BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

House of Waters - "Sense"



Στο ίδιο έργο θεατές.

Επειδή κοντεύουν να πετύχουν τον στόχο τους να μας κάνουν να βαρεθούμε πιά να ασχολούμαστε μαζί τους,
..ώστε να κάνουν ανενόχλητοι το δωσιλογικό τους έργο,
..εμείς, σε πείσμα τους, περιγράφουμε σήμερα την βαριεστημάρα μας,
..την αγυρτεία τους, και
τις μεθόδους τους.

Βγήκε αυτές τις μέρες , πρώην δοτός πρωθυπουργός,
..και είπε πως είναι «ορατό το ενδεχόμενο νέου μνημονίου».

Έτσι αρχίζουν πάντα όλα. Με μία δήλωση.
Μετά αρχίζουν οι «διευκρινίσεις»: «ναι, όχι, τό ‘πα αλλά εσείς δεν καταλάβατε», μπορεί να πέσει και καμιά ψιλοδιάψευση όταν το πρόσωπο είναι αρκούντως φαιδρό και ξεφωνημένο.
Μετά, «σοβαροί» καλεσμένοι παρέα με «σοβαρούς» δημοσιογράφους αρχίζουν να το συζητάνε στα κανάλια,
..στην αρχή κάτι πεντάλεπτα στα δελτία ειδήσεων, μετά ολόκληρες ενημερωτικές εκπομπές, όπου καλούνται και «αναλυτές», οικονομολόγοι,
..ανασύρονται σχετικά άρθρα του εξωτερικού, και κάνουν και μίνι γκάλοπ στους δρόμους και στις καφετέριες.
Στο μεταξύ η κυβέρνηση διαρρυγνύει τα ιμάτιά της πως δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, και πως ούτε που της πέρασε απ’ το μυαλό,
..ενώ η αντιπολίτευση ζητάει εκλογές και σκίζει τα καλσόν της πως δεν θα ψηφίσει τίποτε άλλο εκτός απ’ αυτά που τόσα χρόνια έχει ψηφίσει.
Μετά από λίγο καιρό ένας υπουργός επανέρχεται: «υπάρχουν σκέψεις, αλλά ακόμη τις επεξεργαζόμαστε, και θα υπάρξουν και αντίστοιχα μέτρα ελάφρυνσης των πιό αδύναμων».
Γίνεται ο σχετικός σάλος, βγαίνουν στον αέρα και κάτι «διαρροές» με προσχέδια, όλοι το συζητούν πιά ανοιχτά εκτός απ’ την κυβέρνηση που τηρεί σιγή ασυρμάτου, μέχρι που:
..από κάποια χώρα του εξωτερικού, κάποιος κυβερνητικός επίσημος σκάει επίσημα το παραμύθι «είναι καινούργια απαίτηση των δανειστών, αλλά τους διαμηνύσαμε πως δεν θα το δεχτούμε».
Μετά τα πράγματα μπαίνουν τον δρόμο τους.
Οι «θεσμοί» πάνε, έρχονται, απειλούν, προειδοποιούν, χαμογελούν.
Παίρνουν σειρά οι μενουμευρώπηδες, οι καταστροφολόγοι, οι «λογικοί».
Η λάσπη και τα σκ@τά στον ανεμιστήρα, κι όποιον πάρει η μπάλα.
Μετά αρχίζει το κομματικό «μασάζ» απο τους κυβερνητικούς βουλευτές και υπουργούς που απειλούν ανυπακοή.
Μετά τα πάντα ψηφίζονται και επανερχόμαστε στην αναμονή για νέα δήλωση, και φτού κι απ’ την αρχή.

Και στο μεταξύ ο λαός απαθής και μοιραίος βλέπει και ξαναβλέπει το ίδιο έργο,
..κι όλο και ξανασαστίζει με τα ίδια πράγματα, σαν να βλέπει τον Ζήκο για χιλιοστή εξακοσιοστή όγδοη φορά και να ξαναγελάει με τις ίδιες ατάκες που έτσι κι αλλιώς τις έχει μάθει απ’ έξω.

Παράσταση και σκηνικό θανάτου με οσμή σαπίλας και βαρεμάρας.
Η κόπια όμως είναι φτιαγμένη από ειδικό υλικό αθάνατο, να μη φθείρεται απ΄ την επανάληψη,
..σχεδιασμένη από τα χειρότερα καθάρματα,
..και παιγμένη απ΄τους φτηνότερους παλιάνθρωπους,
..για τα μάτια του πιό ξεπεσμένου λαού.

Ξέρουν πως δεν θα πεθάνουμε από βαρεμάρα.
Θα την προλάβουν τα νέα μνημόνια και τα νέα μέτρα!..


mandatoforos

Tο ιδανικό της φυλής

Κάποιες εξελίξεις μοιάζουν μοιραίες για όλους τους λαούς, αφού βλέπουμε τόσο συχνά την ιστορία να επαναλαμβάνει την πορεία τους…  
Ο πολιτισμός γεννάται όταν ο λαός αποκτά ένα ιδανικό. Λίγο ενδιαφέρει η φύση αυτού του ιδανικού. Είτε είναι η λατρεία της Ρώμης, η δύναμη της Αθήνας ή ο θρίαμβος του Αλλάχ, θα αρκέσει για να προικίσει όλα τα άτομα της φυλής με την διαμόρφωση μιας τέλειας ενότητας αισθημάτων και σκέψεων…    
Έχοντας φτάσει σε ένα ορισμένο επίπεδο δύναμης και πολυπλοκότητας, ο πολιτισμός σταματά να μεγαλώνει, και, αφού πλέον δεν μεγαλώνει, είναι καταδικασμένος να παρακμάσει γρήγορα. Η ώρα του γήρατος σε λίγο θα σημάνει.
Αυτή η αναπόδραστη ώρα σημαδεύεται πάντα από την εξασθένιση του ιδανικού που υποστήριζε την ψυχή της φυλής. Στο μέτρο που αυτό το ιδανικό ωχριά, όλα τα θρησκευτικά πολιτικά ή κοινωνικά οικοδομήματα, των οποίων ήταν ο εμπνευστής, αρχίζουν να κλονίζονται.
Με τον προοδευτικό αφανισμό του ιδανικού της, η φυλή χάνει προοδευτικά αυτό που έκανε τη συνοχή της, την ενότητά της και τη δύναμή της. Το άτομο μπορεί να αναπτύσσεται σε προσωπικότητα και σε ευφυΐα, όμως ταυτόχρονα, επίσης, ο συλλογικός εγωισμός της φυλής έχει αντικατασταθεί από μια υπερβολική ανάπτυξη του ατομικού εγωισμού, που συνοδεύεται από την κατάπτωση του χαρακτήρα και από την ελάττωση των δεξιοτήτων στη δράση. Αυτό που αποτελούσε ένα λαό, μια ενότητα, ένα συνασπισμό, καταλήγει να γίνει μια συγκέντρωση ατόμων δίχως συνοχή και τα οποία διατηρούν τεχνητά, για κάποιον καιρό ακόμα, τις παραδόσεις και τους θεσμούς. Είναι τότε που, χωρισμένοι από τα συμφέροντά τους και τις προσδοκίες τους, μη γνωρίζοντας πια να κυβερνήσουν τους εαυτούς τους, οι άνθρωποι ζητούν να κατευθύνονται στις παραμικρές τους πράξεις, και το κράτος ασκεί την απορροφητική επιρροή του.
Με την οριστική απώλεια του παλαιού ιδανικού, η φυλή καταλήγει να χάσει επίσης την ψυχή της. Δεν είναι πια παρά ένας κονιορτός απομονωμένων ανθρώπων, και γίνεται πάλι αυτό που ήταν στην αφετηρία της: μια μάζα. Παρουσιάζει όλους τους εφήμερους χαρακτήρες της, τους άστατους και τους δίχως αύριο. Ο πολιτισμός δεν έχει πια καμιά σταθερότητα και πέφτει στην εξουσία όλων των συγκυριών. Ο όχλος είναι βασιλιάς και οι βάρβαροι προχωρούν. Ο πολιτισμός μπορεί να μοιάζει λαμπρός ακόμα, γιατί διατηρεί την εξωτερική όψη που δημιουργήθηκε από ένα μακρύ παρελθόν, αλλά είναι στην πραγματικότητα ένα οικοδόμημα σαρακοφαγωμένο, που τίποτα δεν το υποστηρίζει πλέον, και που θα καταρρεύσει στην πρώτη θύελλα. Να περνά από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό κυνηγώντας ένα όνειρο, μετά να παρακμάζει και να πεθαίνει, όταν τούτο το όνειρο έχει χάσει τη δύναμή του, αυτός είναι ο κύκλος της ζωής ενός λαού.


Από το βιβλίο «Η Ψυχολογία των Μαζών» του Gustave Le Bon, σελ. 181-183 (εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ)

Στη χώρα του Εγώ

Αυτή τη φορά, ας βάλουμε τις αιτιολογίες μπροστά από τα συμπτώματα.

Είμαστε ένας μικρός τόπος γεμάτος ανθρώπους που το πρώτο και βασικότερο χαρακτηριστικό
τους είναι η έλλειψη σιγουριάς. Κληρονομιά αιώνων σκλαβιάς, επιδρομών και καταπίεσης.
Η έλλειψη σιγουριάς οδηγεί σε μια υπερβολική (και αναγκαστική) υπερτροφία του εγώ. Το εγώ νιώθει διαρκώς πως κινδυνεύει, οι μηχανισμοί αυτοπροστασίας θριαμβεύουν, ο εγωισμός γίνεται μέθοδος επιβίωσης. (Ο θάνατος σου, η ζωή μου). Η στάση παραμένει κι όταν ο κίνδυνος περάσει.
Πώς όμως χωράνε σε μια μικρή χώρα εννιά εκατομμύρια υπερτροφικά εγώ — που το καθένα θέλει να επιβληθεί στα άλλα; Φτάνουμε στο Ιονεσκικό παράδοξο, όπου ο καθένας μας σαν Εγώ έχει όλα τα δικαιώματα — και σαν Εσύ κανένα.
Στη χώρα του Εγώ, το Εσύ είναι υπό διωγμόν. Άρα και το Εγώ (μια και όλα τα Εσύ είναι και Εγώ…). Άρα οι πάντες… Έτσι, αιώνες τώρα, κλείνουμε ο ένας το δρόμο του άλλου. Στην προσπάθεια μας να μην προηγείται κανείς, μένουμε όλοι στάσιμοι.
Μόνο σε κάτι πολέμους τα ξεχνάμε και ορμάμε — για να ακινητοποιηθούμε πάλι, μετά, σε λαοκοόντειο μαρμάρινο σύμπλεγμα.
Τίποτα δεν μας ενοχλεί περισσότερο από την επιτυχία του άλλου (πώς μας ξέφυγε!). Δεν την ανεχόμαστε. Δεν την επιτρέπουμε. Τη θεωρούμε απρεπή, άσεμνη, σχεδόν… αντιδημοκρατική.

Οι άλλοι λαοί υπερηφανεύονται για τους προικισμένους, τους εκλεκτούς, τους ταλαντούχους. Εμείς ντρεπόμαστε και κοιτάμε να τους κρύψουμε. Και το καταφέρνουμε μια χαρά. Εκτός αν τύχει και τους ανακαλύψει κανένα ξένο Νόμπελ. (Αλλά και τότε, λίγες μέρες μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς, αρχίζει να κυκλοφορεί το φαρμάκι και στα στόματα και στα ρεπορτάζ των εφημερίδων).
Μικρότητες μιας κομπλεξικής κοινωνίας φοβισμένων ανθρώπων, που βλέπουν την επιτυχία του άλλου σαν απειλή. Που δεν δέχονται τη νομιμότητα του επαίνου παρά μόνο μετά θάνατον. (Το άκουσα: “Τέτοιο κείμενο μόνο αφού πεθάνει επιτρεπόταν να γραφτεί”).
Έτσι, λοιπόν, κύριοι: αγωνιστείτε, κοπιάστε, αλλά μην προσδοκάτε αναγνώριση, θα έρθει όταν δεν θα υπάρχετε εσείς. Ή εσείς — ή αυτή. Λεφτά, κερδίστε όσα θέλετε. Η κοινωνία μας (αντίθετα με τις ξένες) επιτρέπει να κάνεις επίδειξη χρημάτων (αυτό θαυμάζεται), αλλά όχι και επίδειξη ταλέντου (αυτό είναι νεοπλουτικό). Προπαντός σεμνότης! Το να περιφέρεις μια προσωπικότητα σ’ αυτή τη χώρα, είναι εξίσου απρεπές με το να επιδεικνύεις τα γεννητικά σου όργανα στα πάρκα.
Συγχέουμε: την παρουσία με την υπεροψία. Τη διαφοροποίηση με την ανισότητα. (Λίγο ακόμη και θα ζητηθεί η κοινωνικοποίηση του πνευματικού πλούτου…).
Έχουμε βρει και το όπλο που σκοτώνει κάθε ευγενική φιλοδοξία. Όποιος κινείται “προβάλλεται”. Ο επιστήμονας που παρουσιάζει μια ανακοίνωση το κάνει για να προβληθεί. Ο συγγραφέας που γράφει ένα βιβλίο το ίδιο. Όλα γίνονται για την προβολή. Κι όσοι τολμούν επώνυμα να δημιουργούν, αποκαλούνται επιδειξίες. Όχι βέβαια πως δεν γίνεται και πολλή προσπάθεια για επίδειξη. Ακριβώς επειδή τόσο έχουμε στερηθεί του έπαινο, κάνουμε τα πάντα για να τον αποκτήσουμε. (Σαν το ποτό, στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης). Και φτηνή επίδειξη γίνεται και κακή προβολή.
Αλλά δεν είναι κάθε δραστηριότητα προβολή, ούτε κάθε εργασία διαφημιστικό κόλπο. Πρέπει κάποτε να μάθουμε να αξιολογούμε και να δεχόμαστε την ποιότητα. Πρέπει, να αναγνωρίσουμε τη δυνατότητα της παρουσίας στον καθένα. Γιατί ο καθένας έχει κάτι να πει και πρέπει να μπορεί να το πει. Ο αποκλεισμός της προβολής (που μοιάζει δημοκρατικός), είναι στην πραγματικότητα ριζικά ελιτίστικος.



Κλασική λογοτεχνική αντίδραση (η αρνητική άποψη του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”): “Ποιος νομίζει πως είναι;”.
—Είναι αυτός που είναι — και δεν υποχρεούται να ζητήσει συγγνώμη από κανέναν, επειδή είναι έτσι.. Ούτε χρωστάει σε κανέναν τίποτε. Άσε τον λοιπόν, κύριε, να κάνει τη δουλειά του και κοίταξε κι εσύ τη δική σου.
Αδύνατον! Ο μηχανισμός της σύγκρισης δουλεύει αυτόματα και συνέχεια. Παράδειγμα: “Και τι ήταν δηλαδή ο Τάδε; Υπερβολές!. (Ο μηχανισμός λειτουργεί έτσι: εγώ είμαι πιο σημαντικός από τον Τάδε — όταν όμως πεθάνω δεν θα γίνει τέτοιος θόρυβος…). Ναι, και το θάνατο του άλλου φτάνουμε να φθονήσουμε.
Ενώ οι σεμνοί! Τι υπέροχοι άνθρωποι οι σεμνοί! Π. χ. ο σεμνός και αθόρυβος Σκαλκώτας. (Εμείς τον κάναμε έτσι — μπράβο μας! Τον ισοπέδωσε ο νεοελληνικός οδοστρωτήρας. Πέθανε σεμνός, φτωχός και άγνωστος, προς μεγάλη μας δόξα. Για να μπορούμε τώρα να υπογραμμίζουμε τη σεμνότητα του και να τη φέρνουμε παράδειγμα στη νέα γενιά).
Η σεμνότητα που απαιτούμε δεν είναι βέβαια η ταπεινότητα του μεγάλου, που ξέρει τα όρια του ανθρώπινου. Στην καλύτερη περίπτωση είναι το φοβισμένο “λάθε βιώσας” του ραγιά (σκύψε να μη δίνεις στόχο), στη χειρότερη περίπτωση η σεμνοτυφία του Ιησουΐτη που πιστεύει πως είναι μέγας, αλλά δεν καταδέχεται να το δείξει. Άλλη μια πλευρά του νεοελληνικού πουριτανισμού. Που, όπως κάθε πουριτανισμός, πηγάζει από δική μας αναπηρία, αβεβαιότητα και στέρηση.
Κι έπειτα παραπονιόμαστε πως δεν έχουμε ηγεσία! Αφού κανένας μας δεν παραδέχεται τον άλλον! Εκτός κι αν είναι ασήμαντος κι ακίνδυνος — οπότε, συμβατικά κάνουμε πως τον δεχόμαστε. (Κοιτάξτε τις δουλικότατες τιμές που γίνονται σε πολιτικούς και “προέδρους”).
Και έξω οι άνθρωποι ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, αλλά θετικά. Κοιτάνε να προσπεράσουν με τη δική τους ταχύτητα κι όχι βάζοντας τρικλοποδιά. Χαίρονται την ικανότητα του διπλανού τους, προσπαθούν να την προωθήσουν, χωρίς ποτέ να σκεφθούν ότι αυτό που θα κερδίσει ο άλλος θα το στερηθούν αυτοί. Βλέπω συγγραφείς να προωθούν συγγραφείς, επιστήμονες να μάχονται για την επιβολή της θεωρίας ενός τρίτου — και απορώ. Όχι για τους άλλους. Για μας! Είναι περίεργο πως ακόμη έχουμε το θάρρος να χτίζουμε, όταν οι κατεδαφιστές γύρω μας είναι μυριάδες…
“Ο τόπος μας είναι κλειστός. Όλο βουνά…”.


***********
Ν.Δήμου

Πηγή: ndimou

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ξέρεις απο πατίνι ?

Και όμως χάνεται.

Απίστευτη χαμένη ευκαιρία σε κενή εστία 




Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Supertramp- School



Στο χασάπη !

Αποτέλεσμα εικόνας για πουλανε την ελλαδα

ΚΥΡ....




Μια απαγορευμένη συζήτηση


Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων εκθέσεων του ΔΝΤ, δηλαδή αυτής που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής [1], αποκλείει οποιασδήποτε μορφής αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα οδυνηρά και χωρίς περιστροφές συμπεράσματά τους προειδοποιούν ότι «η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση», και ακόμη ότι «έστω και ΑΝ η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο». Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων.

Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης, που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.

Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ).


  • Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται.
  • Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000.
  • Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται σε καθημερινή βάση κατά δεκάδες.
  • Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη.

Η ανεργία που εξακολουθεί να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας.

  • πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό,
  • και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως «απασχολούμενοι», με μηνιαία αμοιβή 100-300Ε.

ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για το πως θα «εξακολουθήσουν να σώζουν την Ελλάδα», με αποτέλεσμα να επινοούν μέτρα άγνωστης θεωρητικής πατρότητας, όπως λ.χ. «προληπτικά μέτρα λιτότητας», όπως «μειώσεις φόρων με παράλληλη μείωση του αφορολόγητου ορίου», όπως «διαχρονικά περιφερόμενος κόφτης» και πολλά ανάλογα.

Οι Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επιδεικνύουν αισιοδοξία προς τα έξω. Μεταξύ άλλων, αναμένουν ρυθμούς ανάπτυξης, για την ετοιμοθάνατη Ελλάδα, τόσο φαντασμαγορικούς, ώστε να ξεπερνούν και τα 2.5% (φροντίζοντας, βέβαια, να τονίσουν ότι αυτά τα «θαύματα» απαιτούν κάποιες προϋποθέσεις). Ακόμη, οι Βρυξέλλες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν το χαρακτηρισμό του ΔΝΤ, για το ελληνικό χρέος, ως «εξαιρετικά μη βιώσιμου», διότι απλώς η Ευρώπη το «θέλει» και το «επιβάλλει» ως βιώσιμο!

Αυτήν την αδιέξοδη, από καιρό, κατάσταση που ωστόσο επιδεινώνεται σημαντικά μετά το πέρας της κάθε «αξιολόγησης», αρνείται πεισματικά, θα πρόσθετα και εθελοτυφλικά, να την αποδεχθεί ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου μας. Αντιθέτως, αναμένει επί 7 χρόνια με υπομονή και εμμονή βελτιώσεις από το πουθενά (αφού όλες μα όλες οι βασικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις φέρουν τις υπογραφές Ελλήνων πολιτικών). Η εκάστοτε κυβέρνηση, λοιπόν, αποθέτει τις ελπίδες της στην έλευση θαυμάτων, καθώς επιδίδεται στις ατελεύτητες και χωρίς προοπτική διαπραγματεύσεις. Η μοναδική συμβολή αυτών των αξιολογήσεων είναι ίσως η εκχώρηση κάποιων ελευθεριών, προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, ώστε να μπορούν να επιλέγουν τον τρόπο της ευθανασίας των διαδοχικών κοινωνικό-επαγγελματικών κατηγοριών, όταν έρχεται η σειρά τους.

Σε ότι αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η αισιοδοξία της στηρίζεται σε δύο πυλώνες.

  • Ο πρώτος είναι, φυσικά, ο ενθουσιασμός της αναμονής για την εξουσία, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα με λαμπερή χρυσόσκονη.
  • Και ο δεύτερος αναφέρεται στην εφευρετική επινόηση μέτρων, υφεσιακών πάντοτε, των οποίων η εφαρμογή δεν έχει εξαντληθεί, και συνεπώς διαθέτουν ακόμη περιθώρια εντατικοποίησης.

Τα σωτήρια, λοιπόν, μέτρα που προτείνονται είναι ο περιορισμός του φορολογικού βάρους (που χωρίς αμφιβολία είναι, όχι απλά υπερβολικός, αλλά και αναποτελεσματικός) σε συνδυασμό με τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να υποκαταστήσει τα, έτσι, απολεσθέντα δημόσια έσοδα.

Πρόκειται, δηλαδή, για μετωπική επίθεση εναντίον της τελευταίας κοινωνικό-επαγγελματικής κατηγορίας, αυτής των δημοσίων υπαλλήλων, της οποίας τα μέχρι τώρα χτυπήματα απλώς την ακρωτηρίασαν, χωρίς και να την αποτελειώσουν.

Τα αποτελέσματα αυτής της «σωτηρίας» θα είναι η επιπλέον αναρρίχηση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, οι ελλείψεις σε νοσοκομεία, (που θα ολοκληρώσουν τις ήδη υπάρχουσες) σε γάζες, βασικά φάρμακα, κρεβάτια εντατικής θεραπείας και ιατρικό προσωπικό, καθώς και η εντατικοποίηση των ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων, σε ερευνητικά κονδύλια (είμαστε ήδη στον πάτο), κ.ο.κ. Αλλά, βέβαια, σε ότι αφορά το μέτρο μείωσης των φόρων, όταν η ΝΔ θα έρθει στην εξουσία, θα έχει ήδη αποφασιστεί και βεβαιότατα θα παραμείνει σε ισχύ το άθλιο μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου ορίου στα 5.000-6.000Ε εισόδημα το χρόνο. Για τι είδους λοιπόν μείωση φόρων θα πρόκειται;

Η πιο τραγική, ωστόσο, πλευρά της ελληνικής πορείας προς την εξαθλίωση είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος που εν γνώσει όλων μας είναι αδιέξοδο και φονικό.

Η αδιανόητη και η, παντελώς, εξευτελιστική μας κατάσταση έγκειται στο αναμφισβήτητο πια γεγονός ότι το πρόγραμμα που μας δόθηκε είναι παντελώς εσφαλμένο, κατά γενική πια ομολογία και αναγνώριση [2]. Αλλά, ωστόσο, αυτοί που διοικούν αυτόν τον άμοιρο τόπο, πέρα από κάθε λογική, συνεχίζουν να εφαρμόζουν το ένα μετά το άλλο τα υφεσιακά αυτά μέτρα, ΑΝ και αποκλείεται να μη γνωρίζουν, ότι έτσι καταδικάζουν την Ελλάδα σε εξαφάνιση για πολλές-πολλές δεκαετίες.

Ομιλούν με άνεση για τη δήθεν ανάγκη εφαρμογής αυτών των άθλιων «μεταρρυθμίσεων», που έχουν μετατρέψει μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα σε τριτοκοσμική. Συστήνονται χωρίς δισταγμό ως «οικονομολόγοι», αγνοώντας ωστόσο, (ηθελημένα;;;) όλα τα πρόσφατα και πολυάριθμα βιβλία και άρθρα που γράφονται για την Ελλάδα, από νομπελίστες και σοβαρούς Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, και που αναλύουν με απολύτως πειστικά μέσα το ανίερο αυτό ελληνικό πρόγραμμα. Αρνούνται να κατανοήσουν ακόμη και το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ (και όχι μόνο), που έμμεσα φωνάζει ¨ «σταματήστε λοιπόν», SOS, γιατί οδηγείτε τη χώρα σας στην άβυσσο.

Πως εξηγείται αυτή η τόσο θλιβερή αυτή συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτικών;

Εμπιστεύονται, άραγε, βελτιώσεις, που όμως κινούνται μονίμως στο χώρο της φαντασίας ή που είναι τόσο οριακές ώστε να είναι ανίκανες να επηρεάσουν την, σε βάθος, κατεστραμμένη οικονομία μας; Έχουν, άραγε, πειστεί ότι η καταστροφή της χώρας είναι μονόδρομος, που τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει; Ή, απλώς, φοβούνται να διερευνήσουν και να συζητήσουν ακόμη, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής, επειδή έχουν πειστεί ότι «δεν υπάρχει ζωή εκτός του ευρώ»; Οπωσδήποτε, για όλους αυτούς τους λόγους, και ίσως και για κάποιους άλλους, δέχονται να εφαρμόζουν, και μάλιστα χωρίς ημερομηνία λήξης, αυτό το αδιέξοδο πρόγραμμα συμφοράς των δανειστών.

Η άλλη λύση, που με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν σχετικά, χρειάζεται θάρρος για να εκφωνηθεί, είναι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα.

Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο μονοπάτι, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες εφαρμογής, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας που να ήταν μέλος της Ευρωζώνης και να εξήλθε από αυτήν. Πρόκειται, ωστόσο, ταυτόχρονα, για λύση που υπόσχεται τη σωτηρία της Ελλάδας, ασφαλώς, κάτω από προϋποθέσεις. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν το τι μπορεί να προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα, σε όρους δυνατότητας επιλογής της κατάλληλης μακροοικονομικής πολιτικής, ταχείας ανάπτυξης, δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος, εξασφάλισης απρόσκοπτης ρευστότητας και σε βάθος χρόνου απόκτησης μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν ακόμη, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, το πόσο ανόητη είναι η φράση, που ωστόσο ακούγεται πολύ συχνά: «τι δραχμή, τι ευρώ-τι μας φταίει το ευρώ, και τι θα μας προσφέρει η δραχμή»!!!.

Το περίεργο και το ανεξήγητο, ωστόσο είναι, ότι ενώ βρισκόμαστε αναμφίβολα στο χείλος του γκρεμού [3], αρνούμαστε κατηγορηματικά να εξετάσουμε, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτεί η απελπιστική κατάστασή μας, τη λύση της δραχμής ή όπως θα ονομάσουμε το εθνικό μας νόμισμα. Με περισσή επιπολαιότητα, και χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη, από ειδικούς οικονομολόγους - νομισματολόγους - μακροοικονομολόγους, που:

  • να συγκρίνουν το που οδεύουμε με τα μνημόνια, τις αξιολογήσεις, τις «μεταρρυθμίσεις» και τα συμπαρομαρτούντα της καταστροφής, και τι μπορούμε να περιμένουμε από το εθνικό μας νόμισμα,
  • να εξετάσουν με ποιους τρόπους θα είναι δυνατόν να περιοριστούν οι δυσμενείς συνέπειες του αρχικού σταδίου της μετάβασης,
  • να ερευνήσουν με ποια διαδικασία, με τι όρους και τι συμφωνίες θα είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη,
  • να καθορίσουν ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, για την ανάπτυξη, την ελάφρυνση των αρνητικών συνεπειών, για την φροντίδα των ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών κ.ο.κ. [4]Αυτή η υπεύθυνη, η ολοκληρωμένη, η εθνική μελέτη μετάβασης, από όσο γνωρίζω δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως, η αντιμετώπιση αυτής της λύσης, που είναι η μόνη, εκτός της ολοσχερούς μας καταστροφής, έχει αφεθεί στην ιλαροτραγωδία δηλώσεων, όπως: «θα πεθάνουμε από την πείνα, το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων», «ο πληθωρισμός θα φθάσει στα 500% στα 600%», «πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβετε», «θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό» κ.ο.κ.

ΑΝ εξαιρεθούν οι ολίγοι (όπως θα ήθελα να πιστεύω) που επιλέγουν αυτής της μορφής τα φαιδρά επιχειρήματα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, επειδή έχουν ίσως κάποια συμφέροντα, οι υπόλοιποι πολλοί που ενστερνίζονται ανάλογες κραυγές χωρίς περιεχόμενο, έχουν μάλλον πειστεί ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας και να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας με νύχια και δόντια. Και αν είναι έτσι, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.

Και να ληφθεί υπόψη ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία ευνοεί αποφασιστικά μια αλλαγή οικονομικής πορείας της Ελλάδας. Γιατί έχει προηγηθεί το BREXIT, η ιταλική οικονομία είναι σε κρίσιμη καμπή, οι σωρευμένες δυσλειτουργίες της ΕΕ-Ευρωζώνης προβάλλουν έντονες, οι εκλογές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες απειλούν να αναδείξουν στην εξουσία τα λεγόμενα «λαϊκίστικα κόμματα», που είναι αντιευρωπαϊκά, και πάνω από όλα η εκλογή του νέου πλανητάρχη, που εκτός από την εξαγγελία του περιορισμού της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, είναι και δηλωμένος εχθρός της Γερμανίας και του ευρώ.

Σε πείσμα των πολύ σημαντικών αυτών διεξόδων, εμείς αγωνιούμε για το πότε θα υπογραφεί η προς το παρόν τελευταία «αξιολόγηση», που θα μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια και τη δυστυχία. Και από την πλευρά τους τα ΜΜΕ, (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) τρέμουν να ανοίξουν μια σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση για τη δραχμή, αλλά αρκούνται στην υπόθαλψη των ανούσιων κραυγών που βλέπουν να έρχεται ο Αρμαγεδδών με τη δραχμή, αλλά όχι με τη συνέχιση της γενοκτονικής αυτής κατάστασης.


[1] Του Lexander Mercouris, Duran http://www. FREEPEN.gr/2017/01/blog-post_5480.html (συντάχθηκε από το προσωπικό του ΔΝΤ).

[2] Ακόμη και του ίδιου του Olivier Blanchard, πρ. επικεφαλής του ΔΝΤ και, προφανώς, εμπνευστή του αυτοκτονικού αυτού προγράμματος.

[3] Ας εντρυφήσουμε στο περιεχόμενο των τελευταίων εκθέσεων για την Ελλάδα.

[4] Να προλάβω αντιδράσεις συναδέλφων, λέγοντας ότι υπάρχουν ήδη σχετικές μελέτες για τη μετάβαση, που όμως δεν προβλήθηκαν αρκετά, δεν είναι ολοκληρωμένες, δεν έχουν υιοθετηθεί ως εθνική προσπάθεια, και θα ήταν σκόπιμο να συμπεριληφθούν οι καλές τους ιδέες σε μια πιο επίσημη μελέτη.


ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ - ΔΕΛΙΒΑΝΗ

Πηγή: dromosanoixtos.gr

«τα φύκια» που μας πουλούν για «μεταξωτές κορδέλες»

Όταν οι δικτάτορες του 4ου Ράιχ της ΕΕ αισθάνονται περήφανοι για τα επιτεύγματά τους, τα θύματά τους, οι λαοί της Ευρώπης, πρέπει όχι μόνο να ανησυχούν, αλλά να τρομοκρατούνται.
Γιατί οι λαοί της Ευρώπης, των οποίων οι ηγεσίες αποφάσισαν να τους δώσουν βορά στην Ένωση των Ευρώ-Τραπεζιτών τοκογλύφων, έχουν ζήσει «στο πετσί τους» τα... επιτεύγματα αυτά και είναι ακριβώς εκείνα από τα οποία υποδουλώθηκαν, φυλακίστηκαν, φιμώθηκαν, αδικήθηκαν, εξαθλιώθηκαν μέχρι θανάτου, χωρίς καμία κοινωνική προστασία και πρόνοια.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά τα επιτεύγματα της ΕΕ με τα κοινά… θεσμικά της όργανα και τις ισχυρές… αξίες. Είναι επίσης και οι περιφερειακές συρράξεις, η τρομοκρατία, οι αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, ο προστατευτισμός, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, όλα αυτά που η Ε.Ε. σε αγαστή συνεργασία με τη Δύση δημιούργησε και διόγκωσε, ώστε να έχει μετά μια καλή δικαιολογία για να τα… αντιμετωπίσει!

Είναι όλα αυτά που χρησιμοποιεί και θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί -εντατικοποιώντας την μέγγενη του τρόμου και της ανασφάλειας- ώστε, στο όνομα της «ασφάλειας», να μπορέσει να υποδουλώσει ακόμη περισσότερο τους λαούς της Ευρώπης αλλά και όλης της υφηλίου, ώστε να έχει ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, ακόμη μεγαλύτερη ισχύ, ακόμη περισσότερο και περισσότερα χειραγωγήσιμα θύματα.

Αυτό που αναρωτιόμαστε είναι μέχρι πού θα φτάσει η Ένωση του 4ου Ράιχ ώστε να αποδείξει ότι «το κάθε κράτος μόνο του, θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική» όπως τονίζει στη διακήρυξη της Ρώμης… Μήπως θα οδηγήσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με συμφωνίες «κάτω απ’ το τραπέζι» ή δήθεν διαφωνίες «πάνω… απ’ το τραπέζι», σε περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες, σε συρράξεις ή θερμά επεισόδια ώστε να καταδείξει την αναγκαιότητα της… ενωμένης, δήθεν ασφαλούς Ευρώπης;

Και διαβάζοντας στη διακήρυξη για την «ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπη και την Ένωση που θα δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης· μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη ενιαία αγορά που θα ενσωματώνει τις τεχνολογικές μετεξελίξεις κ.λ.π.»  δεν έχουμε παρά να συμπεράνουμε πως η εξαθλίωση πληθυσμών σ' όλη την υφήλιο θα συνεχιστεί και θα εντατικοποιηθεί ώστε η «εισαγωγή» εργατικών χεριών από άλλες χώρες και η απάνθρωπη μεταχείριση ανθρώπων να πολλαπλασιαστεί και να καταστούν και φθηνά εκτός από πολλά αυτά τα εργατικά χέρια…

Όσο για «τα φύκια» που μας πουλούν για «μεταξωτές κορδέλες» περί διαρκούς και βιώσιμης ανάπτυξης των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων μέσα από το ισχυρό και ενιαίο ευρώ, ένα έχουμε να πούμε: «Όχι άλλο κάρβουνο»! Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις τα είδαν τα καλά του ενιαίου σκληρού σας νομίσματος και τα βίωσαν με λουκέτα, οι εργαζόμενοι με απολύσεις και πλήρη εξαθλίωση, που σε χιλιάδες περιπτώσεις οδήγησε σε αυτοκτονία!

Επιπλέον, αυτά τα περί «κοινωνικής Ευρώπης» τ’ ακούμε βερεσέ και ο καλύτερος σχολιασμός αυτών θα ήταν οι χιλιάδες φωτογραφίες, άστεγων, άνεργων, συσσιτίων, ράντζων, αυτοκτονημένων γονιών, λιποθυμισμένων απ’ την πείνα παιδιών, κλουβιών-ανθρωποφυλακών μεταναστών και προσφύγων και τόσων άλλων που ο σχολιασμός από κείμενο θα γίνει φωτογραφικό άλμπουμ.

Έτσι, περιοριζόμαστε να φωνάξουμε σε όλους τους τόνους, πως η «κοινωνική» Ευρώπη που ευαγγελίζεστε δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ, τίποτα περισσότερο από ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Κι όσο εσείς θα προσπαθείτε για την ενότητα των θεσμικών οργάνων σας, τόσο εμείς θα προσπαθούμε για την ενότητα των λαών και την κοινωνική συνοχή τους!

Όσο εσείς θα προσπαθείτε για την ισχυροποίηση της τραπεζικής σας ένωσης σε βάρος των πατρίδων μας, τόσο εμείς θα προσπαθούμε να τις απελευθερώσουμε!

Όσο εσείς και οι διορισμένοι ηγέτες-δικτατορίσκοι σας θα προσπαθείτε να χειραγωγήσετε τους λαούς στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας σας, τόσο εμείς και κάθε λαός θα ορθώνουμε ανάστημα και θα αντιστεκόμαστε μέχρι της πλήρης απελευθέρωσης των πατρίδων μας και της πλήρης αυτοδιάθεσης των λαών τους!


Της Κατερίνας Τραγάλου
Πηγή: dromosanoixtos.gr

Θέλει, λέει να δει… Survivor


Με ρωτάει αγχωμένη τι ώρα είναι. Αν μπορεί, σήμερα το βράδυ, να μην πάει για ύπνο στις εννιά, να κάτσει λίγο παραπάνω. Θέλει, λέει να δει… Survivor, όπως οι φίλες της απ’ το σχολείο και τα… μεγάλα αγόρια της δευτέρας δημοτικού!
Κοκαλώνω. Σαν τους κοιλιακούς του “μαχητή” Κωνσταντίνου Βασάλου, μπλέκομαι όπως οι πλεξούδες της “διάσημης” Σόφης Πασχάλη. “Όχι, κορίτσι μου, δεν σ’ αφήνω να δεις Survivor!”. Διαισθάνεται ότι το “όχι” είναι “όχι”, θυμώνει, μουτρώνει, πεισμώνει και χτυπώντας πίσω της δυνατά την πόρτα του υπνοδωματίου, μου εκσφενδονίζει την παρακάτω ρίμα: “Στον ποπό θα φας σφαλιάρα σαν τον Γιάννη τον Σπαλιάρα!”. Στέκομαι στην ίδια θέση. Παραζαλισμένη από την λεκτική βολή, αποσβολωμένη από το άγουρο ξέσπασμα, ηττημένη από τις προσπάθειες ν’ αποκαλύψει όσο πιο αργά γίνεται τη βλακεία των μεγάλων.
Ανοίγει την πόρτα. Απ΄ το χέρι της δεν σέρνει την παραμικρή “συγνώμη” σε αντίθεση με τα χείλη της που μου σούρνουν ένα σωρό παράπονα – “γιατί οι άλλες μαμάδες αφήνουν τα παιδιά τους;” “εσύ γιατί είσαι τόσο αυστηρή;”- μετά της υπενθύμισης ότι “το Survivor, μαμά, είναι κατάλληλο για όλους με επιθυμητή τη γονική συναίνεση!» Της λέω πως δεν της την δίνω! Ότι η κουβέντα μας τελειώνει εδώ! Πως η απάντηση στο “γιατί;” που ετοιμάζεται να ξεστομίσει είναι ένα λιτό κι απέριττο “Έτσι!”. Αυτή τη φορά το χτύπημα της πόρτας είναι ακόμη πιο δυνατό και καθόλα απειλητικό καθώς συνοδεύεται από την φράση: “Δεν με νοιάζει! Αύριο στο σχολείο, θα μου πει η Μαρία τι έκανε ο Μπο, ο Χανταμπάκης, η Λάουρα κι ο Χούτος!”.
Δεν το πιστεύω! Δεν θέλω να πιστέψω ότι ένα τσούρμο εξάχρονων παιδιών, αντί στα διαλείμματα να τρέχουν, να πέφτουν, να γελάνε, να τσακώνονται, να πλακώνονται και να τα ξαναβρίσκουν, στέκονται σε μία άκρη του προαυλίου και συζητάνε για τον Χανταμπάκη, τον Χούτο, τους “διάσημους”, τους “μαχητές”, τους κοιλιακούς, τα οπίσθια, την πείνα, την εξαθλίωση και την τηλεοπτική μας διαστροφή. Δεν γουστάρω ν’ αποδεχτώ ότι η κόρη μου ανήκει στην κλίκα της μεγάλης μας ανοησίας, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι τα είδωλά της συντίθενται από κάποιους αργόσχολους τυπάδες και τα πρότυπά της από μερικές wannabe σταρλετίτσες.
Της χτυπάω την πόρτα. Δειλά. Δεν απαντάει. Βάζω το χέρι μου στο πόμολο και την στιγμή που το κατεβάζω, ακούω την φωνή της: “Μην έρθεις!”. Πηγαίνω. Κάθομαι δίπλα της χωρίς να μιλάω. Δύο γενιές σε αντίθετη κατεύθυνση, δύο πλανήτες σε αντίθετη τροχιά, δύο γυναίκες σε παράλληλη λατρεία. Την αγκαλιάζω. Στην αρχή απαλά, πιο μετά όσο πιο σφιχτά μπορώ κι αρχίζω να της μιλάω: “Ξέρεις, όταν ήμουν μικρή η λέξη που μισούσα περισσότερο απ’ όλες να ακούω από τους μεγάλους ήταν το “έτσι”. Είχα ορκιστεί ότι εγώ δεν θα την έλεγα ποτέ στα δικά μου παιδιά. Σήμερα, στην είπα για πρώτη φορά και θέλω να σου ζητήσω μία μεγάλη συγνώμη. Δεν υπάρχει έτσι. Υπάρχουν πολλά “επειδή” στο ερώτημά του γιατί δεν σ’ αφήνω να βλέπεις Survivor. Θέλεις να τ’ ακούσεις;”. Κουνάει το κεφαλάκι της καταφατικά.
Δεν σ΄ αφήνω γιατί είσαι ακόμη πολύ μικρή για να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους σε διάσημους και άσημους. Για μένα, οι πρώτοι δεν υπάρχουν καν. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που τα καταφέρνουν από τους άλλους καλύτερα σε κάτι. Έπειτα, οι “μαχητές” δεν είναι εκείνοι που ποζάρουν μπροστά σε τηλεοπτικούς φακούς αλλά άνθρωποι καθημερινοί, σαν την μαμά και τον μπαμπά, που δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους ένα πιάτο φαγητό, ένα ζευγάρι παπούτσια και μια ωραία εκδρομή. Είναι αυτοί που σ’ ένα δρόμο γεμάτο εμπόδια και τρικλοποδιές δεν σταματούν ποτέ να προσπαθούν και να παλεύουν για μια καλύτερη μέρα. Είναι τα παιδάκια που παρότι η ζωή τους φέρθηκε άδικα, εκείνα συνεχίζουν να χαμογελούν. Δεν σ’ αφήνω γιατί είσαι ακόμη πολύ αθώα για να γνωρίσεις τι σημαίνει ξεκατίνιασμα, κουτσομπολιό, κάρφωμα, ειρωνεία και πισώπλατα μαχαιρώματα. Δεν σ’ αφήνω γιατί υπάρχουν πολύ καλύτερες εκπομπές γεμάτες από adventure αγωνίσματα και τροπικά περιβάλλοντα που αξίζει και αξίζεις να δεις. Δεν σ’ αφήνω γιατί φράσεις όπως “Στον ποπό θα φας σφαλιάρα σαν τον Γιάννη τον Σπαλιάρα!” δεν είναι αστείες, αλλά χαζές. Και η κόρη μου θέλω να γίνει οτιδήποτε άλλο εκτός από χαζή.
Σηκώνει τους ώμους της απολογητικά, γέρνει το κεφαλάκι της στο στήθος μου κι ύστερα από λίγο λαγοκοιμάται στην αγκαλιά μου. Δύο γενιές σε κοινή κατεύθυνση, δύο πλανήτες σε παράλληλη τροχιά, δύο γυναίκες survivors στη ζούγκλα της βλακείας…

ΓΡΑΦΕΙ Η ΡΟΜΙΝΑ ΞΥΔΑ – protothema.gr
thesecretrealtruth

ΚΥΡ...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Γιορτές και πανηγύρια .



Γιορτές και πανηγύρια για την υπογραφή από τους 27 Ευρωπαίους ηγέτες της Διακήρυξης της Ρώμης.

Ευρώπη , ποιά Ευρώπη ;

Ακριβώς 60 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, οι 27 αρχηγοί κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών συναντώνται στην ιταλική πρωτεύουσα σε μια επετειακή σύνοδο. Ωστόσο, η επέτειος της Συνθήκης της Ρώμης δεν επιφυλάσσει ούτε γιορτές ούτε πανηγύρια καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ των ηγετών και η διαρκής υπαναχώρηση όσον αφορά το ευρωπαϊκό κεκτημένο δημιουργούν εκρηκτικό κλίμα.
Η Ευρώπη των λαών δεν υφίσταται πλέον, παρά τις επικλήσεις ορισμένων. Τώρα οι περισσότεροι μιλούν για την γερμανική Ευρώπη, όπου πρώτα η Ελλάδα και στη συνέχεια όλες οι χώρες του μεσογειακού Νότου καλούνται να υποταχθούν, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ως κουλτούρα, ως στάση ζωής και θέασης του κόσμου.

Τι επιδιώκουν, όμως, οι Γερμανοί; Τι κρύβεται πίσω από το τενεκεδένιο ηχείο του Σόιμπλε και της ρήσης του περί «ποτών και γυναικών»; Μήπως αυτή είναι η «δεύτερη ευκαιρία τους», όπως διατείνονται κάποιοι, για την εγκαθίδρυση της γερμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη, του γνωστού Δ Ράιχ; Ίσως. Γιατί η Ευρώπη αντί να ενωθεί στη βάση ενός δημοκρατικού σχεδίου ισοτιμίας και ελευθερίας των λαών της, τείνει να ενωθεί με τη χρήση των γαμψών νυχιών του γερμανικού αυτοκρατορικού αετού. Παραδόξως, ένας τέτοιος αετός( αυτός των WASP’s, των Λευκών Προτεσταντών Αγγλοσαξόνων) ένωσε και τις ΗΠΑ. Θα γίνει το ίδιο και στην Ευρώπη; Οι αναντιστοιχίες δεν επιτρέπουν μία καταφατική απάντηση.

Στην Ευρώπη δεν έχουμε Πολιτείες, αλλά μία «ιδιότυπη οικονομική κατοχή» εθνικά κυρίαρχων λαών. Όλα, πάντως, έχουν σχέση με την αποδιοργάνωση της διεθνούς οικονομικής ισορροπίας και την κρίση της ανάπτυξης. Η ratio essenti του αναπτυξιακού κράτους έχει κλονισθεί, δημιουργώντας το χάος της σημερινής «κοσμο-οικονομίας». Τι κάνει, λοιπόν, η Γερμανία; Τίποτα καινούργιο. Απλώς μεταφέρει την κρίση αλλά και το κόστος της δικής της ανάπτυξης στην περιφέρεια και δη στο Νότο. Ο τελευταίος είναι παραδοσιακά υπό τη σκληρή εκμετάλλευση του αναπτυγμένου Βορρά. Η εκμετάλλευση αυτή τώρα εντατικοποιείται, καθώς έχει τεθεί αντικειμενικά φρένο στην αναπτυξιακή διαδικασία και συνεπώς στη συσσώρευση του κεφαλαίου. Έτσι, αναπτύσσεται μία «νέο-αποικιακή» κατάσταση σε χώρες, όπως η Ελλάδα, και σε λίγος σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου

Οι Έλληνες είναι οι άλλοι, οι ξένοι, οι οποίοι δεν έχουν ως νοοτροπία και κουλτούρα καμία σχέση με τους κεντρο-ευρωπαίους του Σόιμπλε. Αυτό το «βλέμμα» τείνει να διαμορφωθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη μεγάλη πλειονότητα των Γερμανών, καθώς οι Έλληνες και -σε λίγο- όλοι οι λαοί του μεσογειακού Νότου παρουσιάζονται στερεοτυπικά ως τεμπέληδες, ανεύθυνοι και πονηροί γλεντοκόποι. Τα στερεότυπα, βέβαια, δεν είναι ποτέ ίδια, αλλά εξαρτώνται από ένα συγκεκριμένο πολιτικο-ιδεολογικό πλαίσιο, το οποίο τείνει να διαχωρίσει την Ευρώπη σ’ αυτή του Βορρά κι εκείνη του Νότου. Σε κάθε περίπτωση, η συμβολική ταυτότητα που μας αποδίδεται είναι το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο η άρχουσα ιδεολογία του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού κέντρου μας εγκαλεί ως πολίτες και ως δημοκράτες.

Αλλά και παλαιότερα είχε δημιουργηθεί το λογοτεχνικό στερεότυπο σύμφωνα με το οποίο η κεντρική Ευρώπη ή κατ’ άλλους η «μεσευρώπη» είναι η κόλαση, ενώ η Μεσόγειος είναι ο παράδεισος. Αυτό έγραφε ο αυστριακός Μπέρντχαρντ, ταυτιζόμενος με τον Καμύ και τον Τζόυς. Σύμφωνα μ’ αυτή την εκδοχή η ευτυχία κατοικεί στο νότο, εκεί «στις μεσογειακές χώρες η ζωή αξίζει εκατό φορές περισσότερο...». Μία πρώτη αντίθεση προκύπτει από εδώ. Το ίδιο ισχύει και με τον αργό τρόπο ζωής των διαφόρων θρησκευτικών πολιτισμών της Ασίας που αντιτίθενται στους φρενήρεις ρυθμούς και τις μεγάλες ταχύτητες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Η κουλτούρα συνεπώς του ευρωπαϊκού Νότου δεν συνάδει με αυτή του Βορρά. Γι’ αυτό πρέπει να διαψευστεί η ευτυχία των μεσογειακών, που πρέπει να αποδειχτεί «δανεική» και εις βάρος των δανειστών, που είναι οι… εργαζόμενοι του Βορρά. Οφείλει να δειχτεί, δηλαδή, ότι ο μεσογειακός Νότος απολαμβάνει την πρόσκαιρη χαρά της κόλασης εις βάρος των κορόιδων. Και ότι, εντέλει, το σωστό μοντέλο είναι το γερμανικό, δηλαδή ο ασκητισμός και η απαγόρευση της μεσογειακού τύπου απόλαυσης, που σημαίνει τη γιορτή, εκεί όπου ξοδεύεται το περίσσιο, σώζοντας από τη βία της συσσώρευσης. Η γερμανική προτεσταντική κουλτούρα αντίθετα, πρέπει να νομιμοποιηθεί ως η ενδεδειγμένη, καθώς δοξολογεί τη συσσώρευση, την αποταμίευση, υπεραπολαμβάνοντας τη στέρηση, όπως εκείνοι οι τζιχαντιστές που στερούνται τη ζωή για να πάνε με υπέρτατη χαρά στον παράδεισο!

Από πού, όμως, προκύπτει αυτός ο ηδονιστικός ασκητισμός των Γερμανών που έρχεται σε αντίστοιξη με την ηδονιστική εξωστρέφεια των λαών της Μεσογείου; Ένας λόγος είναι οι κλιματολογικές συνθήκες. Ένας άλλος, η μεγάλη πολιτιστική ανατροπή μέσω του Λούθηρου. Σύμφωνα με τον Χέγκελ, «ο προτεσταντισμός στράφηκε προς έναν αισχρό και σχοινοτενή στοχασμό πάνω στην υποκειμενική κατάσταση της ψυχής (...) και για πολύ καιρό διατήρησε τον χαρακτήρα του εσωτερικού βασάνου και μιας άθλιας κατάστασης...». Οι Γερμανοί, από την εποχή της Μεταρρύθμισης, θα διαμορφώσουν μια ιδέα για την ελευθερία που έχει μόνο «εσωτερική αξία» και έτσι η πλήρωση της ζωής θα επιδιώκεται «ένδοθεν» και όχι «έξωθεν», μέσα από την ενόραση και όχι μέσα από την Πράξη, με την προσευχή και όχι με τη Γιορτή. Εδώ βασίζεται η αυστηρή πειθαρχία. Αλλά και ένα αισθητικό πρόσωπο που θα προσπαθήσει να συνδυάσει ένα ψυχολογικό πρόσωπο χαμένο σε μια ατέλειωτη, σχοινοτενή ενδοσκόπηση και ένα κοινωνικό πρόσωπο, που δεν έχει που να «πατήσει».

Η σύγκρουση αυτή των δύο πολιτισμών(βορρά-νότου) γίνεται το επιχείρημα της υστέρησης του νότου, ενώ στην πραγματικότητα η οικτρή οικονομική κατάσταση των χωρών του Νότου οφείλεται στην εκμετάλλευση από τη Γερμανία, όπου τα πλεονάσματα είναι άνευ προηγουμένου. Η ευρωζώνη ουσιαστικά νομιμοποιεί και ενισχύει την εκμετάλλευση, βυθίζοντας όλο και πιο πολύ το Νότο. Γι’ αυτό αν το γερμανικό πολιτιστικό πρότυπο απορρίφθηκε αιματηρά σε δύο παγκόσμιους πολέμους, θα απορριφθεί μία ακόμα φορά με μεγάλο κόστος, όμως, για τους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου…




Γιώργος X. Παπασωτηρίου
Πηγή: artinews.gr

Διακήρυξη της Ρώμης

Η αρχή για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων

Στην επετειακή Σύνοδο Κορυφής για τα 60 χρόνια από τη Συνθήκη της Ρώμης, υπεγράφη από τους 27 Ευρωπαίους ηγέτες η Διακήρυξη της Ρώμης.
Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, υπέγραψε τη Διακήρυξη της Ρώμης, με την πρωτότυπη πένα, την «ίδια πένα», όπως είπε, που χρησιμοποίησε ο εκπρόσωπος του Λουξεμβούργου πριν από 60 χρόνια. «Υπάρχουν υπογραφές που διαρκούν», δήλωσε ο κ. Γιούνκερ.
Οι 27 απέστειλαν μήνυμα ενότητας σε όλη την Ευρώπη αλλά την ίδια στιγμή υπέγραψαν μια Διακήρυξη που κατοχυρώνει την αρχή μίας Ένωσης πολλών ταχυτήτων.
Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύτηκαν επίσης επί τεσσέρων σημείων:
ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη
ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπή
κοινωνική Ευρώπη
ισχυρότερη Ευρώπη.
Το κείμενο της Διακήρυξης της Ρώμης:
«Εμείς, οι ηγέτες των 27 κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ενότητας αποτελεί ένα τολμηρό και μακρόπνοο σχέδιο. Πριν από εξήντα χρόνια, ανακάμπτοντας από την τραγωδία δύο παγκοσμίων πολέμων, αποφασίσαμε να ενωθούμε και να αναγεννήσουμε από τις στάχτες της την ήπειρό μας.
Οικοδομήσαμε μια μοναδική Ένωση με κοινά θεσμικά όργανα και ισχυρές αξίες, μια κοινότητα ειρήνης, ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, μια σημαντική οικονομική δύναμη με ασύγκριτα επίπεδα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας Η ευρωπαϊκή ενότητα ξεκίνησε σαν ένα όραμα λίγων και μετουσιώθηκε σε ελπίδα των πολλών. Και μετά η Ευρώπη έγινε ξανά μία. Σήμερα, είμαστε ενωμένοι και δυνατότεροι, εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη επωφελούνται από τη ζωή σε μια διευρυμένη Ένωση που έχει ξεπεράσει τις παλιές διαφορές.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό της: περιφερειακές συρράξεις, τρομοκρατία, αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, προστατευτισμός, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, Ενωμένοι, είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις σε έναν ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο και να προσφέρουμε στους πολίτες μας ασφάλεια, αλλά και νέες ευκαιρίες.
Θα καταστήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρότερη και πιο ανθεκτική, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ μας και μέσα από την τήρηση κοινών κανόνων. Η ενότητα είναι αναγκαιότητα, αλλά και ελεύθερη επιλογή μας. Το κάθε κράτος μόνο του, θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική. Μόνο αν είμαστε ενωμένοι μπορούμε να επηρεάσουμε τη δυναμική αυτή και να προστατεύσουμε τα κοινά μας συμφέροντα και αξίες.
Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα. Η Ένωσή μας είναι ενιαία και αδιαίρετη.
Στα επόμενα δέκα χρόνια επιθυμούμε μια Ένωση ασφαλή, ευημερούσα, ανταγωνιστική, βιώσιμη και κοινωνικά υπεύθυνη και με τη βούληση και την ικανότητα να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στον πλανήτη και να διαμορφώνει την παγκοσμιοποίηση. Επιθυμούμε μια Ένωση όπου οι πολίτες της θα έχουν νέες ευκαιρίες για πολιτιστική και κοινωνική ανάπτυξη και οικονομική μεγέθυνση. Επιθυμούμε μια Ένωση που θα παραμένει ανοικτή στις ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τις αξίες μας και δεσμεύονται να τις προαγάγουν.
Σε αυτή την εποχή αλλαγών και έχοντας επίγνωση των ανησυχιών των πολιτών μας, δεσμευόμαστε ως προς το θεματολόγιο της Ρώμης και δηλώνουμε ότι θα καταβάλουμε προσπάθειες για να υλοποιήσουμε:
1. Μια ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη: μια Ένωση όπου όλοι οι πολίτες θα αισθάνονται ασφαλείς και θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, όπου τα εξωτερικά μας σύνορα θα είναι ασφαλή, εφαρμόζοντας μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα διεθνή πρότυπα· μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα.
2. Μια ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπη: μια Ένωση που θα δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης· μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη ενιαία αγορά που θα ενσωματώνει τις τεχνολογικές μετεξελίξεις, και ένα σταθερό και ισχυρότερο ενιαίο νόμισμα θα διανοίγουν οδούς ανάπτυξης, συνοχής, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και συναλλαγών, κατά κύριο δε λόγο για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις· μια Ένωση που θα προωθεί τη διαρκή και βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και θα εργάζεται για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης· μια Ένωση όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν· μια Ένωση όπου ο ενεργειακός εφοδιασμός θα διασφαλίζεται και θα είναι οικονομικά προσιτός και το περιβάλλον καθαρό και ασφαλές
3. Μια κοινωνική Ευρώπη: μια Ένωση που θα εδράζεται στη βιώσιμη μεγέθυνση, θα προωθεί την οικονομική και κοινωνική πρόοδο αλλά και τη συνοχή και τη σύγκλιση, ενώ θα προστατεύει παράλληλα την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς· μια Ένωση που θα λαμβάνει υπόψη της την ποικιλομορφία των εθνικών συστημάτων και τον βασικό ρόλο που διαδραματίζουν οι κοινωνικοί εταίροι· μια Ένωση που θα προάγει την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών καθώς και τα δικαιώματα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους· μια Ένωση που θα μάχεται την ανεργία, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια· μια Ένωση όπου οι νέοι θα λαμβάνουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και κατάρτιση και θα μπορούν να σπουδάζουν και να αναζητούν εργασία σε όλη την ήπειρο· μια Ένωση που θα διατηρεί την πολιτιστική μας κληρονομιά και θα προωθεί την πολιτιστική πολυμορφία
4. Μια ισχυρότερη Ευρώπη στην παγκόσμια σκηνή: μια Ένωση που θα διευρύνει τις υφιστάμενες εταιρικές σχέσεις, θα οικοδομεί νέες και θα προάγει τη σταθερότητα και την ευημερία στην άμεση γειτονία της ανατολικά και νότια, αλλά και στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και παγκοσμίως· μια Ένωση έτοιμη να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει για τη δημιουργία μιας περισσότερο ανταγωνιστικής και ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας· μια Ένωση που θα δεσμεύεται να ενισχύει την κοινή της ασφάλεια και άμυνα, και σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συνθήκες και τις νομικές δεσμεύσεις· μια Ένωση που θα συμμετέχει ενεργά στα Ηνωμένα Έθνη και θα προστατεύει ένα πολυμερές σύστημα που θα βασίζεται σε κανόνες, θα είναι υπερήφανη για τις αξίες της και θα προστατεύει τους πολίτες της, θα προωθεί το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο καθώς και μια θετική παγκόσμια πολιτική για το κλίμα.
Θα επιδιώξουμε τους στόχους αυτούς πεπεισμένοι ότι το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται στα χέρια μας και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το καλύτερο μέσο για την επίτευξη των στόχων μας. Δεσμευόμαστε ότι θα ακούμε και θα ανταποκρινόμαστε στις ανησυχίες που εκφράζουν οι πολίτες μας και ότι θα συνεργαζόμαστε με τα εθνικά μας κοινοβούλια. Θα συνεργαζόμαστε στο αποδοτικότερο κάθε φορά επίπεδο, είτε είναι το ενωσιακό, το εθνικό, το περιφερειακό ή το τοπικό και με πνεύμα εμπιστοσύνης και καλόπιστης συνεργασίας, μεταξύ των κρατών μελών και μεταξύ αυτών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Θα δώσουμε τον απαραίτητο χώρο ελιγμών στα διάφορα επίπεδα ώστε να ενισχυθούν η καινοτομία και το δυναμικό μεγέθυνσης της Ευρώπης.
Επιθυμούμε η Ένωση να είναι μεγάλη στα μεγάλα ζητήματα και μικρή στα μικρά. Θα προάγουμε μια δημοκρατική, αποτελεσματική και διαφανή διαδικασία λήψης αποφάσεων και καλύτερα αποτελέσματα.
Εμείς, οι ηγέτες, συνεργαζόμενοι στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μεταξύ των θεσμικών μας οργάνων, θα διασφαλίσουμε ότι θα εφαρμοστεί το σημερινό θεματολόγιο ώστε να αποτελέσει την αυριανή πραγματικότητα.
Έχουμε ενωθεί για το καλύτερο. Η Ευρώπη είναι το κοινό μας μέλλον».

.rizopoulospost.com