BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Melissa Etheridge & friends - You Can Rock Me Baby



«Δεν έχεις τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου.

Οι φιλόσοφοι το λένε αυτό για χρόνια:«Δεν έχεις τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου. Γίνε λοιπόν ο πιο όμορφος, ο πιο τρυφερός, συναρπαστικός άνθρωπος του κόσμου. Έτσι θα επιζήσεις πάντα». Θυμόσαστε τη Μήδεια στην αρχαία τραγωδία; Θυμόσαστε το σημείο όπου όλα έχουν χαθεί και της λέει ο χορός:«Τι απομένει, Μήδεια; Όλα γκρεμίστηκαν, όλα χάθηκαν». Και η Μήδεια απαντάει:«Τι απομένει; Εγώ». Αυτή είναι απάντηση!
 «Τι εννοείς τι απομένει; Όλα απομένουν. Απομένω εγώ!» Όταν αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι να επιστρέφει κανείς σ’ ένα σεβασμό για τον εαυτό του, σε μια αγάπη για τον εαυτό του και σε μια συνειδητοποίηση ότι όλα προέρχονται από τον εαυτό του, τότε μπορούμε να δώσουμε στους άλλους. Τότε έχουμε φτάσει σ’ ένα σημαντικό σταθμό γιατί, αν δε μας αρέσει ο εαυτός μας, μπορούμε πάντα να μάθουμε να μας αρέσει. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο εαυτό. Μπορούμε. Αν δε σας αρέσει το σκηνικό μέσα στο οποίο κινείστε, γκρεμίστε το και φτιάξτε ένα καινούργιο. Αν δε σας αρέσουν οι συμπρωταγωνιστές σας, ξεφορτωθείτε τους και μαζέψτε καινούργιο θίασο. Αυτό όμως πρέπει να το κάνετε εσείς. Είναι δική σας δουλειά. Αυτό πάντως είναι το κύριο. Κι αν δεν πούμε τίποτε άλλο πέρα απ’ αυτό, εγώ θα πιστεύω, μ’ όλη μου την καρδιά, ότι σας άφησα κάτι. Μια επιστροφή στον εαυτό σας.
Ο Σαιντ‐Εξυπερύ, ο Γάλλος φιλόσοφος, κάνει μια καταπληκτική παρατήρηση σ’ ένα από τα βιβλία του, κι έχει γράψει μερικά πολύ σπουδαία. Λέει: «Ίσως η αγάπη (κι εδώ μπορείτε ν’ αντικαταστήσετε τη λέξη με την παιδεία, αν θέλετε) είναι ο τρόπος να σε οδηγήσω μαλακά πίσω στον εαυτό σου». Εγώ δεν έχω κανένα ορισμό για την αγάπη, αλλά αυτός είναι ένας από τους πιο σωστούς που έχω ακούσει. «Ίσως η αγάπη είναι ο τρόπος να σε οδηγήσω μαλακά πίσω στον εαυτό σου». Όχι σ’ αυτόν που θέλω να γίνεις, αλλά σ’ αυτόν που είσαι.
Μάθε, λοιπόν, ξανά να ακούς την εσωτερική φωνή σου και να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα από σένα ποιο είναι το καλό σου. Ο πατέρας έλεγε πάντα: «Αν δεν αποφασίσεις, να διευθύνεις τη ζωή σου, Φελίτσε, θα τη διευθύνει κάποιος άλλος αντί για σένα». Κι αυτό είναι αλήθεια. Αν πιστεύεις μόνιμα πως δεν έχεις την ικανότητα να είσαι ο τέλειος εαυτός σου, τότε κάποιος άλλος θα πάρει τα πράγματα στα χέρια του και θα χαθείς για πραγματικά. Μην παίζεις το παιχνίδι «Ακολουθήστε τον γκουρού». Έχουμε γεμίσει με ανθρώπους που σκέφτονται, «Αν ακολουθήσω αυτά που λέει αυτός, θα γίνω καλά». Ξέρεις τι θα σου συμβεί αν ακολουθήσεις κάποιον άλλο; Θα γίνεις αυτός. Κι επειδή μόνο αυτός μπορεί να είναι αυτός, εσύ θα χάσεις τον εαυτό σου. Ο δάσκαλος, οι γκουρού μπορεί να γίνουν οδηγοί σου, το ταξίδι όμως θα το κάνεις εσύ. Εκείνοι μπορούν μόνο να σου προτείνουν δρόμους.

_______________________
  Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις
~  ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ

   Πηγή: lecturesbureau.gr

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Παραλογισμός !




Θανατηφόρο καθοδικό σπιράλ , Η τέλεια καταιγίδα

Η χώρα μας είναι ίσως η μοναδική στην ιστορία που βίωσε μία συντονισμένη κρίση δημοσίου χρέους, ελλειμμάτων, χρηματιστηρίου, ακινήτων και τραπεζών – τα οδυνηρά αποτελέσματα της οποίας θα διαρκέσουν για πάρα πολλά χρόνια.

Αρκετοί θεωρούν ότι, οι οικονομικές κρίσεις είναι το αποτέλεσμα χρηματιστηριακών κραχ – κάτι που δεν ισχύει, αφού ακόμη και για την κρίση της δεκαετίας του 1930, γνωστή ως Μεγάλη Ύφεση, οι τραπεζικές αναταράξεις του 1931 ήταν σημαντικότερες από το κραχ του 1929, όπως επίσης το 1987. Ως εκ τούτου, η κρίση των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης του 2007 στις Η.Π.Α. ήταν πολύ πιο καταστροφική, από το κραχ των εταιρειών διαδικτύου του 2000 (φούσκα dotcom) – επειδή προκάλεσε μία τραπεζική κρίση, αφού τα ενυπόθηκα δάνεια είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις τράπεζες.



Σε κάθε περίπτωση οι κρίσεις ακινήτων, με αρκετά υποψήφια κράτη σήμερα όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς και η Σουηδία, ως αποτέλεσμα της υπερβολικής ανόδου των τιμών τους, είναι πάντοτε πολύ επικίνδυνες – επειδή στις βιομηχανικές χώρες τα ακίνητα αποτελούν το 50% περίπου των ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ χρηματοδοτούνται ως επί το πλείστον με τραπεζικά δάνεια.

Στα πλαίσια αυτά, οι μεγάλες μειώσεις των τιμών των ακινήτων έχουν άμεσο αντίκρισμα στις τράπεζες – κάτι που μπορεί να συμβεί ακόμη και όταν δεν έχει προηγηθεί φούσκα, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι τιμές τους μειώθηκαν λόγω της προσαρμογής τους στη μεγάλη πτώση των μισθών και εισοδημάτων. Η πτώση αυτή δεν προκάλεσε πάντως μόνο των περιορισμό των τιμών των ακινήτων αλλά, επίσης, δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στην εξυπηρέτηση των τραπεζικών δανείων – με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν οι τραπεζικές επισφάλειες (κόκκινα δάνεια), υπερβαίνοντας τα 100 δις €.

Κάτι αντίστοιχο παρατηρείται σε ορισμένες άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όπως στην Ιταλία, παρά το ότι δεν προηγήθηκε φούσκα ακινήτων – ως αποτέλεσμα της πολιτικής λιτότητας που επέβαλλε η Γερμανία, κυρίως των μειώσεων των μισθών, καθώς επίσης της αύξησης των φόρων (ειδικά στην ακίνητη περιουσία).

Περαιτέρω, η κρίση των ενυπόθηκων αμερικανικών δανείων το 2007 είχε παγκόσμιες συνέπειες, λόγω της τιτλοποίησης τους – με την έννοια ότι, τα δάνεια αυτά είχαν συγκεντρωθεί πολλά μαζί σε πακέτα που στη συνέχεια πουλήθηκαν διεθνώς σε τράπεζες, οι οποίες πρακτικά δεν διέθεσαν καθόλου δικά τους κεφάλαια.

Λόγω αυτού ακριβώς του γεγονότος, πολλές τράπεζες αντιμετώπισαν προβλήματα φερεγγυότητας και κινδύνευσαν να χρεοκοπήσουν – κάτι που δεν συνέβη το 2000 με το κραχ των εταιρειών του διαδικτύου, παρά το ότι οι ζημίες ήταν πολλαπλάσιες, επειδή αφορούσαν κυρίως τα επενδυτικά κεφάλαια, όπως τα συνταξιοδοτικά ταμεία, οπότε ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας επηρεάσθηκε πολύ λιγότερο.

Ουσιαστικά πάντως η κρίση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2006, όταν άρχισαν να μειώνονται οι τιμές των ακινήτων στις Η.Π.Α. και οι ενυπόθηκοι οφειλέτες των τραπεζών έπαψαν να πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους εμπρόθεσμα – με αποτέλεσμα στα τέλη του 2006 οι τιμές πολλών τιτλοποιημένων δανείων να βυθιστούν στο ναδίρ.

Στις αρχές τώρα του 2007 υπήρχαν πάρα πολλές εκθέσεις που ανέλυαν την κρίση των ενυπόθηκων δανείων – θεωρούνταν όμως ως ένα μη σημαντικό μέγεθος, σε σχέση με το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η εικόνα αυτή άλλαξε μετά τον Αύγουστο του 2007, ενώ κορυφώθηκε το Σεπτέμβριο του 2008 με την κατάρρευση της Lehman Brothers – η οποία είχε περιουσιακά στοιχεία της τάξης των 639 δις $ και δάνεια 619 δις $.

Εν προκειμένω αρκετοί αναρωτούνται εάν οι τράπεζες έμαθαν τελικά από τα λάθη τους και δεν πρόκειται να τα επαναλάβουν – με την απάντηση να είναι αρνητική, θεωρώντας πως το μόνο που έμαθαν είναι το ότι, εφόσον υπάρξει ξανά πρόβλημα θα διασωθούν από τα κράτη. Ως εκ τούτου ο ηθικός κίνδυνος ή, ακόμη καλύτερα, το ετεροβαρές ρίσκο, όπου άλλος αναλαμβάνει τον κίνδυνο εισπράττοντας τα οφέλη και άλλος πληρώνει τις ζημίες, εδραιώθηκε, αποτελώντας μία διαρκή απειλή για το σύστημα – κάτι που φαίνεται από την πρόσφατη διάσωση των δύο ιταλικών τραπεζών από το κράτος, καθώς επίσης από την αύξηση της συμμετοχής του γερμανικού δημοσίου στην HSH NORDBANK που βρίσκεται σε διαρκή κρίση, στην αρχή από τα ενυπόθηκα αμερικανικά δάνεια και στη συνέχεια από τα δάνεια στη ναυτιλία.

Λύση φυσικά υπάρχει και δεν είναι άλλη από την αύξηση των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών στο 20-30% του ισολογισμού τους – κάτι που μπορούν μεν οι τράπεζες αλλά δεν θέλουν, επειδή θα δημιουργούνταν προβλήματα στους μετόχους τους από την έκδοση νέων μετοχών. Εν τούτοις, όταν οι τράπεζες δίνουν δάνεια απαιτούν τουλάχιστον 20% ίδια κεφάλαια από τους δανειολήπτες τους – οπότε θα ήταν λογικό να ισχύει κάτι ανάλογο και για τις ίδιες.

Συνεχίζοντας με κριτήριο τα παραπάνω αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πως η κρίση του χρηματιστηρίου, των ακινήτων, καθώς επίσης των τραπεζών στην Ελλάδα ήταν πολύ πιο καταστροφική, από ότι η κρίση δημοσίου χρέους και ελλειμμάτων, η οποία προηγήθηκε – ενώ, εάν είχε καταπολεμηθεί η αρχική κρίση, με την άμεση αναδιάρθρωση του χρέους σε συνδυασμό με τον περιορισμό των ελλειμμάτων, δεν θα είχε προκύψει η δεύτερη που ουσιαστικά ισοπέδωσε την οικονομία της χώρας μας. Με δεδομένο δε το ότι, η Ελλάδα δεν είχε φούσκα ακινήτων, ενώ οι τράπεζες της ήταν υγιείς και μη εκτεθειμένες στα αμερικανικά ακίνητα μέσω χρηματοοικονομικών προϊόντων, θα ήταν πολύ απλή η αποφυγή της κρίσης – κάτι που δυστυχώς δεν συνέβη.

Ακόμη χειρότερα, με την υπογραφή του PSI χρεοκόπησαν οι τράπεζες, όταν την ίδια περίοδο τα μέτρα που λήφθηκαν είχαν ως αποτέλεσμα τη ραγδαία μείωση των μισθών και των συντάξεων – οπότε αφενός μεν κατάρρευσαν το χρηματιστήριο και οι τιμές των ακινήτων (ακολουθούν πάντοτε τα εισοδήματα των Πολιτών), αφετέρου εκτοξεύθηκαν στα ύψη τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, δημιουργώντας επί πλέον προβλήματα στις ήδη χρεοκοπημένες τράπεζες.

Επειδή δε πολλοί ισχυρίζονται πως δεν υπήρχε άλλη λύση λόγω του μεγάλου ύψους των ελλειμμάτων (-15,1% με βάση τα νέα στοιχεία), θα έπρεπε ίσως να τα συγκρίνουν με τα αντίστοιχα της Ιρλανδίας το 2009 (-15%) και το 2010 (άνω του -30%) – έτσι όπως φαίνονται από το γράφημα που ακολουθεί.




Επεξήγηση γραφήματος: Έλλειμμα προϋπολογισμού της Ελλάδας (μπλε στήλες, αριστερή κάθετος), σε σύγκριση με την Ιρλανδία (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος)

Σε τελική ανάλυση λοιπόν η Ελλάδα βίωσε μία τέλεια καταιγίδα, τη συντονισμένη κρίση δηλαδή δημοσίου χρέους, ελλειμμάτων, χρηματιστηρίου, ακινήτων και τραπεζών, οι οδυνηρές συνέπειες της οποίας θα διαρκέσουν πάρα πολλά χρόνια – ενώ άλλες χώρες, οι οποίες είχαν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, υπέφεραν λιγότερο και τα κατάφεραν τελικά επειδή δεν τους επιβλήθηκε η ίδια πολιτική, αφού αντέδρασαν τόσο οι κυβερνήσεις, όσο και οι Πολίτες τους.

Ολοκληρώνοντας, εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί αντιμετωπίσθηκε με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα και όχι οι άλλες χώρες – γιατί ήταν το μοναδικό θύμα δηλαδή του εκ προμελέτης εγκλήματος των μνημονίων, παρά το ότι είχε πολλές διαφορετικές λύσεις στη διάθεση της. Η απάντηση εν προκειμένω είναι πολύ απλή, εάν δεν θέλει κανείς να υιοθετεί θεωρίες συνομωσίας: επειδή οι κυβερνήσεις της ήταν εντελώς ανίκανες, αδυνατώντας ακόμη και να κατανοήσουν τις βασικές αιτίες της κρίσης, πόσο μάλλον τα μέτρα που απαιτούνταν.

Ως εκ τούτου κατάφεραν να οδηγήσουν τη χώρα μας σε ένα θανατηφόρο καθοδικό σπιράλ εν μέσω μίας συλλογικής αποχαύνωσης που, όταν ολοκληρωθεί, η Ελλάδα δεν θα ανήκει πια στους Έλληνες, αλλά στους νέους ιδιοκτήτες της – οι οποίοι, έναντι δανείων της τάξης των 250 δις €, θα εξαγοράσουν τα περιουσιακά στοιχεία της αξίας πολλών τρις € σε εξευτελιστικές τιμές, επωφελούμενοι επί πλέον από ένα πάμφθηνο εργατικό δυναμικό που θα τους παράγει υπέρογκα κέρδη.

Υστερόγραφο: Ορισμένοι θεωρούν πως η σημερινή ελληνική κυβέρνηση είναι αριστερή, προωθώντας μία «ταξική πολιτική». Εν προκειμένω θα είχαν δίκιο, εάν θεωρήσει κανείς πως η αριστερά είναι συνώνυμη με το κρατισμό – με τη δημόσια διοίκηση δηλαδή, καθώς επίσης με όλους όσους κερδίζουν τα προς το ζην από τη συνεργασία τους με το κράτος (κρατικοδίαιτοι).

Η πραγματική αριστερά όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση μαζί της – εφαρμόζοντας μία άλλου είδους ταξική πολιτική υπέρ του δημοσίου και εις βάρος της ιδιωτικής οικονομίας, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από την εδραίωση του δικού της πελατειακού κράτους, για αμιγώς ιδιοτελείς σκοπιμότητες.
  
 Ιάκωβος Ιωάννου 

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Big Wolf Band - Darkest Of My Days



Ο χρόνος κυλάει, τρέχει. Τι κάνεις

Τι να σου πω...
Για την κούρασή μου (σωματική). Για τους πόνους μου (ψυχικούς). Για τις φοβίες μου. Για τα λάθη μου. Για τα άγχη μου. Για τις αδυναμίες μου.
Μα πάνω απ' όλα, για το κενό που αισθάνομαι τόσα χρόνια μέσα μου. 
Κάτι μου λείπει. Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακόμα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό (ΤΟ ΚΕΝΟ) με κάνει πολύ δυστυχισμένο.
Πάλι έχω τάσεις για φυγή. Αν δεν είχα τις φοβίες μου, ίσως είχα εξαφανιστεί. Δεν ξέρω για πού. Απλά μήπως έτσι νιώσω ελεύθερος.
"Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασε η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια".
ΚΑΒΑΦΗΣ
Η ζωή περνάει και χάνεται. Τα λεπτά, οι μέρες, τα χρόνια... Από τη μια στιγμή στην άλλη. Και 'συ μένεις εκεί. Στο ίδιο σημείο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένα λεπτό.
Εεεε! ΞΥΠΝΑ!!! Ο χρόνος κυλάει, τρέχει. Τι κάνεις;
Θα μείνεις άπραγος, ακίνητος. Δε θα κάνεις κάτι;
Ό,τι κι αν έχει συμβεί, πάρε τον χρόνο σου. Θρηνησέ το όσο χρειαστεί. Αλλά, μετά σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ!!!
Εκμεταλλεύσου και το τελευταίο λεπτό, έτσι όπως εσύ θες. Και πιστεύω ότι με τον καιρό, θα βρεις τη δύναμη να κλείσεις όλες σου τις πληγές.
Γίνε πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής σου και όχι ένας απλός θεατής.


Γράφει η Σίλια Μπαμπίτσα (Το κείμενο επιμελήθηκε ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας)
http://www.pathfinder.gr

Κυκλάδες

Χρυσές αμμουδιές που βρέχονται από τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου

Συνώνυμο του ελληνικού καλοκαιριού, οι Κυκλάδες προσφέρουν μοναδικές συγκινήσεις. Όποιο νησί κι αν επιλέξετε, θα βρείτε σίγουρα μια παραλία που θα σας κλέψει την καρδιά και θα σας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Το να ξεχωρίσεις τις καλύτερες, μόνο εύκολο δεν είναι.

Κολώνα, Κύθνος

grparkl-kolona
Στη δυτική πλευρά του νησιού, 3 χλμ. από τη Χώρα της Κύθνου, βρίσκεται μία από τις ωραιότερες των Κυκλάδων. Πρόκειται στην ουσία για μια αμμουδιά, μήκους 240 μέτρων περίπου, που συνδέει την ακτή της Κύθνου με μια μικρή βραχονησίδα, αυτή του Αγίου Λουκά. Η θάλασσα βρέχει και τις δύο πλευρές της λωρίδας άμμου, με αποτέλεσμα να προκύπτουν δύο παραλίες με κοινή αμμουδιά, δημιουργώντας μια ξεχωριστή εικόνα. Η πρόσβαση στην παραλία δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη, αλλά το τοπίο θα σας αποζημιώσει.

Ζόρκος, Άνδρος

grparkl-zorkos
Αν βρεθείτε στην Άνδρο, αξίζει πραγματικά να κολυμπήσετε σε αυτά τα νερά. Στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού, πάνω από το Γαύριο και μετά από το Βαρίδι, θα βρείτε μία μεγάλη παραλία που θεωρείται από τις ωραιότερες της Άνδρου. Χρυσή άμμος, ψιλό βοτσαλάκι, κρυστάλλινα νερά και βράχια που παρέχουν απλόχερα τη φυσική σκιά τους συνθέτουν το σκηνικό. Στην παραλία θα βρείτε ομπρέλες και ξαπλώστρες αλλά για όσους επιθυμούν υπάρχει αρκετός ελεύθερος χώρος για να στρώσουν την πετσέτα τους.

Φυριπλάκα, Μήλος

grparkl-fyriplaka
Μεγάλη παραλία με επιβλητικά ηφαιστειακά βράχια, λευκόγκριζη ψιλή αμμουδιά και λευκό βότσαλο. Θα τη συναντήσετε στη νότια ακτή του νησιού, κοντά στο χωριό Προβατάς. Στο πρώτο κομμάτι της είναι οργανωμένη, με beach bar, ξαπλώστρες και ομπρέλες. Όσοι θέλουν να αποφύγουν την πολυκοσμία, μπορούν να κολυμπήσουν στις δύο πιο μοναχικές παραλίες στη συνέχεια της πρώτης.

Πράσσα, Κίμωλος

grparkl-prassa
Μία από τις δημοφιλέστερες παραλίες της Κιμώλου, στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, με λευκή, χοντρή άμμο, υπέροχα γαλαζοπράσινα νερά και θέα που σου μένει στο μυαλό. Στην παραλία θα βρείτε ένα ήσυχο beach bar, ενώ στην είσοδο του ομώνυμου οικισμού λειτουργούν και ιαματικά λουτρά.

Άγιος Σώστης, Μύκονος

grparkl-agios_swstis
Στο βόρειο τμήμα του νησιού, μόλις 6 χλμ. από τη Χώρα, μια από τις πιο όμορφες παραλίες του νησιού σας καλεί για ηλιοθεραπεία και βουτιές στο απέραντο γαλάζιο. Ο μόνος λόγος να αποφύγετε τον Άγιο Σώστη είναι ο δυνατός άνεμος. Σε κάθε άλλη περίπτωση επιβάλλεται να τον επισκεφτείτε. Ξεχάστε ομπρέλες και ξαπλώστρες –η παραλία είναι δεν είναι οργανωμένη– και εφοδιαστείτε με νερά ή οτιδήποτε άλλο χρειαστείτε από κάποιο mini market ή από την Κική, το ταβερνάκι που βρίσκεται πάνω από την παραλία.

Πλάκα, Νάξος

grparkl-plaka
Μία από τις μεγαλύτερες παραλίες της Νάξου βρίσκεται στη δυτική πλευρά της, σε απόσταση περίπου 10 χλμ. από τη Χώρα. Πρόκειται για τη φυσική συνέχεια της παραλίας της Αγίας Άννας. Η απέραντη (μήκους 4 χλμ.) αμμουδιά της αποτελούσε κάποτε στέκι των free campers και των χίπις. Σήμερα, η Πλάκα είναι μια από τις δημοφιλέστερες παραλίες του νησιού, προσφέροντας επιλογές που καλύπτουν και τους πιο απαιτητικούς. Λευκή άμμος, τιρκουάζ νερά και εξωτικοί αμμόλοφοι στο πίσω μέρος της παραλίας συνθέτουν το σκηνικό. Στο μεγαλύτερο τμήμα της είναι οργανωμένη με ξαπλώστρες, ομπρέλες, ταβερνάκια, beach bars και θαλάσσια σπορ. Ωστόσο, περπατώντας κατά μήκος της, θα βρείτε αρκετά σημεία για να απομονωθείτε.

  www.greekguide.com

 

Συνώνυμο του ελληνικού καλοκαιριού, οι Κυκλάδες προσφέρουν μοναδικές συγκινήσεις. Όποιο νησί κι αν επιλέξετε, θα βρείτε σίγουρα μια παραλία που θα σας κλέψει την καρδιά και θα σας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Το να ξεχωρίσεις τις καλύτερες, μόνο εύκολο δεν είναι. Εμείς σας παρουσιάζουμε δέκα από τις ωραιότερες- και δικές μας αγαπημένες- κυκλαδίτικες παραλίες για ονειρεμένες καλοκαιρινές διακοπές. Καλές βουτιές! Πηγή: www.greekguide.com
Χρυσές αμμουδιές που βρέχονται από τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου Πηγή: www.greekguide.com
Χρυσές αμμουδιές που βρέχονται από τα καταγάλανα νερά του Αιγαίου Πηγή: www.greekguide.com

Κραυγή.

ΚΡΑΥΓΗ 4 1

Ελεύθερος κι ευτυχισμένος...




  
 Κοιτάζεις γύρω σου. Σκοτάδι... Παγωνιά... Μα εσύ δεν κρυώνεις. Ούτε φοβάσαι... Παίρνεις μια βαθιά ανάσα. Νιώθεις το οξυγόνο να γεμίζει κάθε κύτταρο στο κορμί σου.

Κάνεις δυο-τρία βήματα.

Πλησιάζεις κοντά του. Νιώθεις την ανάσα του καυτή. Αντικρίζεις τα μάτια του. Λάμπουν στο σκοτάδι. Ο περήφανος Ροσινάντε σου είναι πάντα εκεί. Σε περιμένει. Έτοιμος να σε πάρει στην πλάτη του και να καλπάσει στου ανέμου τη ράχη... Πέρα από τα σύννεφα, πέρα από κει που ο κόσμος τελειώνει.

Τι κι αν τον φωνάζουν ψωραλέο, στα μάτια τα δικά σου είναι ο κόσμος όλος...

Ο πιστός σου φίλος, ο Σάντσο, είναι κι αυτός εκεί. Πάντα όρθιος, πριν από σένα. Κι η πανοπλία σου αστράφτει στου φεγγαριού το κατάλευκο φως.

Πανσέληνος. Γύρω σου τ' αλυχτίσματα των τσακαλιών γεμίζουν κάθε σπιθαμή του χώρου. Μα εσύ δε φοβάσαι. Οι ανεμόμυλοι σε περιμένουν, δε θέλεις ν' αργήσεις στο θανάσιμο ραντεβού σας...

Καλπάζετε. Δυο κορμιά, μια ψυχή. Νιώθεις τη χαίτη του να σου χαϊδεύει το πρόσωπο. Γεμίζεις δύναμη από το άγγιγμα της. Τη μάχη πια δεν τη φοβάσαι.

Νάτοι οι ανεμόμυλοι, ορθώνονται μπροστά σου θεόρατοι. Μα εσύ πια δε φοβάσαι... Τους κοιτάζεις κατάματα, είσαι πια βέβαιος πως θα νικήσεις. Πρέπει να νικήσεις, πρέπει να γκρεμίσεις συθέμελα τους ανεμόμυλους σου. Άλλο παράθυρο η λύτρωση κι η σωτηρία της ψυχής σου δεν έχει. Μονάχα έτσι μπορείς να καταφέρεις επιτέλους να ξεκλειδώσεις την πόρτα του ξέγνοιαστου ύπνου τα βράδια.
Τίποτα άλλο την ψυχή δεν μπορεί να σώσει...

Τίποτα δε μπορεί πια να σε σταματήσει... Ορμάς κατά πάνω τους. Στο διάβα σου σκορπίζουν στον άνεμο. Εξαφανίζονται.

Παίρνεις αγκαλιά τη Δουλτσινέα σου.

Νίκησες πια τους ανεμόμυλους που στοίχειωναν τα βράδια σου... Άλλαξες τα πάντα γύρω σου και είσαι ελεύθερος πια.

Ελεύθερος κι ευτυχισμένος...


Πηγή: enfo.gr

Μπέρτολντ Μπρεχτ.


«Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είσαστε χαμένοι. Φίλος σας είναι η αλλαγή, η αντίφαση σύμμαχος σας. Από το τίποτα κάτι πρέπει να κάνετε, μα οι δυνατοί πρέπει να γίνουν τίποτε. Αυτό που έχετε απαρνηθείτε το, και πάρτε αυτό που σας αρνούνται.»

Τάδε έφη Μπέρτολντ Μπρεχτ.

Η κατάθλιψη

Μια απεικόνιση, που μπορεί να σε κάνει να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου σε μια πλαστή καθημερινότητα, που δείχνεις ενώ δεν είσαι καλά. Αν πραγματικά μπορείς να διακρίνεις στοιχεία δικά σου, στις παρακάτω εικόνες, αναζήτησε βοήθεια από ανθρώπους που θέλουν να είσαι και όχι απλά να δείχνεις ευτυχισμένος.

———-

———-

———-

———-

———-

———-

———-

———-

———-

———-

_______________________
   Πηγή: provocateur.gr

Οδυσσέας Ελύτης

«Σώμα του καλοκαιριού» 

 Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή...

Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες

Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος

Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους

Της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά

Και πλάι απ' το νερό που στάζει συλλαβίζοντας

Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!

Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές

Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα

Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ' αυτιά του

Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του

Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης

Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ' τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:

Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο

Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι

Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς

Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς

Άχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο

Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες

Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!

Έρχονται σιγανές βροχές ραγδαία χαλάζια

Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά

Που μελανιάζει στα βαθιά μ' αγριεμένα κύματα

Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών

Όμως και πίσω απ' όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια

Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου

Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος

Όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.

III

Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες

Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές

Ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες

Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο

Άπλωσε μια πρασιά στοργής

Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του

Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες

Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι

Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος

Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη

Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.

Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα

Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά

Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα

Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε

Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος

Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα

Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.


Πηγή

ΚΥΡ.....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Keep Walking.!

Να μην ξεχνιόμαστε.

Καλός ο Αύγουστος, αλλά τελειώνει - Media
 
Καλός μήνα ο Αύγουστος, αλλά κάποια στιγμή τελειώνει. Έχουμε, λοιπόν, όσοι είμαστε τυχεροί (δεν είμαστε άνεργοι, είμαστε πληρωμένοι από τη δουλειά μας, έχουμε καθαρίσει την πρώτη δόση της εφορίας, δεν μας κυνηγούν δάνεια και κάρτες) ένα ακόμη εικοσαήμερο που μπορούμε να απολαύσουμε τις ψευδαισθήσεις που μόνο το καλοκαίρι μπορεί να δημιουργήσει.

Μπορούμε να ξεχάσουμε σε καμιά παραλία ή έστω σε κάποια δροσερή πλατεία αυτό που έρχεται όταν τελειώσει ο Αύγουστος. Και αυτό που έρχεται, αν το συνοψίσουμε και το κάνουμε αριθμό, είναι 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Τόσα είναι τα χρήματα που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η ελληνική κυβέρνηση (για την ακρίβεια η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων) έχει προϋπολογίσει να βγάλει από την τσέπη μας. Προσοχή! Όχι 2 δισεκατομμύρια, αλλά 2 δισεκατομμύρια περισσότερα από ό,τι πληρώσαμε τον προηγούμενο χρόνο.
Ξεχνώντας αυτόν τον λογαριασμό, που επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια μας, μπορούμε ίσως να απολαύσουμε το εικοσαήμερο μέχρι το τέλος του καυτού Αυγούστου. Ο ανθρώπινος νους άλλωστε αποστρέφεται τις δυσάρεστες σκέψεις, έστω κι αν τον καυτό Αύγουστο μετά πάσης βεβαιότητος ακολουθεί πύρινο - όχι από μετεωρολογικής άποψης - φθινόπωρο.
Εκτός από αυτήν την οδυνηρή βεβαιότητα, που έχει να κάνει με αυτά που οι «αρχές» μας ζητούν και έχουμε την τάση να τα ξεχνάμε, τον Αύγουστο έχουμε την τάση να λησμονούμε και άλλα καθημερινά και τετριμμένα, τα οποία επανέρχονται με ένταση το φθινόπωρο. Πρόκειται για την πολιτική σπέκουλα, από την οποία για λίγο ηρεμεί το ανθρώπινο μυαλό, καθώς όσοι παίρνουν τις αποφάσεις και όσοι εργάζονται για να τις περάσουν (ως «δεν γίνεται αλλιώς») στην κοινή γνώμη πάνε κι αυτοί τις βόλτες τους.
Θα επανέλθει, λοιπόν, μαζί με τους λογαριασμούς, και η «πολιτική» βαβούρα για το αν πέτυχε η έξοδος στις αγορές, για το αν έρχεται ή όχι η ανάπτυξη, για το αν θα τελειώσει ή όχι το μνημόνιο, για το αν ο Κυριάκος είναι καλύτερος από τον Αλέξη ή αν ο Σταύρος ή ο Λεβέντης ή η Φώφη είναι καλύτεροι εταίροι από τον Καμμένο σε μια κυβέρνηση της όποιας συνεργασίας των εγχώριων πολιτικών δυνάμεων υπό την αιγίδα και την καθοδήγηση του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, του Eurogroup και του Σόιμπλε αυτοπροσώπως...
Και μία που είπαμε Σόιμπλε, μες στον Αύγουστο όλοι ξεχάσαμε το σημαντικότερο: τον ερχόμενο Σεπτέμβριο γίνονται εκλογές στη γερμανική μητρόπολη και, όπως μετά τις εκλογές σε κάθε μητρόπολη, πολλά αναπάντεχα μπορούν να προκύψουν στην αποικία. Ας πάρουμε μια ανάσα, λοιπόν, όσοι τουλάχιστον είμαστε τυχεροί και έχουμε τη δυνατότητα, πριν να μας ξαναχώσουν τα κεφάλια μέσα...
 
topontiki.gr

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Tom Jones and Janis Joplin - Raise your hand



Εξι επιτυχίες αγαπημένες που εξελίχθηκαν σε… κατάρα

Οι Radiohead απεχθάνονται το Creep, οι Beastie Boys ξενέρωσαν με τον τρόπο που το κοινό εξέλαβε το νόημα του (You Gotta) Fight For Your Right (To Party), ο Robert Plant των Led Zeppelin έκραξε δημόσια το Stairway to Heaven, η Lorde δήλωσε ότι το Royals «ακούγεται σαν ένα ringtone από Nokia του 2006».
Υπάρχουν τραγούδια που ο κόσμος λάτρεψε, αλλά οι δημιουργοί τους μίσησαν. Υπάρχουν και κάποια άλλα που κέρδισαν επίσης τον κόσμο και σημείωσαν τεράστια επιτυχία, αλλά έφεραν τέτοιους μπελάδες στους καλλιτέχνες που ίσως και να ευχήθηκαν να μην τα είχαν κυκλοφορήσει ποτέ. Περιπτώσεις όπου η δόξα και το χρήμα έδωσαν τη θέση τους σε μακροχρόνιες και κουραστικές δικαστικές διαμάχες, διαφωνίες και απογοητεύσεις των καλλιτεχνών.
Ακολουθούν έξι επιτυχίες αγαπημένες που εξελίχθηκαν σε… κατάρα παρά σε ευλογία για τους δημιουργούς, εξαιτίας των περιπετειών που τις συνόδευσαν.
«What's Up?» - 4 Non Blondes (1993)
Ποιος δεν γνωρίζει τη μεγάλη επιτυχία των 4 Non Blondes. Το τραγούδι στην πραγματικότητα διερωτάται «What's going on?» και όχι «What's up?», το τελευταίο όμως προτιμήθηκε ως τίτλος προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχυση με το κομμάτι του Marvin Gaye του 1971.
Οι πωλήσεις του ντεμπούτου άλμπουμ «Bigger, Better, Faster, More» του συγκροτήματος το 1992 δεν ήταν και τόσο αξιοσημείωτες μέχρι το «What's Up?» να εξελιχθεί σε τεράστια επιτυχία – το τραγούδι έφτασε στο Νο2 στη Βρετανία και το άλμπουμ πούλησε πάνω από έξι εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Η τραγουδίστρια Linda Perry, όμως, δεν ήταν μεγάλη φαν του τρόπου με τον οποίο έγινε η παραγωγή του τραγουδιού και του δίσκου γενικότερα. «Αγαπούσα το "What's Up?" αλλά μισούσα την παραγωγή», είχε δηλώσει στο Rolling Stone το 2014.
«Όταν άκουσα την ηχογράφηση για πρώτη φορά έκλαψα. Δεν ακουγόταν σαν εμένα. Ήμασταν μια κουλ μπάντα, όχι αυτό που άκουγες. Ήταν πολύ δύσκολο».
Σύμφωνα με τη μπασίστρια του συγκροτήματος, Christa Hillhouse, η ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ αποτελούσε μια τρομακτική προοπτική. «Η εταιρεία μας έγλυφε και μας πίεζε πολύ», είχε δηλώσει στο SongFacts. Τελικά η Perry εγκατέλειψε τη μπάντα και έκτοτε έχει βγάλει ορισμένα προσωπικά άλμπουμ. Έχει γράψει επίσης τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες όπως οι Courtney Love, Miley Cyrus, Gwen Stefani και Christina Aguilera (συμπεριλαμβανομένης της No.1 επιτυχίας της Beautiful). Το 2014, η ίδια και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ενώθηκαν ξανά για μια συναυλία στο Λος Άντζελες.
«Bittersweet Symphony» - The Verve (1997)
Ήταν το κομμάτι που έκανε τους The Verve ευρέως γνωστούς, δικαίωσε όμως τον τίτλο του και αποδείχθηκε μια γλυκόπικρη επιτυχία για τη μπάντα. Το «Bittersweet Symphony» περιλάμβανε μέρος από την ορχηστρική εκδοχή του «The Last Time» των Rolling Stones, κάτι για το οποίο πήραν άδεια από την εταιρεία των Stones.
Ο πρώην μάνατζερ των Stones, Allein Klein, όμως, στον οποίο το συγκρότημα είχε παραχωρήσει τα δικαιώματα του τραγουδιού, μήνυσε τους The Verve, ζητώντας το 100% των κερδών από το «Bittersweet Symphony» και υποστηρίζοντας ότι η χρήση του μέρους του «The Last Time» δεν καλυπτόταν από τη συμφωνία με την εταιρεία Decca. Το αποτέλεσμα ήταν μια μακρά δικαστική διαμάχη, κάτι που οδήγησε τους The Verve απλώς να εγκαταλείψουν την προσπάθεια και να εκχωρήσουν το 100% των πνευματικών δικαιωμάτων της μεγάλης επιτυχίας τους. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ένας άλλος πρώην μάνατζερ των Stones, ο Andrew Loog Oldham, μήνυσε επίσης τους The Verve το 1999, ζητώντας και αυτός με τη σειρά του μερίδιο από τα δικαιώματα.
Η νομική διαμάχη δεν σήμαινε απλώς απώλεια χρημάτων, αλλά και πλήρη απώλεια ελέγχου πάνω στο τραγούδι. Μεγάλη ήταν η δυσαρέσκεια του τραγουδιστή Richard Ashcroft όταν το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε σε μια διαφήμιση από τη Nike. «Το τελευταίο πράγμα που ήθελα στον κόσμο ήταν ένα από τα τραγούδια μου να γίνει διαφήμιση», δήλωσε αργότερα. Τα μέλη του συγκροτήματος ακολούθησαν ξεχωριστή πορεία το 1999, για να ενωθούν ξανά το 2007 και να ξαναχωρίσουν το 2009. Ο Ashcroft κυκλοφόρησε το πέμπτο του σόλο άλμπουμ These People πέρυσι.
«I'll Be There for You» - The Rembrandts (1994)
Πρόκειται για το δημοφιλές τραγούδι των τίτλων αρχής της ακόμη πιο δημοφιλούς σειράς «Τα Φιλαράκια». Μια προηγούμενη εκδοχή του τραγουδιού δημιουργήθηκε από τον μουσικό Michael Skloff (τον σύζυγο της δημιουργού και παραγωγού Marta Kauffman) και τον στιχουργό Allee Wright, πριν το συγκρότημα από το Λος Άντζελες The Rembrandts ολοκληρώσει τη βερσιόν που ακούμε σήμερα.
«Το 1994, το τελευταίο πράγμα που θα έκανε ένα σοβαρό συγκρότημα θα ήταν να ανακατευτεί με μια τηλεοπτική σειρά», έχει δηλώσει ο Phil Solem των The Rembrandts. Ο ίδιος και το επίσης μέλος του συγκροτήματος Danny Wilde σκόπευαν να κρατήσουν μυστική την εμπλοκή τους, αλλά η προσπάθειά τους να μείνουν ανώνυμοι δεν ευδοκίμησε. Αρχικά, το «I'll Be There For You» υπήρχε μόνο στη σύντομη εκδοχή του και ο αμερικανικός ραδιοφωνικός σταθμός WYHY δημιούργησε μια μεγαλύτερη εκδοχή του. Όταν οι ακροατές το άκουσαν, άρχισαν να το ζητούν διαρκώς, με αποτέλεσμα η δισκογραφική του συγκροτήματος να πιέσει τα μέλη του να ηχογραφήσουν ένα μεγαλύτερο σε έκταση τραγούδι. Οι The Rembrandts δεν ενθουσιάστηκαν με την ιδέα, καθώς αισθάνονταν ότι η αισθητική του κομματιού δεν ταίριαζε με τον ήχο που επιδίωκαν να περάσουν στο κοινό τους. Τελικά όμως υποχώρησαν…
Η μεγάλη δημοφιλία που απέκτησε το τραγούδι είχε και το κόστος της. Ορισμένοι από τους νέους θαυμαστές δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα να ακούσουν τα άλλα τραγούδια του συγκροτήματος, ενώ δεν ήταν λίγοι οι παλιοί φαν που αποθαρρύνθηκαν από την εξέλιξη. «Νομίζω ότι χάσαμε ένα γιγάντιο ποσοστό του αρχικού μας κοινού», ανέφερε ο Solem, ο οποίος εγκατέλειψε το συγκρότημα το 1997. Πάντως, ο ίδιος και ο Wilde επανενώθηκαν το 2000 και δουλεύουν πάνω σε έναν νέο δίσκο που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει φέτος, σύμφωνα με το BBC.
«Creep» - TLC (1994)
Το single από το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο «CrazySexyCool» των TLC ήταν ένα κομμάτι ερμηνευμένο από την οπτική μιας γυναίκας που απατά τον άπιστο σύντροφό της. Ήταν το πρώτο No.1 κομμάτι του συγκροτήματος στις ΗΠΑ.
Η Lisa «Left Eye» Lopes δεν ήταν μεγάλη φαν του κομματιού και διαφωνούσε με την κυκλοφορία του. «Ήμουν 100% κατά του Creep. Αν ένα κορίτσι πιάσει τον άντρα της να την απατά, αντί να της πεις να τον απατήσει κι εκείνη, γιατί δεν της λέμε απλώς να φύγει;», είχε τονίσει σε δηλώσεις της. Απείλησε μάλιστα να βάλει μαύρη ταινία στο στόμα της κατά το γύρισμα του βίντεο κλιπ, τελικά όμως έκανε πίσω.
Το «Creep» καθώς και το «CrazySexyCool» έγιναν τεράστιες επιτυχίες. Οι TLC, όμως, ελάχιστα απόλαυσαν αυτή την επιτυχία. Το 1995 έκαναν αίτηση για πτώχευση, γεγονός που απέδωσαν στις ασύμφορες συμφωνίες με τη δισκογραφική εταιρεία LaFace και την εταιρεία μάνατζμεντ Pebbitone. Κάθε μέλος του συγκροτήματος έλαβε κάτι λιγότερα από 50.000 δολάρια για τη δουλειά του στο άλμπουμ, που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα, αφήνοντάς τα με ένα χρέος της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το τρίτο άλμπουμ FanMail κυκλοφόρησε το 1999, όμως ήδη η Lopes είχε κουραστεί από τη συμμετοχή της στη μπάντα. Επέστρεψε και πάλι αργότερα, όμως το 2002 έχασε τη ζωή της σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τα υπόλοιπα μέλη Tionne «T-Boz» Watkins και Rozonda «Chilli» Thomas, στο μεταξύ, έβγαλαν έναν νέο δίσκο τον Ιούνιο του 2017.
«You Get What You Give» - New Radicals (1998)
Το «You Get What You Give» των New Radicals, έφτασε στο No.5 των τσαρτ στη Βρετανία το 1998. Ο δημιουργός της επιτυχίας Gregg Alexander υποστήριξε πως οι στίχοι στο τέλος του τραγουδιού, που μιλούσαν για τις ασφαλιστικές εταιρείες και την εταιρική διαφθορά αλλά και για celebrities -οι Beck, Courtney Love και Marilyn Manson αναφέρονται στο κομμάτι- ήταν ένα πείραμα για να δει ποιο θέμα θα τραβούσε περισσότερο την προσοχή.
Και όπως ήταν κατά κάποιο τρόπο αναμενόμενο, η προσοχή δόθηκε στο ζήτημα των διασημοτήτων παρά στις άλλες ιδέες που επιχειρούσε να περάσει το τραγούδι. «Το να προσέχεις ότι όλοι εστιάζουν στο ζήτημα των διασημοτήτων αντί για τους στίχους που μιλούσαν για τις δυνάμεις που κρατούν τους πάντες κάτω… Αυτό ήταν κάτι για το οποίο απογοητεύτηκα», δήλωσε ο Alexander στο Hollywood Reporter το 2014. Ο ίδιος κουράστηκε και από τη μουσική βιομηχανία, αποκαλύπτοντας στην ίδια συνέντευξη: «Απλώς μου έλειπε το να αισθάνομαι σαν καλλιτέχνης κάθε μέρα και να μπορώ να γράφω τραγούδια κάθε μέρα και όχι να αισθάνομαι ότι ο χρόνος μου ελέγχεται και διαχειρίζεται για τους μετόχους της εταιρείας».
Τον Ιούλιο του 1999, λιγότερο από 12 μήνες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ τους, ο Alexander διέλυσε τη μπάντα προκειμένου να αφοσιωθεί στην παραγωγή και τη δημιουργία τραγουδιών. «Τους τελευταίους μήνες είχα χάσει το ενδιαφέρον να ηγούμαι ενός "θαύματος μιας επιτυχίας" σε σημείο που φορούσα καπέλο προκειμένου οι θαυμαστές να μη βλέπουν την έλλειψη ενθουσιασμού μου». Ο ίδιος έχει γράψει έκτοτε τραγούδια για τους Boyzone και Ronan Keating, Enrique Iglesias, Mel C, Geri Halliwell και Sophie Ellis-Bextor.
«Breakfast At Tiffany's» - Deep Blue Something (1995)
Στην επιτυχία του 1995 των Deep Blue Something, ο τραγουδιστής Todd Pipes προσπαθούσε να πείσει το κορίτσι του ότι είχαν κάτι κοινό, το γεγονός ότι τους άρεσε η ταινία Breakfast At Tiffany's. Το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία (No.1 στη Βρετανία, όπου πούλησε πάνω από 600.000 αντίτυπα, και μπήκε στο Top 5 στις ΗΠΑ).
Και κάπου εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Σύμφωνα με τον Dallas Observer, το συγκρότημα μπλέχτηκε σε μια περίπλοκη νομική διαμάχη με τον Louis Bickel Jr, έναν παλιό φαν που τους έδωσε 3.000 δολάρια για να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ -το οποίο περιλάμβανε μια εκδοχή του Breakfast At Tiffany’s- στην εταιρεία του Doberman Records. Όταν η μπάντα υπέγραψε με την Interscope και έγινε ευρέως γνωστή με το δεύτερη άλμπουμ της Home -το οποίο επίσης περιλάμβανε το Breakfast At Tiffany’s- ο Bickel έκανε μήνυση, διεκδικώντας την ιδιοκτησία του τραγουδιού.
Το συγκρότημα απάντησε με μια δική του μήνυση. Την ίδια περίοδο, ο Pipes, καθηγητής σε ένα χριστιανικό σχολείο, απολύθηκε από τη δουλειά λόγω της πίεσης που άσκησαν γονείς που αντιδρούσαν στην ιδέα ενός ποπ σταρ να διδάσκει τα παιδιά τους.
Η μπάντα έφτασε τελικά σε συμβιβασμό με τον Bickel, αλλά σύντομα μπλέχτηκε σε μια νέα νομική διαμάχη. Η Interscope είχε ρίξει όλη της την ενέργεια στους Limp Bizkit και ήθελε οι Deep Blue Something να καθυστερήσουν την κυκλοφορία του νέου δίσκου που είχαν ηχογραφήσει. Το συγκρότημα μήνυσε την εταιρεία προκειμένου να λύσει το συμβόλαιο και κέρδισε, με αποτέλεσμα να καταφέρει τελικά να κυκλοφορήσει έναν νέο δίσκο το 2001. Σύντομα όμως τα μέλη του ακολούθησαν ξεχωριστούς δρόμους, για να συνεργαστούν ξανά περίπου 20 χρόνια μετά το «Breakfast at Tiffany's» το 2015.

 http://www.newsbeast.gr

ΚΥΡ.....

Απορία .

ΑΠΟΡΟΙΑ