανούσια. Αυτό που δημιουργεί το σημερινό δράμα είναι η διάσταση μεταξύ των πιστωτών της Ελλάδας. Η διαφωνία χρονολογείται από την εποχή κατάρτισης των σύνθετων προγραμμάτων διάσωσης της χώρας το 2010, η οποία έγινε βιαστικά. Ωστόσο, σήμερα η συζήτηση είναι δημόσια και δυνητικά πιο σοβαρή".

Και το δημοσίευμα υπογραμμίζει: "η μεγαλύτερη διαφορά εντοπίζεται ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και τους Ευρωπαίους. Έχοντας "καεί" από την προηγούμενη εμπειρία του, το Ταμείο επιδεικνύει ζήλο στην προάσπιση της αξιοπιστίας του. Βλέποντας πως η Ελλάδα έχει υπάρξει συστηματικά ασυνεπής στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών της, σκέφτεται πως οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής … παραείναι ρόδινες και πως χωρίς ελάφρυνση, το ελληνικό χρέος θα φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη το 2020, καθώς τα φθηνά δάνεια της Ευρωζώνης θα αντικατασταθούν από την ιδιωτική χρηματοδότηση".

Αρκάς.

Το σύστημα της διαπλοκής !

Λογικά τα κόμματα ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τα συμφέροντα τους – ενώ οι ιθαγενείς παρακολουθούν αμέτοχοι το δικό τους δράμα, σαν να μην αφορά τους ίδιους, αλλά κάποιον άγνωστο τρίτο.
«Το 2018 δεν θα συμφέρει τους δανειστές ένα 4ο μνημόνιο, αλλά η μετάβαση στη δραχμή – αφού θα έχουν πια λεηλατήσει ένα μεγάλο μέρος της χώρας, ενώ για το υπόλοιπο θα τους χρειαστεί ένα υποτιμημένο νόμισμα, το οποίο θα μετατρέψει επί πλέον τους Έλληνες σε δουλοπάροικους«.

Άποψη

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορεί τον πρωθυπουργό για κρυφά ταξίδια, καθώς επίσης για μυστική ατζέντα ξεπουλήματος ή χρεοκοπίας της χώρας – ενώ τα δικά του αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ υποψιάζονται πως η πρόθεση της κυβέρνησης είναι να μη συμβιβαστεί με την Τρόικα αυτή τη φορά, ηττώμενη ξανά κατά κράτος, αλλά να διεξάγει δημοψήφισμα για την παραμονή ή μη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
Προφανώς λοιπόν το παιχνίδι της υπεξαίρεσης της νομής της εξουσίας καλά κρατεί, εις βάρος φυσικά όλων εμάς των ιθαγενών  τους οποίους το σύστημα της διαπλοκής κομμάτων και ΜΜΕ δεν εμπιστεύεται καθόλου, όσον αφορά τις επιλογές τους, αρνούμενο να τους επιτρέψει ένα δημοψήφισμα
Μοναδική εξαίρεση εν προκειμένω αποτέλεσε το δημοψήφισμα του 2015 – όπου εμείς οι ιθαγενείς αποφασίσαμε μεν για το μέλλον μας, αλλά η κυβέρνηση δεν σεβάσθηκε τη βούληση μας, χωρίς να αντιδράσουμε καθόλου!
Φυσικά κανένας από τους παραπάνω πολιτικούς δεν διαμαρτύρεται για το καταρρακωμένο Σύνταγμα της χώρας – έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις εγκληματικές παρεμβάσεις των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου». 
Της «συμμορίας» δηλαδή που κυβερνάει τις τελευταίες δεκαετίες την Ελλάδα, έχοντας την όχι μόνο χρεοκοπήσει αλλά, επίσης, εξευτελίζοντας την διεθνώς.
Από την άλλη πλευρά, κανένας Έλληνας δεν διαμαρτύρεται για την ανύπαρκτη Δημοκρατία εντός και εκτός του Κοινοβουλίου – ούτε για την αδιαφορία των κομμάτων όσον αφορά το μέλλον της χώρας, διαπιστώνοντας δεκάδες φορές πως είναι το τελευταίο, για το οποίο διεξάγονται συζητήσεις. Λογικά λοιπόν τα κόμματα συνεχίζουν να διαπλέκονται, ενδιαφερόμενα αποκλειστικά και μόνο για τα συμφέροντα τους – ενώ οι ιθαγενείς παρακολουθούν αμέτοχοι το δικό τους δράμα, σαν να μην αφορά τους ίδιους, αλλά κάποιον άγνωστο, μίζερο και δουλοπρεπή τρίτο.
Συνεχίζοντας, υπενθυμίζουμε την παγίδα, η οποία στήθηκε το 1999 στην Ελλάδα από την Goldman Sachs – όταν η τότε κυβέρνηση της, ζήτησε βοήθεια για να αποκρύψει την έκταση των ελλειμμάτων της, υπογράφοντας ένα δολοφονικό Swap. Προφανώς λίγοι έχουν κατανοήσει πως έκτοτε τέθηκε η χώρα μας στο στόχαστρο της διεθνούς κερδοσκοπίας – αφού η συνεργασία της με μία από τις πιο εγκληματικές τράπεζες του πλανήτη, βοήθησε την τελευταία να αποκτήσει πλήρη εικόνα της οικονομίας της.
Κάτι ανάλογο ίσως συνέβη με την Black Rock, καθώς επίσης με την Rothschild που επισκέφτηκε πρόσφατα ο πρωθυπουργός, οι οποίες τότε είχαν τη θέση του συμβούλου της ιδιωτικής Τράπεζας της Ελλάδας – όσον αφορά την προσομοίωση ακραίων καταστάσεων για όλες τις ελληνικές τράπεζες (πηγή), έχοντας ως εκ τούτου αποκτήσει πλήρη εσωτερική πληροφόρηση, σε σχέση με το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας μας.
Υπενθυμίζουμε επίσης πως η Goldman Sachs συνειδητοποίησε αναλύοντας την Ελλάδα ότι, επρόκειτο για μία μικρή χώρα με πολύ αδύναμη τραπεζική υποδομή, με ελαττωματικές στατιστικές των δημοσιονομικών της μεγεθών, καθώς επίσης με μία ανθούσα παραοικονομία – η οποία καθιστούσε προβληματική την είσπραξη φόρων και δασμών.
Ακόμη χειρότερα, με ένα χρηματιστήριο που δεν διέθετε αποτρεπτικούς κανόνες – όπου το κράτος θόλωνε διαπλεκόμενο το «παιχνίδι», με αποτέλεσμα οι δαιδαλώδεις συμφωνίες μεταξύ των μετόχων να αποτελούν τον κανόνα αντί την εξαίρεση.
Εκτός αυτών, η τράπεζα είχε διαπιστώσει τότε πως το ελληνικό χρέος χαρακτηριζόταν από σύνθετα ομόλογα, αποτιμημένα με ασαφή κριτήρια και με απροσδιόριστη δυνατότητα προεξόφλησης – οπότε ήταν ιδανικό για κερδοσκοπικές ενέργειες.
Σύναψε δε συμμαχία με την Εθνική Τράπεζα, στην οποία εργαζόταν σε διευθυντική θέση ένας Έλληνας πρώην υπάλληλος της, χρηματιστής στο Λονδίνο – μεταξύ άλλων μεταφέροντας, χωρίς να το πάρει είδηση κανείς, ένα μέρος του ελληνικού δημοσίου χρέους που ήταν στο λογαριασμό της Εθνικής (πηγή: M. Roche), σε έναν αμερικανικό φορολογικό παράδεισο (Delaware).
Τέλος, μέσω της Ελλάδας η Goldman Sachs κατάλαβε πως η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία ήταν εντελώς αποδιοργανωμένη, σε βαθμό που ήταν αδύνατον να παρακολουθήσει τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης – γεγονός που καθιστούσε προβληματική την υιοθέτηση μίας ορθολογικής νομισματικής πολιτικής εκ μέρους της ΕΚΤ, η οποία λειτουργούσε ουσιαστικά ως η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας (ανάλυση), εις βάρος φυσικά όλων των υπολοίπων κρατών.
Από τότε λοιπόν είχε προετοιμαστεί για τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας, μέσω των οικονομικών όπλων μαζικής καταστροφής (CDS κλπ.) – χρησιμοποιώντας τις αδυναμίες της χώρας μας ευρύτερα, με απώτερο στόχο την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα. 
Θυμόμαστε άλλωστε την επίσκεψη στελεχών της το 2009 στην Ελλάδα, μαζί με άλλους κερδοσκόπους, όταν ξεκίνησε «το μεγάλο παιχνίδι» – μέσω του οποίου οδηγήθηκε τελικά η χώρα μας στα δίχτυα του ΔΝΤ, ενώ η νομισματική ένωση βίωσε την πρώτη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση της.
Όλα αυτά βέβαια αποτελούν πλέον οδυνηρό παρελθόν και εφιαλτικές αναμνήσεις – αν και κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι, η Goldman Sachs και η Black Rock, τα πλέον τρομακτικά χρηματοπιστωτικά τέρατα του πλανήτη, δεν έχουν διαδραματίσει κάποιο ρόλο στη σχετικά πρόσφατη, μεγάλη ληστεία των τραπεζών. 
Σε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων, μέσω του οποίου «κατοχυρώθηκε» η πλήρης μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο – επίσης, η κατάσχεση της ιδιωτικής περιουσίας της χώρας, ταυτόχρονα με την επιβάρυνση του δημοσίου χρέους κατά τουλάχιστον 40 δις €.
Είναι όμως πράγματι παρελθόν ή μήπως όλα αυτά συνεχίζονται κρυφά, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, όπως το 2001; 
Γιατί άλλωστε να σταματήσουν, όταν οι Έλληνες συνεχίζουν ακόμη και σήμερα τον ύπνο του δικαίου, από τον οποίο ίσως ξυπνήσουν τόσο γυμνοί και εξαθλιωμένοι, όσο ποτέ μέχρι σήμερα στην ιστορία τους; 
Πόσο μάλλον όταν ανέχονται αδιαμαρτύρητα το γεγονός, σύμφωνα με το οποίο καμία κυβέρνηση δεν έχει ανοίξει το «φάκελο της προδοσίας», παρά το ότι όλες το ανακοίνωναν στις προεκλογικές τους εκστρατείες;
 
Ιάκωβος Ιωάννου
ΠΗΓΗ
/shmantikanea.blogspot.gr

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Καρδαμύλη παραλία τα Δελφίνια

Τα Δελφίνια είναι μια από τις γνωστές παραλίες της Δυτικής Μάνης. Βρίσκεται ενδιάμεσα Καρδαμύλης και Στούπας στο μέσον της ευρύτερης τουριστικής περιοχής.
Σε έναν προστατευμένο κόλπο, με καθαρά και γαλαζοπράσινα νερά, που είναι ήρεμα, λόγω της φυσικής θέσης της. Η παραλία Δελφίνια στέκεται ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα, σε μια καταπράσινη χερσόνησο, «χαμένη» μέσα σε ελιές, πεύκα και κυπαρίσσια. Το πράσινο σχεδόν κατεβαίνει ως την θάλασσα , όπου απότομοι βράχοι στολίζουν τα γαλαζοπράσινα νερά, η αμμουδιά εναλλάσσεται με τα βότσαλα και τις φυσικές πέτρινες εξέδρες.